Adhyaya 5

Inilalarawan ni Skanda ang huwarang pinunong si Amāvāsu (kaugnay ng angkang Vasu), na kilala sa mahigpit na mga birtud: pagsunod sa dharma, paggalang sa magulang, pagpipigil-sa-sarili, ahiṃsā (di-panliligalig), kababaang-loob, at katatagan ng isip. Walang patid ang kanyang japa ng mantra ni Nārāyaṇa at ang pagsamba ay ayon sa maayos na tuntunin (kabilang ang limang takdang oras araw-araw): unang iniaalay kay Vāsudeva, saka ipinapamahagi ang banal na nalabi (prasāda) sa mga diyos, ninuno, mga Brahmin, at mga umaasa sa kanya, at sa huli lamang niya kinakain ang natitira—isang etika ng pagkain na naitalaga at napabanal. Itinuturing niyang mabigat na kasalanang moral ang pananakit sa mga nilalang sa pamamagitan ng pagkain ng karne, at ipinapakita ang pamamahalang nagpapaliit sa kasinungalingan, masamang-loob, at maging sa pinong pagkakamali. Inuugnay rin ng kabanata ang debosyon sa tradisyong ritwal: pinararangalan ang mga guro ng Pāñcarātra, at isinasagawa ang mga ritong kāmya, naimittika, at mga pang-araw-araw na tungkulin sa paraang Sāttvata/Vaiṣṇava. Dumarating ang pagkilala ng langit (mga kaloob mula kay Indra), ngunit nagbababala ang salaysay na kahit ang matuwid ay maaaring bumagsak dahil sa pagkiling o maling pananalita sa gitna ng mga diyos. Sa muling pagtitibay ng japa at bhakti, naibabalik niya ang katayuang makalangit, muling isinisilang dahil sa sumpa ng ama, at sa wakas ay umaakyat—pinatitibay ang pagsamba kay Vāsudeva sa mga pantas at tinatamo ang walang-takot na kataas-taasang kalagayan ni Vāsudeva.