Adhyaya 31

Isinasara ng Kabanata 31 ang isang aral na landas: matapos pakinggan ang dharmikong paliwanag ni Skanda tungkol sa kadakilaan ni Vāsudeva, ipinahayag ni Nārada na ganap nang naglaho ang kanyang mga pag-aalinlangan (saṃśaya-nāśa) at nangakong magpapatuloy sa pag-aaskeza (tapas) at sa araw-araw na pagtanggap ng kaalaman. Isinalaysay ni Skanda na nanatili si Nārada sa loob ng isang libong banal na taon, nagsasagawa ng tapas at nakikinig sa turo ni Hari sa angkop na panahon, hanggang sa maganap ang espirituwal na “pagkahinog” (pakvatā) at tumindi ang pag-ibig niya kay Śrī Kṛṣṇa bilang Sarili ng lahat (akhilātman). Kinilala bilang isang siddha-yogin na nakatatag sa dakilang bhakti, inatasan siya ni Nārāyaṇa na maglakbay para sa kapakinabangan ng daigdig (lokahita) at ipalaganap ang “ekānta-dharma” sa lahat ng dako. Pagkaraan, naghandog si Nārada ng mahabang stuti na naglalarawan kay Nārāyaṇa/Vāsudeva sa maraming antas: tahanan ng kosmos, panginoon ng yoga, dakilang Saksi, lampas sa mga guṇa at sa pagka-gumagawa, at mahabaging tagapagtanggol laban sa takot at sa saṃsāra. Itinatapat din ng himno ang mapagpalayang pag-alaala sa Diyos—kahit sa oras ng kamatayan—sa pagkalito ng pagkakapit sa katawan, kamag-anak, at yaman, at nagtatapos sa aral ng tanging pag-asa at pasasalamat sa banal na kanlungan.