Adhyaya 10

Pinag-uugnay ng Adhyāya 10 ang pagiging lehitimo ng paghahari, ang pagkakatuklas ng banal na pook, at ang pagtatatag ng mga ritwal sa Veṅkaṭācala. Nagsisimula ito sa pag-akyat ni Toṇḍamān sa trono at sa pagpupuri sa Padmasaras bilang bukal ng paglilinis at kasaganaan: sa kīrtana (pag-awit ng papuri), smaraṇa (paggunita), at snānā (banal na pagligo) nakakamit ang dakilang punya. Kasabay nito, si Vasu, pinuno ng mga naninirahan sa gubat, ay nakakita ng maningning na Varāha na pumasok sa valmīka (bunton ng langgam); iniutos ng Diyos na hugasan ito ng gatas ng baka, kilalanin at iangat ang anyo sa batong tuntungan, at itatag ang pagsamba sa tulong ng mga Vaikhānasa. Nakatanggap si Toṇḍamān ng pagpapatunay sa pamamagitan ng panaginip tungkol sa bilamārga (lagusang-tunel), sinundan ang mga tandang banal (mga bakas na pallava), at nagsimulang magtayo ng prākāra (pader na pananggalang) at mga tarangkahan. Inutusan din siyang ingatan ang punong sampalok (tamarind) at campaka bilang pangmatagalang palatandaan ng presensiya ng Diyos. Sumunod ang pagsubok sa moral at pamamahala: ang pansamantalang pag-iingat sa isang buntis na brāhmaṇī ay nauwi sa kapabayaan at kamatayan, ngunit itinuro ni Śrīnivāsa ang panumbalik na ritwal sa Aṣṭhi-saras—lawa na pumipigil sa “di-nararapat na kamatayan”—at sa pagligo roon ay nabuhay siyang muli. Pinatutunayan din ng kabanata ang mapagkumbabang bhakti: si Bhīma na magpapalayok sa Kurvagrāma ay naghandog ng payak na alay na tinanggap ng Diyos; nang dalawin ng hari, si Bhīma at ang asawa niya ay nakamit ang Vaikuṇṭha. Sa wakas, isinaayos ni Toṇḍamān ang pagmamana ng kaharian, nagsagawa ng tapas, nagkaroon ng banal na darśana, at nakamit ang sā-rūpya at Viṣṇupada; ang phalaśruti ay nangangako ng mataas na bunga sa tapat na pakikinig at pagbigkas.