Adhyaya 19

Inilalarawan ng kabanatang ito ang Veṅkaṭācala bilang lupain na laging banal: di-mabilang na lawa, ilog, dagat, gubat at mga āśrama, na tinitirhan ng mga pantas gaya ni Vasiṣṭha, pati ng mga siddha, cāraṇa at mga kinnara. Doon ay nananahan ang mga pangunahing diyos bilang isang walang patid na pagtitipong liturhiko: si Viṣṇu kasama sina Lakṣmī at Dharaṇī; si Brahmā kasama sina Sāvitrī at Sarasvatī; si Śiva kasama si Pārvatī; sina Gaṇeśa at Ṣaṇmukha; si Indra at iba pang mga deva, mga diyos ng planeta, vasu, pitṛ at mga lokapāla. Itinatakda rin ang wastong pag-akyat: ang manlalakbay ay dapat magsalita ng panalangin sa Veṅkaṭādri, humingi ng kapatawaran at ng darśana ni Mādhava, saka umakyat nang marahan sa sagradong pook. Sa Svāmipuṣkariṇī, malinis na paliligo nang may pagpipigil at pag-aalay kahit kaunting piṇḍadāna para sa mga ninuno, na ipinangakong mag-aangat sa kanilang kalagayan sa mga daigdig matapos ang kamatayan. Ang sentro ng aral ay ang Pāpavināśana tīrtha, bantog sa lahat ng mundo: ang pag-alaala pa lamang dito ay sinasabing nakapipigil sa kapalarang “manahan sa sinapupunan,” at ang pagligo sa hilaga ng Svāmi-tīrtha ay nagdudulot ng pag-akyat sa Vaikuṇṭha. Sa tanong ng mga ṛṣi, isinalaysay ni Sūta ang isang kuwentong pang-aral: sa Brahmāśrama malapit sa Himavat, ang śūdra na si Dṛḍhamati ay nagnanais ng mataas na ritwal, ngunit tinanggihan ng isang kulapati brāhmaṇa at ipinaliwanag ang mahigpit na pamantayan ng karapat-dapat sa ritwal. Sa halip, nag-tapas si Dṛḍhamati at nagtayo ng mga bagay na naglilingkod sa debosyon. Ang brāhmaṇa na si Sumati, dahil sa mahabang pakikisama, ay nagturo sa kanya ng mga ritwal na Vedic at nagsagawa ng pitṛ-karman; bunga nito, si Sumati ay nagdanas ng matinding pagdurusa matapos mamatay at sunod-sunod na muling pagsilang. Ipinahayag ni Agastya ang sanhi ng karma at ang tanging lunas: tatlong araw na pagligo sa Pāpavināśana sa Veṅkaṭācala, na sumisira sa pighating brahmarākṣasa at nagbabalik ng kagalingan; ang mag-ama ay nakamit ang kalayaan sa oras ng kamatayan. Si Dṛḍhamati naman, matapos ang mababang mga kapanganakan, bilang ibon ay uminom at naligo sa Pāpavināśana at agad na nabago, umakyat sa sasakyang makalangit—patunay sa kapangyarihang maglinis at magwasto ng tīrtha.