Adhyaya 7

Verse 1

। लोमश उवाच । तदा च ते सुराः सर्व ऋषयोपि भयान्विताः । ईडिरे लिंगमैशं च ब्रह्माद्या ज्ञानविह्वलाः

Sinabi ni Lomaśa: Noon, ang lahat ng mga diyos at pati ang mga ṛṣi, nababalot ng takot, ay nagpuri sa makapangyarihang Liṅga; si Brahmā at ang iba pa, litong-lito ang pag-unawa, ay nagpuri rin.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । त्वं लिंगरूपी तु महाप्रभावो वेदांतवेद्योसि महात्मरूपि । येनैव सर्वे जगदात्ममूलं कृतं सदानंदपरेण नित्यम्

Sinabi ni Brahmā: Ikaw nga ay nasa anyo ng Liṅga, dakila ang kapangyarihan, nakikilala sa Vedānta, O may anyo ng Dakilang Sarili. Sa Iyo lamang, na laging nakalagay sa walang hanggang kaligayahan, nalikha ang buong sanlibutan na ang ugat ay ang Kataas-taasang Sarili.

Verse 3

त्वं साक्षी सर्वलोकानां हर्ता त्वं च विचक्षणः । रक्षणोसि महादेव भैरवोसि जगत्पते

Ikaw ang saksi ng lahat ng mga daigdig; Ikaw ang nag-aalis ng lahat. Ikaw ay may malinaw na pag-unawa. Ikaw ang tagapangalaga, O Mahādeva; Ikaw si Bhairava, O Panginoon ng sansinukob.

Verse 4

त्वया लिंगस्वरूपेण व्याप्तमेतज्जगत्त्रयम् । क्षुद्राश्चैव वयं नाथ मायामोहितचेतसः

Sa Iyong anyong Liṅga, nilulukuban Mo ang tatlong daigdig na ito. Ngunit kami’y hamak, O Panginoon, sapagkat ang aming isip ay nilinlang ng Māyā.

Verse 5

अहं सुराऽसुराः सर्वे यक्षगंधर्वराक्षसाः । पन्नगाश्च पिशाचाश्च तथा विद्याधरा ह्यमी

Ako—at ang lahat ng mga deva at asura; ang mga Yakṣa, Gandharva, at Rākṣasa; ang mga Nāga at Piśāca; at pati ang mga Vidyādhara na ito—(ay pawang nakatindig sa harap Mo).

Verse 6

त्वंहि विश्वसृजां स्रष्टा त्वं हि देवो जगत्पतिः । कर्ता त्वं भुवनस्यास्य त्वं हर्ता पुरुषः परः

Sapagkat Ikaw ang Lumikha maging ng mga lumikha ng sansinukob; Ikaw ang Diyos, ang Panginoon ng daigdig. Ikaw ang gumagawa ng kosmos na ito; Ikaw ang nagbabalik-loob at nagwawakas—ang Kataas-taasang Purusha.

Verse 7

त्राह्यस्माकं महादेव देवदेव नमोऽस्तु ते । एवं स्तुतो हि वै धात्रा लिंगरूपी महेश्वरः

Iligtas Mo kami, O Mahādeva, Diyos ng mga diyos—pagpupugay sa Iyo. Sa gayon nga, si Maheśvara na may anyong Liṅga ay pinuri ni Dhātṛ (Brahmā).

Verse 8

ऋषयः स्तोतुकामास्ते महेश्वरमकल्मषम् । अस्तुवन्गीर्भिरग्र्याभिः श्रुतिगीताभिरादृताः

Ang mga rishi na yaon, sabik umawit ng papuri, ay nagpuri kay Maheśvara na walang dungis sa mga piling pananalita—iginagalang na wari’y inaawit mismo ng Śruti, ang kapahayagang Veda.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अज्ञानिनो वयं कामान्न विंदामोऽस्य संस्थितिम् । त्वं ह्यात्मा परमात्मा च प्रकृतिस्त्वं विभाविनी

Wika ng mga rishi: “Kami’y mangmang at, dahil sa pagnanasa, hindi namin nauunawaan ang tunay na kalagayan ng realidad na ito. Ikaw lamang ang Ātman at ang Paramātman; Ikaw rin ang Prakṛti—ang kapangyarihang nagpapahayag.”

Verse 10

त्वमेव माता च पिता त्वमेव त्वमेव बंधुश्च सखा त्वमे । त्वमीश्वरो वेदविदेकरूपो महानुभावैः परिचिंत्यमानः

Ikaw lamang ang Ina at Ama; Ikaw lamang ang kamag-anak at kaibigan. Ikaw ang Panginoon—iisa ang tunay na kalikasan—nakikilala sa pamamagitan ng Veda, at pinagninilayan ng mga dakilang kaluluwa.

Verse 11

त्वमात्मा सर्वभूतानामेको ज्योतिरिवैधसाम् । सर्वं भवति यस्मात्त्वत्तस्मात्सर्वोऽसि नित्यदा

Ikaw ang Sarili (Atman) ng lahat ng nilalang—iisa—gaya ng iisang liwanag sa gitna ng maraming panggatong. Yamang ang lahat ay nagmumula sa Iyo, kaya Ikaw ay laging naroroon bilang lahat, magpakailanman.

Verse 12

यस्माच्च संभवत्येतत्तस्माच्छंभुरिति प्रभुः

At sapagkat ang sanlibutang ito ay nagmumula sa Kanya, kaya ang Panginoon ay tinatawag na “Śambhu.”

Verse 13

त्वत्पादपंकजं प्राप्ता वयं सर्वे सुरादयः । ऋषयो देवगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः

Kaming lahat ay dumulog sa Iyong mga paang-loto—mga diyos at iba pa: mga Rishi, mga banal na Gandharva, mga Vidyadhara, at mga dakilang Naga.

Verse 14

तस्माच्च कृपया शंभो पाह्यस्माञ्जगतः पते

Kaya, O Śambhu, sa Iyong habag ay ingatan Mo kami, O Panginoon ng sanlibutan.

Verse 15

महादेव उवाच । श्रृणुध्वं तु वचो मेऽद्य क्रियतां च त्वरान्वितैः । विष्णुं सर्वे प्रार्थयंतु त्वरितेन तपोधनाः

Wika ni Mahādeva: “Pakinggan ninyo ang aking mga salita ngayon, at kumilos nang may pagmamadali. O kayong mayaman sa pag-aayuno at tapa, kayong lahat ay agad manalangin kay Viṣṇu.”

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शंकरस्य महात्मनः । विष्णुं सर्वे नमस्कृत्य ईडिरे च तदा सुराः

Nang marinig ang tagubilin ng dakilang-loob na Śaṅkara, ang lahat ng mga diyos ay yumukod kay Viṣṇu at saka Siya pinuri.

Verse 17

देव ऊचुः । विद्याधराः सुरगणा ऋषयश्च सर्वे त्रातास्त्वयाद्य सकलाजगदेकबंधो । तद्वत्कृपाकरजनान्परिपालयाद्य त्रैलोक्यनाथ जगदीश जगन्निवास

Wika ng mga diyos: “Ang mga Vidyādhara, ang mga pangkat ng mga diyos, at lahat ng mga rishi ay iniligtas Mo ngayon, O tanging kamag-anak ng buong sanlibutan. Gayon din, ingatan Mo ngayon ang mga taong mahabagin at karapat-dapat; O Panginoon ng tatlong daigdig, O Hari ng sansinukob, O Tahanan ng mundo.”

Verse 18

प्रहस्य भगवन्विष्णुरुवाचेदं वचस्तदा । दैत्यैः प्रपीडिता यूयं रक्षिताश्च पुरा मया

Ngumiti ang Panginoong Viṣṇu at nagsalita noon: “Kayo’y pinahirapan ng mga Daitya, at noong una pa man ay pinangalagaan na rin kayo ng aking kapangyarihan.”

Verse 19

अद्यैव भयमुत्पन्नं लिंगादस्माच्चिरंतनम् । न शक्यते मया त्रातुमस्माल्लिंगभयात्सुराः

“Maging ngayon, isang sinaunang pangamba ang bumangon mula sa Liṅga na ito. Hindi ko magagawang iligtas ang mga diyos mula sa sindak na dulot ng Liṅga na ito.”

Verse 20

अच्युतेनैवमुक्तास्ते देवा श्चिंतान्विताभवन् । तदा नभोगता वाणी उवाचाश्वास्य वै सुरान्

Nang masabihan sila ni Acyuta nang gayon, napuno ng pangamba ang mga diyos. Pagkaraan, isang tinig mula sa langit ang nagsalita, tunay na umaaliw sa mga deva.

Verse 21

एतल्लिंगं संवृणुष्व पूजनाय जनार्दन । पिंडिभूत्वा महाबाहो रक्षस्व सचराचरम् । तथेति मत्वा बगवान्वीरभद्रोऽभ्यपूजयत्

“O Janārdana, takpan mo ang Liṅga na ito alang-alang sa pagsamba. O makapangyarihang bisig, magtipon sa banal na anyong piṇḍī at ingatan ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw.” Sa pagpasya ng “Gayon nga,” ang pinagpalang Vīrabhadra ay nagsagawa ng wastong pagsamba.

Verse 22

ब्रह्मादिभः सुरगणैः सहितैस्तदानीं संपूजितः शिवविधानरतो महात्मा । स्रवीरभद्रः शशिशेखरोऽसौ शिवप्रियो रुद्रसमस्त्रिलोक्याम्

Noon, kasama ang mga pangkat ng mga diyos na pinangungunahan ni Brahmā, ang dakilang kaluluwang yaon—masigasig sa mga kautusan ni Śiva—ay lubos na sinamba. Ang Vīrabhadra na iyon, na may buwan sa tuktok, minamahal ni Śiva, ay kapantay ni Rudra sa tatlong daigdig.

Verse 23

लिंगस्यार्चनयुक्तोऽसौ वीरभद्रोऽभवत्तदा । तद्रूपस्यैव लिंगस्य येन सर्वमिदं जगत्

Noon, si Vīrabhadra ay lubos na nag-ukol ng sarili sa pagsamba sa Liṅga—sa mismong anyo ng Liṅga na sa pamamagitan nito nahahayag at natataguyod ang buong sanlibutan.

Verse 24

उद्भाति स्थितिमाप्नोति तथा विलयमेति च । तल्लिंगं लिंगमित्याहुर्लयनात्तत्त्ववित्तमाः

Ito’y nagliliwanag, nakakamit ang katatagan, at saka rin napapasa-dissolusyon. Kaya tinatawag ito ng mga pantas na nakakabatid ng katotohanan na “Liṅga”, sapagkat sa pagkalusaw ay sinisipsip nito ang lahat pabalik sa sarili.

Verse 25

ब्रह्माण्डागोलकैर्व्याप्तं तथा रुद्राक्षभूषितम् । तथा लिंगं महज्जातं सर्वेषां दुरतिक्रमम्

Ang Liṅga na iyon ay napakalawak—lumalaganap sa mga globo ng mga kosmikong “itlog,” at pinalamutian ng mga butil na Rudrākṣa—makapangyarihan sa pagpapakita at di-malalampasan ni kaninuman.

Verse 26

तदा सर्वेऽथ विबुधा ऋषो वै महाप्रभाः । तुष्टुवुश्च महालिंगं वेदावादैः पृथक्पृथक्

Pagkaraan, ang lahat ng mga diyos at ang mga ṛṣi na lubhang maningning ay nagpuri sa Mahāliṅga—bawat isa ayon sa sariling paraan—sa pamamagitan ng mga bigkas na Veda.

Verse 27

अणोरणीयांस्त्वं देव तथा त्वं महतो महान् । तस्मात्त्वया विधातव्यं सर्वैषां लिंगपूजनम्

“O Diyos, ikaw ay mas masinop kaysa sa pinakamasinop, at mas dakila kaysa sa pinakadakila. Kaya nararapat na sa pamamagitan Mo ay maitalaga ang pagsamba sa Liṅga para sa lahat.”

Verse 28

तदानीमेव सर्वेण लिंगं च बहुशः कृतम् । सत्ये ब्रह्मेश्वरं लिंगं वैकुण्ठे च सदाशिवः

Sa mismong sandaling iyon, nilikha ng lahat (ng mga banal na nilalang) ang mga Liṅga sa maraming anyo. Sa Satya (loka/yuga), ang Liṅga ay Brahmeśvara; at sa Vaikuṇṭha, ito ay Sadāśiva.

Verse 29

अमरावत्यां सुप्रतिष्ठममरेश्वरसंज्ञकम् । वरुणेश्वरं च वारुण्यां याम्यां कालेश्वरं प्रभुम्

Sa Amarāvatī, naroon ang Liṅga na matatag na naitatag, na kilala bilang Amareśvara. Sa dako ni Varuṇa ay Varuṇeśvara; at sa timog na dako (kay Yama) ay ang Panginoong Kāleśvara.

Verse 30

नैरृतेश्वरं च नैरृत्यां वायव्यां पावनेश्वरम् । केदारं मृत्युलोके च तथैव अमरेस्वरम्

Sa timog-kanlurang dako naroon si Nairṛteśvara; sa hilagang-kanlurang dako naroon si Pāvaneśvara. At sa daigdig ng mga mortal sa lupa ay naroon ang Kedāra, gayundin ang Amareśvara.

Verse 31

ओंकारं नर्मदायां च महाकालं तथैव च । काश्यां विश्वेश्वरं देवं प्रयागे ललितेश्वरम्

Sa pampang ng Narmadā naroon si Oṃkāra; gayundin si Mahākāla. Sa Kāśī naroon ang banal na Viśveśvara; at sa Prayāga naroon si Laliteśvara.

Verse 32

त्रियम्बकं ब्रह्मगिरौ कलौ भद्रेश्वरं तथा । द्राक्षारामेश्वरं लिंगं गंगासागरसंगमे

Sa Brahmagiri naroon si Triyambaka; sa Kola naman si Bhadreśvara. At sa tagpuan ng Ilog Gaṅgā at ng karagatan ay naroon ang Liṅga na tinatawag na Drākṣārāmeśvara.

Verse 33

सौराष्ट्रे च तथा लिंगं सोमेश्वरमिति स्मृतम् । तथा सर्वेश्वरं विन्ध्ये श्रीशैले शिखरेश्वरम् । कान्त्यामल्लालनाथं च सिंहनाथं च सिंगले

Sa Saurāṣṭra, ang Liṅga ay inaalala bilang Someśvara. Sa lupain ng Vindhya naroon si Sarveśvara; sa Śrīśaila naroon si Śikhareśvara. Sa Kāntyā naroon si Mallālanātha, at sa Siṅgala naroon si Siṃhanātha.

Verse 34

विरूपाक्षं तथा लिंगं कोटिशङ्करमेव च । त्रिपुरान्तकं भीमेशममरेश्वरमेव च

Naroon din ang Liṅga ni Virūpākṣa at ang Koṭiśaṅkara. Naroon si Tripurāntaka, si Bhīmeśa, at gayundin si Amareśvara.

Verse 35

भोगेश्वरं च पाताले हाटकेश्वरमेव च । एवमादीन्यनेकानि लिंगानि भुवनत्रये । स्थापितानि तदा देवैर्विश्वोपकृतिहेतवे

Sa Pātāla ay naroon si Bhogeśvara, at naroon din si Hāṭakeśvara. Sa gayon, maraming liṅga na tulad nito ang itinatag noon ng mga diyos sa tatlong daigdig, alang-alang sa kapakanan ng sansinukob.

Verse 36

लिंगेशैश्च तथा सर्वैः पूर्णमासीज्जगत्त्रयम् । तथा च वीरभद्रांशाः पूजार्थममरैः कृताः

Kaya nga, dahil sa lahat ng mga Panginoon ng liṅga, napuspos ng kabanalan ang tatlong daigdig. At ang mga walang-kamatayan ay lumikha rin ng mga bahagi o paglalangkap ni Vīrabhadra para sa layunin ng pagsamba.

Verse 37

तत्र विंशतिसंस्कारास्तेषामष्टाधिकाभवन् । कथिताः शंकरेणैव लिंगस्याचनसूचकाः

Doon, kinilala ang dalawampung saṃskāra, at naging dalawampu’t walo sa kabuuan. Itinuro mismo ni Śaṅkara ang mga ito bilang mga palatandaan ng wastong pagsamba at paggalang sa Liṅga.

Verse 38

संति रुद्रेण कथिताः शिवधर्मा सनातनाः । वीरभद्रो यथा रुद्रस्तथान्ये गुरवः स्मृताः

May mga walang-hanggang Śiva-dharma na itinuro ni Rudra. At kung paanong si Vīrabhadra ay itinuturing na si Rudra, gayon din ang iba pang mga guro ay inaalala bilang mga mapagkakatiwalaang gabay.

Verse 39

गुरोर्जाताश्च गुरवो विख्याता भुवनत्रये । लिंगस्य महिमान तु नन्दी जानाति तत्त्वतः

Mula sa unang Guru ay sumibol ang hanay ng mga gurong bantog sa tatlong daigdig; subalit ang tunay na kadakilaan ng Śiva-liṅga, sa mismong diwa nito, si Nandī lamang ang ganap na nakaaalam.

Verse 40

तथा स्कन्दो हि भगवान्न्ये ते नामधारकाः । यथोक्ताः शिवधरमा हि नन्दिना परिकीर्त्तिताः

Gayon din ang Pinagpalang Panginoong Skanda; ang iba’y tagapagdala lamang ng pangalan. Ang mga alituntuning Śaiva, ayon sa sinabi, ay ipinahayag ni Nandī.

Verse 41

शैलादेन महाभागा विचित्रा लिंगधारकाः । शवस्योपरि लिंगं च ध्रियते च पुरातनैः

Sa pamamagitan ni Śailāda, O mga lubhang mapalad, itinatag ang mga kahanga-hangang tagapagdala ng liṅga; at maging sa ibabaw ng bangkay ay dinadala ang liṅga—gaya ng itinaguyod ng mga sinauna.

Verse 42

लिंगेन सह पञ्चत्वं लिंगेन सह जीवितम् । एते धर्माः सुप्रतिष्ठाः शैलादेन प्रतिष्ठिताः

Kasama ng liṅga ang pagdating sa “limang pagwawakas” (kamatayan), at kasama ng liṅga ang mismong buhay. Ang mga dharmang ito’y matibay na naitatag ni Śailāda.

Verse 43

धर्मः पाशुपतः श्रेष्ठः स्कन्देन प्रतिपालितः

Ang dharmang Pāśupata ang pinakadakila; ito’y iningatan at ipinagtanggol ni Skanda.

Verse 44

शुद्धा पञ्चाक्षरी विद्या प्रासादी तदनन्तरम् । षडक्षरी तथा विद्या प्रासादस्य च दीपिका

Pagkaraan, dumating ang dalisay na limang-pantig na mantra-vidyā, na nagkakaloob ng biyaya na wari’y isang palasyo. Gayundin ang anim-na-pantig na mantra-vidyā, na parang lampara na nagliliwanag sa banal na “palasyo” ng pagsasakatuparan.

Verse 45

स्कन्दात्तत्समनुप्राप्तमगस्त्येन महात्मना । पश्चादाचार्यभेदेन ह्यागमा बहवोऽभवन्

Ang aral na iyon ay tinanggap ni Agastya na dakilang kaluluwa mula kay Skanda; pagkaraan, dahil sa pagkakaiba-iba ng mga guro, maraming Āgama ang sumibol.

Verse 46

किं तु वै बहुनोक्तेन श्वि इत्यक्षरद्वयम् । उच्चारयंति स नित्यं ते रुद्रा नात्र संशयः

Ngunit ano pa ang kailangan ng maraming salita? Yaong laging bumibigkas ng dalawang pantig na ‘śvi’ ay mga Rudra—walang alinlangan dito.

Verse 47

सतां मार्गं पुरस्कृत्य ये सर्वे ते पुरांतकाः । वीरा माहेश्वराज्ञेयाः पापक्षयकरा नृणाम्

Lahat ng naglalagay sa unahan ng kanilang buhay ang landas ng mga banal ay mga ‘tagawasak ng lungsod’ (kaaway ng kasamaan). Sila’y dapat makilalang mga bayani ng Māheśvara, na nagpapawi ng kasalanan ng tao.

Verse 48

प्रसंगेनानुपंक्षेण श्रद्वया च यदृच्छया । शिवभक्तिं प्रकुर्वन्ति ये वै ते यांति सद्गतिम्

Maging dahil sa pakikisama, sa munting pagkakataon, sa pananampalataya, o kahit sa nagkataon lamang—ang sinumang tunay na magsagawa ng debosyon kay Śiva ay makaaabot sa mabuting at banal na hantungan.

Verse 49

श्रृणुध्वं कथयामीह इतिहासं पुरातनम् । कृतं शिवालयं यच्च पतंग्या मार्जनं पुरा

Makinig kayo, isasalaysay ko rito ang isang sinaunang salaysay: kung paanong noong unang panahon, isang munting ibon ang minsang nagwalis at naglinis ng templo ni Śiva.

Verse 50

आगता भक्षणार्थं हि नैवेद्यं केन चार्पितम् । मार्जनं रजस्तस्याः पक्षाभ्यामभवत्पुरा

Dumating siya upang humanap ng pagkain, at may naivedya—handog na inialay ng isang tao. Noong unang panahon, ang alikabok doon ay nalinis at naalis sa pagaspas ng kanyang mga pakpak.

Verse 51

तेन कर्मविपाकेन उत्तमं स्वर्गमागता । भुक्त्वा स्वर्गसुखं चोग्रं पुनः संसारमागता

Dahil sa paghinog ng bunga ng gawaing iyon, narating niya ang isang dakilang langit. Matapos lasapin ang matitinding ligaya ng kalangitan, muli siyang nagbalik sa pag-iral na makamundo, sa samsara.

Verse 52

काशिराजसुता जाता सुन्दरीनाम विश्रुता । पूर्वाभ्यासाच्च कल्याणी बभूव परमा सती

Ipinanganak siya bilang anak na babae ng Hari ng Kāśī, at nakilala sa pangalang “Sundarī.” Dahil sa pagsasanay na espirituwal noong nakaraan, ang mapalad na iyon ay naging isang babaeng lubhang marangal, dalisay, at tapat sa debosyon.

Verse 53

उषस्युषसि तन्वंगी शिवद्वाररता सदा । संमार्जनं च कुरुते भक्त्या परमया युता

Tuwing bukang-liwayway, ang dalagang payat ang pangangatawan, laging nakatuon sa pintuan ni Śiva, ay nagwawalis at naglilinis nang may sukdulang debosyon.

Verse 54

स्वयमेव तदा देवी सुन्दरी राजकन्यका । तथाभूतां च तां दृष्ट्वा ऋषिरुद्दालकोऽब्रवीत्

Noon, si Sundarī, ang prinsesang anak ng hari, ay ginawa ang lahat nang siya mismo. Nang makita siyang gayon, nagsalita ang pantas na si Uddālaka.

Verse 55

सुकुमारी सती बाले स्वयमेव कथं शुभे । संमार्जनं च कुरुषे कन्यके त्वं शुचिस्मिते

O marikit at banal na dalaga, O mapalad—bakit ikaw mismo ang gumagawa ng pagwawalis na ito, O dalagang may dalisay na ngiti?

Verse 56

दासी दास्यश्च बहवः संति देवि तवाग्रतः । तवाज्ञया करिष्यंति सर्वं संमार्जनादिकम्

O ginang, maraming mga alilang babae at mga tagapaglingkod ang nakatayo sa harap mo. Sa iyong utos, gagawin nila ang lahat—pagwawalis at iba pa.

Verse 57

ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्येदमुवाच ह

Nang marinig ang mga salita ng rishi, siya’y ngumiti at saka nagsalita nang ganito.

Verse 58

शिवसेवां प्रकुर्वाणाः शिवभक्तिपुरस्कृताः । ये नराश्चैव नार्य्यश्च शिवलोकं व्रजंति वै

Ang mga lalaki at babae na naglilingkod kay Śiva, na inuuna ang debosyon kay Śiva, tunay na makararating sa daigdig ni Śiva.

Verse 59

संमार्जनं च पाणिभ्यां पद्भ्यां यानं शिवालये । तस्मान्मया च क्रियते संमार्जनमतंद्रितम्

Sa aking dalawang kamay ako’y nagwawalis, at sa aking mga paa ako’y lumalakad patungo sa templo ni Śiva. Kaya ako mismo ang gumagawa ng pagwawalis na ito nang masikap, walang katamaran.

Verse 60

अन्यत्किञ्चिन्न जानामि एकं संमार्जनं विना । ऋषिस्तद्वचनं श्रुत्वा मनसा च विमृश्य हि

“Wala na akong ibang nalalaman—maliban sa iisang gawaing ito ng pagwawalis.” Nang marinig ang mga salitang iyon, pinagbulayan ito ng pantas sa kanyang isipan.

Verse 61

अनया किं कृतं पूर्वं केयं कस्य प्रसादतः । तदा ज्ञानं च ऋषिणा तत्सर्वं ज्ञानचक्षुषा । विस्मयेन समाविष्टस्तूष्णींभूतोऽभवत्तदा

“Ano ang nagawa niya noon? Sino siya, at sa biyaya kanino nagkagayon ito?” Pagkaraan, nakita ng pantas ang lahat sa pamamagitan ng mata ng espirituwal na kaalaman. Nababalot ng pagkamangha, siya’y nanahimik noon din.

Verse 62

सविस्मयोऽभूदथ तद्विदित्वा उद्दालको ज्ञानवतां वरिष्ठः । शिवप्रभावं मनसा विचिंत्य ज्ञानात्परं बोधमवाप शांतः

Nang maunawaan ito, si Uddālaka—pinakamataas sa mga marurunong—ay napuno ng pagkamangha. Sa pagninilay sa kadakilaan ni Śiva sa kanyang puso, nakamtan niya ang pagkaunawang lampas sa kaalaman, at naging payapa.