Adhyaya 8

Binubuksan ng Kabanata 8 ang tanong ni Sāvarṇi: bakit muling sumisibol ang mararahas na ritwal ng paghahandog kahit pinigil na ng mga rishi at ng mga deva, at paano nababaligtad ang walang hanggang dalisay na dharma sa mga nilalang noon at ngayon. Sumagot si Skanda sa pamamagitan ng aral tungkol sa pagbulusok ng asal: ang kāla (panahon) ay gumugulo sa kakayahang magpasya; at ang kāma, krodha, lobha, at māna ay sumisira sa wastong paghatol kahit sa mga marurunong. Ngunit ang mga sāttvata at yaong napawi ang mga hilig (kṣīṇavāsanā) ay nananatiling matatag. Pagkaraan, inilahad ni Skanda ang isang sinaunang itihāsa upang ipaliwanag ang pagbabalik ng hilig sa marahas na ritwal at upang ipahayag ang kahalagahan nina Nārāyaṇa at Śrī. Si Durvāsā, ang ascetic na may anyo ng aspeto ni Śaṅkara, ay nakatagpo ng isang dalagang makalangit na may dalang mabangong kuwintas ng bulaklak; ito’y inilagay sa kanya. Nang maglaon, nakita niya si Indra sa prusisyong tagumpay; dahil sa kawalan ng pag-iingat at pagnanasa, ipinalagay ni Indra ang kuwintas sa elepante, nahulog ito at nayurakan, kaya’t tumanggap siya ng mabagsik na pagsaway ni Durvāsā. Isinumpa ni Durvāsā na si Śrī—na sa biyaya niya’y hawak ni Indra ang paghahari sa tatlong daigdig—ay tatalikod kay Indra at maglalaho sa karagatan, na nagtatatag ng ugnayang sanhi at bunga sa pagitan ng paglapastangan sa kapangyarihan ng mga ascetic at pagkawala ng mapalad na lakas.