Adhyaya 2

Ang Kabanata 2 ay inilalahad bilang isang awtorisadong pagbubunyag: sinasabi ni Skanda na ang tanong ay napakalalim at hindi masasagot sa pangangatwiran lamang, kundi nagiging masasalita sa pamamagitan ng banal na biyaya at pabor ni Vāsudeva. Pagkaraan, inaalala ang isang huwaran sa epiko: matapos ang digmaang Bhārata, tinanong ni Yudhiṣṭhira si Bhīṣma (na nakalubog sa pagninilay kay Acyuta) kung aling diyos ang dapat sambahin upang makamit ang apat na layunin ng buhay para sa lahat ng varṇa at āśrama; paano magtagumpay nang walang hadlang at sa maikling panahon; at paano ang munting kabutihang-loob ay makapagdudulot ng dakilang kalagayan. Isinasalaysay ni Skanda na si Bhīṣma, sa udyok ni Kṛṣṇa, ay nagturo ng “Śrī-Vāsudeva-māhātmya,” na kalaunan ay ipinasa ni Nārada sa pamamagitan ng Kurukṣetra at Kailāsa, na nagtatatag ng tanikala ng pangangalaga sa aral. Ang diwa ng doktrina: si Vāsudeva/Kṛṣṇa ang para-brahman at karapat-dapat sambahin ng kapwa walang pagnanasa at may pagnanasa; lahat ng antas ng lipunan ay makalulugod sa Kanya sa pamamagitan ng bhakti habang nananatili sa sariling dharma. Ang mga gawa—Vedic, para sa mga ninuno, at pangmundo—kapag hindi inuugnay kay Kṛṣṇa ay itinuturing na panandalian, limitado, at madaling masira ng kapintasan at balakid; ngunit kapag inialay para sa ikalulugod ni Kṛṣṇa, nagiging “nirguṇa” ang bisa, nagbibigay ng mas dakila at di-naluluma na bunga, at napapawi ang mga hadlang sa kapangyarihan ng Diyos. Ipinakikilala rin ang isang itihāsa: pagdalaw ni Nārada kina Nara-Nārāyaṇa sa Badarīāśrama, kung saan nasaksihan niya ang kanilang masusing pang-araw-araw na ritwal at naudyok na magtanong, na magbubukas sa susunod na pag-uusap.