Adhyaya 7

Ipinapakita ng kabanatang ito ang isang salaysay na may maraming yugto tungkol sa bunga ng karma, pagwawasto sa pamamagitan ng bhakti, at landas tungo sa paglaya. (1) Si Haring Vasu, na nakulong sa loob ng lupa dahil sa isang paglabag, ay patuloy na nagsagawa ng mental na japa ng tatlong-pantig na Bhagavat-mantra at sumamba kay Hari nang may matinding debosyon, ayon sa disiplina ng pañcakāla at sa “tamang oras at śāstra”. (2) Nalugod si Vāsudeva at inutusan si Garuḍa na iligtas si Vasu mula sa bitak ng lupa, ibinabalik siya sa mataas na kalagayan; binibigyang-diin nito ang pagkilos ng Diyos sa pamamagitan ng isang makalangit na tagapamagitan. (3) Ipinaliliwanag din na ang kasalanan sa pananalita at kawalang-galang ay maaaring magbunga ng mabigat na kaparusahan, subalit ang tanging paglilingkod kay Hari ay mabilis na nagpapadalisay at nagkakaloob ng pag-abot sa langit; tinamasa ni Vasu ang mga karangalang makalangit. (4) Isinasalaysay pa ang tungkol kay Acchodā (kaugnay ng mga Pitṛ), ang pagkakamali sa pagkakakilanlan, at ang sumpa ng mga Pitṛ na naging isang nakaayos na plano ng pagtubos: mga susunod na kapanganakan sa panahon ng Dvāpara, pagpapatuloy ng kahusayan sa bhakti, pagsamba sa paraang Pañcarātra, at sa huli ay pagbabalik sa mga banal na daigdig. (5) Sa wakas, mula sa pag-enjoy ay tumungo si Vasu sa vairāgya: nagmuni-muni siya kay Ramāpati, iniwan ang katawan-deva sa pamamagitan ng yogic na pagtuon, narating ang sferang solar na tinawag na “tarangkahan ng paglaya” para sa mga ganap na yogin, at ginabayan ng mga pansamantalang diyos patungo sa kahanga-hangang Śvetadvīpa—isang hanggahang-dako para sa mga debotong naghahangad ng Goloka/Vaikuṇṭha. Nagtatapos ang kabanata sa pagtukoy sa “Śvetamukta” bilang mga sumasamba kay Nārāyaṇa sa pamamagitan ng ekāntika-dharma, ang ganap na pagtalima sa Kanya lamang.