Adhyaya 2
Ang kabanatang ito ay isang maikling tagubilin ni Īśvara kay Mahādevī tungkol sa kṣetra na tinatawag na Vastrāpatha sa loob ng Prabhāsa. Itinatatag dito si Bhava/Śiva bilang sinaunang Panginoon—ang tuwirang lumilikha at lumilipol—na nananahan doon bilang sariling nahahayag na presensya. Ipinapaliwanag ang paraan ng paglalakbay-dambana at ang bunga nito: kahit minsan lamang na yātrā, pagligo sa mga lokal na tīrtha, at wastong pagsamba ay nagdudulot ng ganap na kalinisan at pagkakaganap ng ritwal. Ang darśana kay Bhava ay inihahambing sa mga bunga ng kilalang pook gaya ng Vārāṇasī, Kurukṣetra, at ilog Narmadā, at sinasabing mas mabilis at masidhi ang bisa. Binibigyang-diin din ang kabanalan ng panahon: ang darśana sa mga buwang Caitra at Vaiśākha ay inuugnay sa paglaya mula sa muling pagsilang. Idinaragdag ang mga gawaing etikal-ritwal—go-dāna (pagkakaloob ng baka), pagpapakain sa mga brāhmaṇa, at piṇḍadāna—bilang mga pangmatagalang gawaing nagpapasaya sa mga ninuno. Sa wakas, sinasabi ng phalaśruti na ang pakikinig sa māhātmya na ito ay nagpapahupa ng kasalanan at nagbibigay ng bunga na tulad ng malalawak na dakilang paghahandog.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेत्रं वस्त्रापथं पुनः । यत्प्रभासस्य सर्वस्वं क्षेत्रं नाभिः प्रियं मम
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, muling magtungo sa banal na kṣetra na tinatawag na Vastrāpatha—ang pinakasentro at kayamanan ng Prabhāsa, na mahal ko na parang aking sariling pusod (gitna).”
Verse 2
यत्र साक्षाद्भवो देवः सृष्टिसंहारकारकः । पृथिव्यां स त्वधिष्ठाता तत्त्वानामादिमः प्रभुः
Doon, si Bhava ay tuwirang nananahan—ang diyos na nagsasagawa ng paglikha at paglalansag; sa daigdig, Siya ang namumunong tagapamahala at ang sinaunang Panginoon ng mga tattva (mga simulain ng katotohanan).
Verse 3
स स्वयंभूः स्थितस्तत्र प्रभासे भूतिदो भवः । भवतीदं जगद्यस्मात्तस्माद्भव इति स्मृतः
Sa Prabhāsa naroon si Bhava (Śiva), kusang-ayon na nahayag sa sarili, tagapagkaloob ng kasaganaan. Sapagkat mula sa Kanya nagiging umiiral ang sanlibutan, kaya Siya’y inaalala sa pangalang “Bhava”.
Verse 4
यः सकृत्कुरुते यात्रां क्षेत्रे वस्त्रापथे पुनः । विगाह्य तत्र तीर्थानि कृतकृत्यः स जायते
Sinumang kahit minsan ay magsagawa ng paglalakbay-diyos sa kṣetra ng Vastrāpatha, at lumusong upang maligo sa mga tīrtha roon, ay nagiging taong natupad na ang layon ng buhay.
Verse 5
अथ दृष्ट्वा भवं देवं सकृत्पूज्यविधानतः । केदारयात्राफलभाक्स भवेन्मनुजोत्तमः
Pagkakita sa Diyos na si Bhava (Śiva) at pagsamba sa Kanya kahit minsan ayon sa wastong ritwal, ang dakilang taong iyon ay nagiging tumatanggap ng kapalarang-bisa ng paglalakbay sa Kedāra.
Verse 6
चैत्रे मासि भवं दृष्ट्वा न पुनर्जायते भुवि । वैशाख्यामथवा सम्यग्भवं दृष्ट्वा विमुच्यते
Sa pagtanaw kay Bhava sa buwan ng Caitra, hindi na muling isisilang sa lupa; o kaya, sa wastong pagtanaw kay Bhava sa Vaiśākha, siya’y napapalaya.
Verse 7
वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नर्मदायां तु यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्द्धेन भवं दृष्ट्वा दिनेदिने
Anumang kabutihang-bisa na nakukuha sa Vārāṇasī, sa Kurukṣetra, at sa Ilog Narmadā—yaon ding bisa ang natatamo sa kalahati ng isang kisap-mata sa pagtanaw kay Bhava rito, araw-araw.
Verse 8
दुर्ल्लभस्तत्र वासस्तु दुर्ल्लभं भवदर्शनम् । प्रेतत्वं नैव तस्यास्ति न याम्या नारकी व्यथा
Bihira ang paninirahan doon, at bihira rin ang makapagtamo ng darśana kay Bhava (Śiva). Ang makaaabot doon ay hindi nagiging preta; wala ring pahirap ni Yama, ni pagdurusa ng impiyerno.
Verse 9
येषां भवालये प्राणा गता वै वरवर्णिनि । धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः
O marikit na binibini, yaong ang hininga ng buhay ay pumanaw sa tahanan ni Bhava (Śiva) ay pinagpala higit sa mga pinagpala—tila mga diyos kahit sa gitna ng mga deva.
Verse 10
वस्त्रापथे मतिर्येषां भवे येषां मतिः स्थिरा । गोदानं तत्र शंसंति ब्राह्मणानां च भोजनम् । पिंडदानं च तत्रैव कल्पांतं तृप्तिमा वहेत्
Yaong ang isip ay nakatuon sa Vastrāpatha at ang debosyon kay Bhava (Śiva) ay matatag—doon pinupuri ang pag-aalay ng baka at ang pagpapakain sa mga brāhmaṇa. At ang pag-aalay ng piṇḍa roon ay nagdudulot ng kasiyahan hanggang sa wakas ng isang kalpa.
Verse 11
इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ते भवोद्भवम् । श्रुतं पापोपशमनं यज्ञायुतफलप्रदम्
Sa gayon, sa maikling sabi ay naipahayag sa iyo ang kadakilaan na nagmumula kay Bhava (Śiva). Kapag ito’y napakinggan, pinapawi nito ang mga kasalanan at nagkakaloob ng bunga na tulad ng sampung libong yajña.