Adhyaya 12

Sa adhyāya na ito, nagtatanong ang mga rishi kay Sūta tungkol sa kadakilaan (vaibhava) ng Śrī Swāmi Puṣkariṇī/Swāmi-tīrtha, na sinasabing nakapagpapalaya kahit sa pag-alaala lamang. Sumagot si Sūta na ang sinumang pumupuri, nagsasalaysay, o naliligo sa tīrtha na ito ay hindi makararanas ng talaan ng dalawampu’t walong naraka. Pagkaraan, binabanggit ng kabanata ang mga pangalan ng mga daigdig-impiyerno at iniuugnay ang ilang paglabag sa dharma sa kani-kanilang parusa: pag-angkin sa yaman at ugnayan ng iba; pagkapoot sa magulang at sa mga pantas; paglabag sa landas ng Veda; pananakit at panggugulo sa mga nilalang; maling asal sa pakikipagtalik; pagkakawatak-watak na dulot ng mga pangkat na laban sa dharma; karumihan ng asal; karahasan sa mga hayop; at pagkukunwari sa ritwal. Sa bawat halimbawa ay may paulit-ulit na katiyakan: ang pagligo sa Swāmi-tīrtha ay pumipigil sa pagbagsak sa gayong naraka. Sa phalaśruti, ipinahahayag na ang bunga nito’y katumbas ng mga dakilang yajña at malalaking dāna, nakapaglilinis agad kahit sa mabibigat na kasalanan, at nagbubunga ng karunungan, paglayo sa pagnanasa, at linaw ng isip. May babala ring huwag ituring na pagmamalabis ang papuri; ang pagdududa ay itinatanghal na mapanganib sa espiritu. Sa wakas, ang pagtanaw, pagligo, pagpupuri, paghipo, at pagyukod sa tīrtha ay inilalarawan bilang ganap na daan tungo sa kaligtasan mula sa takot sa kamatayan at sa bhukti–mukti (kaginhawahang makamundo at paglaya).