Adhyaya 1

Sa Adhyāya 1, nagbubukas ang salaysay sa karaniwang tagpo ng Purāṇa sa Naimiṣāraṇya: si Śaunaka at ang iba pang mga ṛṣi ay nagsasagawa ng labindalawang-taóng satra para sa pag-iingat ng daigdig, at inaanyayahan ang paurāṇika na si Sūta (Ugraśravas) upang isalaysay ang Skanda Purāṇa. Inaalala ni Sūta ang naunang pagtatanong niya kay Vyāsa, at isinasalaysay ni Vyāsa ang mas sinaunang pangyayari: umakyat si Nārada sa Sumeru at nasilayan ang maningning na banal na pabilion sa ilalim ng kosmikong punong pippala, hanggang sa makamit niya ang darśana ng Puruṣottama na may mukhang Varāha, nakaluklok sa trono ng lotus at pinalilibutan ng mga pantas at nilalang na makalangit. Dumating si Dharaṇī (ang Daigdig) kasama ang mga kasamahan at mga handog; niyakap siya ni Varāha at nagtanong siya tungkol sa mga pangunahing bundok na itinatag bilang mga sandigan niya. Ipinahayag ni Varāha ang mahahalagang hanay ng bundok at saka itinuro ang sagradong tanawin sa timog na malapit sa mga ilog at lawa, kinikilala ang Nārāyaṇādri/Śrīveṅkaṭācala at ang mga kalapit na pook tulad ng Suvarṇamukharī, Kamalākha-sarovar, at ang sona ng templo. Pagkaraan, inuuri ng kabanata ang mga tīrtha, itinataas ang Svāmipuṣkariṇī bilang pinakadakila at inilalarawan ang napakaraming tīrtha sa loob nito (kabilang ang pormulang tradisyon na “66 crores”). Tinutukoy rin ang anim na pangunahing tīrtha at ang mga gantimpalang espirituwal ng pagligo sa takdang oras sa Kumāradhārikā, Tuṃba, Ākāśagaṅgā, Pāṇḍava, Pāpanāśana, at Devatīrtha. Nagtatapos ito sa himno ni Dharaṇī kay Varāha, sa paglipat ni Varāha kasama si Dharaṇī patungong Vṛṣabhācala/Śeṣācala, at sa phalaśruti na nangangakong magkakamit ng dangal at ninanais na bunga ang tapat na nakikinig o bumibigkas.