Adhyaya 5
Ang kabanatang ito ay pagtuturo ni Īśvara kay Devī tungkol sa paglalakbay-pananampalataya patungong kanluran mula sa naunang palatandaan na “Maṅgala”. Itinuro Niya sa manlalakbay ang banal na agos na “Gaṅgā-srota” at ang isang liṅga na dapat sambahin, na may natatanging pagbanggit kay “Surārka”. Ang diwa ng kabanata ay ang wastong pamamaraan: ang naghahangad ng bunga ng yātrā (yātrā-phala) ay dapat lumapit ayon sa itinakdang vidhi, magsagawa ng snāna (banal na paliligo), tapusin ang pag-aalay ng piṇḍa, at pagkatapos ay magbigay ng masaganang anna-dāna—pagpapakain sa mga Brāhmaṇa na may dakṣiṇā. Sa wakas, sa phalaśruti, ipinahahayag na ang mga kaluwalhatian ng mga tīrtha ay mapalad at nakapapawi ng naipong kasalanan ng Kali-yuga (kali-pāpa-augha); ang pagbasa o pagbigkas nito ay mabisang pang-alis ng mga bunton ng kasalanan. May paalala ring pang-ingat: huwag itong ipagkaloob sa masamang pag-iisip (durbuddhi), at dapat pakinggan ayon sa wastong kautusan, upang maging tama ang pagpapasa at pagtanggap ng banal na aral.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मंगलात्पश्चिमे स्थितम् । गंगास्रोतस्तथा लिंगं सुरार्कं च विशेषतः
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa nasa kanluran ng Maṅgala—lalo na sa agos ng Ilog Gaṅgā at sa liṅga na tinatawag na Surārka.
Verse 2
तान्गच्छेद्विधिवद्देवि यदि यात्राफलेप्सुता । स्नात्वा पिण्डप्रदानं च कुर्यात्तत्र यथार्थतः । ब्राह्मणेभ्यस्तथा देयमन्नं भूरि सदक्षिणम्
O Diyosa, kung ninanais ng tao ang ganap na bunga ng paglalakbay-pananampalataya, marapat niyang dalawin ang mga pook na iyon ayon sa itinakdang ritwal. Pagkaligo roon, dapat siyang maghandog ng piṇḍa (alay para sa mga ninuno) nang wasto. Dapat din siyang magbigay ng saganang pagkain sa mga brāhmaṇa, kalakip ang nararapat na dakṣiṇā.
Verse 3
इति ते कथितं मया प्रिये कलिपापौघविनाशनं शुभम् । निखिलं तीर्थमहोदयोदयं पठितं सद्विनिहंति पापसंहतिम्
Kaya, o minamahal, aking isinalaysay sa iyo ang mapalad na salaysay na pumupuksa sa rumaragasang kasalanan ng Panahong Kali. Ang buong pagpupuri sa pag-angat ng mga banal na pook na ito—kapag binasa o inusal—tiyak na wawasak sa naipong kasalanan.
Verse 4
इदं न देयं दुर्बुद्धेः सुतरां पापनाशनम् । श्रोतव्यं विधिना तद्वद्भविष्योक्तविधानतः
Ang aral na ito ay hindi dapat ibigay sa taong may masamang pag-unawa, sapagkat ito’y lubhang makapangyarihang pumupuksa ng kasalanan. Dapat itong pakinggan sa wastong paraan, ayon sa itinakdang tuntunin na ipinahayag sa banal na tradisyon.
Verse 5
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikalimang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Gaṅgeśvara,” sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong śloka, sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa-kṣetra Māhātmya.