Adhyaya 13

Ipinagpapatuloy ni Sūta ang pagsasalaysay ng kadakilaan ng Svāmitīrtha sa pamamagitan ng buhay ni Haring Dharmagupta, anak ni Nanda mula sa angkang Soma. Ipinagkatiwala ni Nanda ang pamamahala sa anak at nagretiro sa gubat upang magtapas. Si Dharmagupta ay namuno nang may wastong patakaran, mga handog na yajña, at pagkakawanggawa sa mga brāhmaṇa, kaya nanatiling maayos ang lipunan at malaya sa pang-aalipusta at panlalamang. Sa isang pangangaso, inabutan siya ng gabi sa isang nakapanghihilakbot na kagubatan. Matapos sambahin ang sandhyā at bigkasin ang Gāyatrī, umakyat siya sa puno upang magkubli; isang oso na tumatakas sa leon ang umakyat din. Nagmungkahi ang oso ng kasunduan sa pagbabantay sa magdamag; sinubukan ng leon na udyukan ang pagtataksil, ngunit nagbigay ang oso ng aral na ang paglabag sa tiwala (viśvāsa-ghāta) ay mas mabigat pa kaysa ibang kasalanan. Nang kalaunan ay mahulog ng hari ang natutulog na oso, nagpakilala ito bilang ang rishi na si Dhyānakāṣṭha (nakapagpapalit-anyo) at isinumpa ang hari na mabaliw. Ibinunyag din ng rishi na ang leon ay isang yakṣa na si Bhadranāma, dating ministro ni Kubera na isinumpa ni Gautama sa anyong leon; sa pakikipag-usap kay Dhyānakāṣṭha, napawalang-sumpa ang yakṣa at nakabalik sa Alakā. Iniulat ng mga ministro ang pagkabaliw ni Dharmagupta kay Nanda, at sumangguni si Nanda kay rishi Jaimini. Ipinayo ni Jaimini na paliguan ang prinsipe sa Svāmipuṣkariṇī sa Veṅkaṭa malapit sa ilog Suvarṇamukharī; agad na nawala ang pagkabaliw. Magkasamang sumamba ang mag-ama kay Veṅkaṭeśa/Śrīnivāsa; naghandog si Dharmagupta ng mga kaloob at nagbalik sa makatarungang pamamahala. Sa wakas, ipinahahayag ang bunga: ang paglublob sa Svāmipuṣkariṇī ay nagpapalaya sa mga dinapuan ng pagkabaliw, mga karamdamang tulad ng pangingisay, at masasamang graha; at ang pagbigkas ng “Svāmitīrtham” nang tatlong ulit bago maligo sa alinmang tubig ay nagdudulot ng pag-abot sa tahanan ni Brahman. Ang pakikinig lamang sa salaysay na ito ay sinasabing sumisira ng mabibigat na kasalanan.