Adhyaya 4

Ang kabanatang ito ay may dalawang magkakaugnay na daloy. (1) Sa pag-uusap, sinabi ni Nārada na siya’y nasiyahan na sa pakikinig sa aral, ngunit nagnanais pa ring makita ang naunang/pinakamataas na anyo ng Panginoon. Itinuro ni Nārāyaṇa na ang anyong iyon ay hindi naaabot sa pamamagitan lamang ng kaloob, yajña, mga ritwal na Veda, o matinding pag-aayuno, kundi nahahayag sa mga may tanging debosyon (ananyā-bhakti). Pinagtibay na karapat-dapat si Nārada dahil sa kaalaman, paglayo sa pagkapit, at katapatan sa svadharma, at inutusan siyang maglakbay sa “puting panloob na pulo,” ang Śvetadvīpa. (2) Isinalaysay ni Skanda ang yogikong paglipad ni Nārada at ang kanyang pangitain sa maningning na Śvetadvīpa sa hilaga ng Dagat ng Gatas, na hitik sa mapalad na mga puno, hardin, ilog, mga lotus, ibon, at hayop. Ang mga naninirahan doon ay pinalaya, walang kasalanan, mabango, laging kabataan, may mga mapagpalang tanda; minsan ay may dalawang bisig at minsan ay apat. Malaya sila sa “anim na alon” (ṣaḍ-ūrmi) at lampas sa takot sa panahon. Tinanong ni Sāvarṇi kung paano nagkakaroon ng gayong mga nilalang at ano ang kanilang kalagayan. Ipinaliwanag ni Skanda na sila’y mga “Akṣara” na umabot sa brahma-bhāva sa pamamagitan ng iisang-tutok na pagsamba kay Vāsudeva sa mga naunang yugto, hindi saklaw ng oras at māyā, at sa pagkalusaw ng sanlibutan ay bumabalik sa Akṣara-dhāman. Ang iba, bagama’t isinilang na kṣara (nasisira) dahil sa māyā, ay maaari ring maging katulad sa pamamagitan ng ahimsa, tapas, pagsunod sa svadharma, pagwawaksi, pagkilala sa kadakilaan ni Vāsudeva, walang patid na debosyon, pakikisama sa mga dakila, kawalang-pagkagusto kahit sa kalayaan at mga siddhi, at ang pagdinig at pagbigkas sa isa’t isa ng kapanganakan at mga gawa ni Hari. Nagtatapos ang kabanata sa pangakong maghahain ng mas mahabang salaysay na Purāṇa upang ipakita na maging tao ay makaaabot sa kalagayang iyon.