Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः

Wika ng mga rishi: Paano nagsimula ang gawi ng pagtatatag (pagsamba sa pamamagitan) ng liṅga, na wari’y isinasantabi si Śiva sa Kanyang tuwirang anyo? O pinagpala, ipahayag mo sa amin—sapagkat nais naming marinig ito nang ganap.

Verse 2

लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः

Sinabi ni Lomaśa: Nang sa gubat ng Dāru, ang Panginoong Śambhu ay lumakad upang mamalimos ng limos—

Verse 3

दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च

Hubad na gaya ng langit, at nakalugay ang mga buhol-buhol na buhok; nakikilala sa pamamagitan ng Vedānta, ang tanging tagapagtaguyod ng mga daigdig—siya ang Panginoon, tagapagdala ng kabuuan ng banal na kaalaman, ang sukdulan sa mga panginoon ng mga yogin, at higit pa sa pinakamataas.

Verse 4

अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार

Mas maliit pa sa pinakamaliit, mas dakila pa sa pinakadakila; may malawak na karilagan, ang dakilang Panginoon ng mga daigdig—siya, ang Panginoon, ang dakilang kaluluwa, ay nag-anyong pulubi at naglakbay na namamalimos sa gubat ng Dāru.

Verse 5

मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः

Sa katanghalian, ang mga pantas na brāhmaṇa ay umalis mula sa kani-kanilang mga ashram patungo sa banal na pook-paligo (tīrtha); sa mismong sandaling iyon, nagtipon din doon ang lahat ng mga asawa ng mga rishi.

Verse 6

विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः

Habang tinititigan nila si Śambhu, sinabi nila sa isa’t isa: “Sino ang dumating dito na may anyong pulubi—isang anyong hindi pa kailanman nakita?”

Verse 7

अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा

“Magbigay tayo ng limos sa kanya, kasama ang ating mga kasamahan.” Sa pagsasabing “Gayon nga,” silang lahat ay umuwi at masayang nagbalik na may dalang mga handog na limos.

Verse 8

भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना

Ayon sa kanilang makakaya, naghandog sila ng sari-saring pinong pagkain bilang limos, kalakip ang nararapat na paggalang; at ang pagkaing-limos na iyon ay tinanggap at kinain ng Panginoong may Trisula, ang Diyos ng mga diyos.

Verse 9

काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते

Pagkaraan, isang babae na namangha ang nagsalita sa minamahal niyang si Śambhu: “Sino ka, O dakilang-loob, at naparito ka sa anyo ng isang pulubi?”

Verse 10

ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव

“Ito ang dalisay na ashram ng mga rishi—bakit hindi ka maupo at magpahinga?” Kahit gayon ang sinabi niya, si Śambhu ay sumagot noon na wari’y nakangiti.

Verse 11

ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्

Sinabi niya: “O may magandang buhok, ako si Īśvara; naparito ako sa pook na nagpapadalisay na ito.” Nang marinig ang mga salita ni Īśvara, nagsalita sa kanya ang asawa ng rishi.

Verse 12

ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव

Sinabi niya: “Tunay na ikaw si Īśvara, O mapalad; ikaw rin ang Panginoon ng Kailāsa. Ngunit bakit, O Deva, naglalakbay kang mag-isa upang humingi ng limos?”

Verse 13

एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः

Nang siya’y magsalita nang gayon, muling nagsalita si Śambhu: “Nahiwalay ako kay Dākṣāyaṇī; ako’y gumagala bilang digambara, ang langit ang aking kasuotan.”

Verse 14

भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते

“Dahil sa paglalakad upang mamalimos, O may magandang balakang, lagi akong walang layuning makamundo. Kung wala si Satī, O mapusok na ginang, walang sinumang babae ang nakalulugod sa akin. O malalaking-mata, ito ang katotohanang sinasabi ko sa iyo.”

Verse 15

तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः

Nang marinig ang kanyang mga salita, sumagot ang babaeng may matang-loto: “Tunay na ang mga babae’y kaaya-ayang mahawakan para sa lalaki—walang pag-aalinlangan.”

Verse 16

तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता

“Kaya nga, O Śambhu, ang mga babae’y dapat iwasan ng lalaking may pag-unawa gaya mo.”

Verse 17

इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः

Kaya nga, nagtipon ang lahat ng mararangal na babae sa kinaroroonan ni Śaṅkara, at ang mangkok ng limos ni Śambhu ay napuno—sagana sa mahuhusay na handog at dakilang kabutihan.

Verse 18

अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः

Napuno iyon ng apat na uri ng pagkain at ng anim na lasa. Nang naisin ni Śambhu (Śiva) na pumanhik patungo sa Bundok Kailāsa, ang lahat ng mga asawa ng mga brāhmaṇa ay sumama, puspos ng kagalakan.

Verse 19

गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः

Iniwan nila ang mga gawaing-bahay at nagpatuloy na ang isip ay nakatuon sa Kanya. At nang makaalis na ang lahat ng mga asawang iyon, ang mga pinakadakilang ṛṣi ay (bumalik) at natuklasang wala na sila.

Verse 20

यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः

Nang sila’y makabalik sa āśrama, nakita nilang walang tao roon. Pagkaraan ay nag-usap-usap sila: “Saan napunta ang lahat ng ating mga asawa?”

Verse 21

न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः

Sabi nila, “Hindi namin nalalaman—sino ang nagdala sa kanila at nagpalaho?” Sa gayong pagninilay, naghanap sila sa iba’t ibang dako.

Verse 22

समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः

Pagkaraan, nakita nilang lahat ang mga babaeng iyon na sumusunod kay Śiva. At nang makita si Śiva, ang mga ṛṣi ay lumapit na puspos ng poot.

Verse 23

शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः

Nakatayo sa harap ni Śiva, silang lahat ay nagsalita nang nagmamadali: “O Śambhu, dakilang kaluluwa at walang pagnanasa—ano itong ginawa mo? Ikaw ay magnanakaw ng asawa ng iba, maging ng mga ṛṣi—walang pag-aalinlangan!”

Verse 24

एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्

Sa gayong pagsaway, ang tahimik na Śiva ay nagpatuloy pa rin patungo sa bundok. Noon, hinarap ng mga ṛṣi ang di-nasisirang Mahādeva at nagsabi: “Yamang ikaw ay mang-aagaw ng kabiyak, kaya maging baog ka agad!”

Verse 25

एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्

Sa gayong sumpa ng mga muni, ang kaniyang liṅga ay nahulog sa lupa. At pagdampi nito sa lupa, ang liṅga ay biglang lumaki nang napakabilis, naging napakalawak.

Verse 26

आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्

Sa isang kisapmata, ang liṅga ay umangat paitaas, tinakpan ang pitong Pātāla. At sa paglaganap nito sa buong daigdig, binalot din nito ang kalawakan sa pagitan (antarikṣa).

Verse 27

स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः

Nalambungan ang lahat ng langit, at ito’y naging bagay na lampas pa sa langit. Wala nang lupa, wala nang ikot ng mga direksiyon, wala nang tubig, at wala nang apoy.

Verse 28

न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा

Walang hangin, walang eter; wala ang prinsipyo ng “ako” (ahaṃkāra) ni ang dakilang kosmikong prinsipyo (mahat). Wala ang di-nahahayag (avyakta), wala ang panahon, at gayundin wala ang Mahāprakṛti.

Verse 29

नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः

Wala nang paghahating dalawahan; sa mismong sandaling iyon, ang lahat ay nalusaw. Sapagkat ang buong sansinukob ay nalusaw papaloob doon—sa liṅga ng Dakilang Kaluluwa—

Verse 30

लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः

“Sapagkat ito ang pook ng paglusaw (laya), kaya ito’y tinatawag na liṅga,” wika ng mga pantas. Nang makita nila ito sa gayong kalagayan, na patuloy na lumalago, maging ang mga banal na rishi—

Verse 31

ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्

Sina Brahmā, Indra, Viṣṇu, Vāyu, Agni, at ang mga tagapangalaga ng mga daigdig (lokapāla)—kasama ang mga nilalang na nāga—ay namangha ang isipan, at saka nag-usap-usap sa isa’t isa.

Verse 32

किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा

“Gaano kahaba at gaano kalapad? Nasaan ang dulo, at nasaan ang saligan?”—sa gayong pag-aalala, noon ay nagsalita ang lahat ng mga diyos kay Viṣṇu.

Verse 33

देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ

Wika ng mga diyos: “O Viṣṇu, hanapin mo ang ugat nito; at ikaw, O Isinilang sa Loto (Brahmā), hanapin mo ang tuktok. Siyasatin ninyo itong dalawa; manatili kayo sa kani-kaniyang kinalalagyan bilang mga tagapagbantay.”

Verse 34

श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह

Pagkarinig nito, ang dalawang mapalad—si Viṣṇu, Panginoon ng Vaikuṇṭha, at si Brahmā, ang Isinilang sa Loto—ay umalis. Si Viṣṇu ay nagtungo sa Pātāla, samantalang si Brahmā ay pumunta sa langit.

Verse 35

स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः

Noon, si Brahmā ay nagtungo sa langit, buong pusong naghahanap. Ngunit bagaman siya’y mapanuri, hindi niya nakita roon ang tuktok ng liṅga na iyon.

Verse 36

तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः

Pagbalik sa dinaanang landas, ang Isinilang sa Loto (Brahmā) ay nakarating sa gulod ng Bundok Meru; doon siya napansin ni Surabhī.

Verse 37

स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति

Nakatayo sa lilim ng halamang ketakī, nagsalita siya ng matatamis na salita. Nang marinig iyon, ang Lolo ng lahat ng daigdig (Brahmā) ay tumawa at, may layong manlinlang, nagsalita kay Surabhī.

Verse 38

लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्

Nakita ko ang isang lubhang kamangha-manghang Liṅga na sumasaklaw sa tatlong daigdig; at upang masilayan ang hangganan nito, isinugo ako ng mga diyos.

Verse 39

न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते

Hindi ko nakita ang ulo ng dakilang nilalang na sumasaklaw sa lahat. Ano ang sasabihin ko sa harap ng mga diyos? Matinding pangamba ang dumadagok sa akin.

Verse 40

लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः

“Magsisinungaling ako sa mga diyos na nakita ko ang ulo ng Liṅga—kung ang lahat ng pangkat ng mga diyos, simula kay Indra, ay magsasabi rin niyon bilang pagsuporta.”

Verse 41

ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते

“Ang mga diyos na iyon ang mga saksi sa bagay na ito—magsalita ka agad bilang pagsuporta. Sa usaping ito, ikaw man ay dapat maging saksi, O marangal, kasama ng bulaklak na ketakī.”

Verse 42

तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्

Tinanggap ni Surabhī, na nakayuko ang ulo, ang mga salita ni Brahmā, ang Parameṣṭhin; at doon ay dinala niya ang ketakī ayon sa ipinag-utos.

Verse 43

एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह

Kaya nga, pagdating niya, nagsalita si Brahmā sa harap ng mga diyos.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्

Wika ni Brahmā: “O mga diyos, nakita ko ang kagila-gilalas na ulo ng Liṅga—maayos ang anyo, maringal ang palamuti, at may mga talulot ng ketakī.”

Verse 45

विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्

“Malawak, dalisay, makinis, at lalo pang maningning—kamangha-mangha; kaakit-akit at marikit, karapat-dapat pagmasdan, at may dakilang ningning.”

Verse 46

एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः

“Ganitong pangitain ang aking nakita—hindi ko pa nakita ang katulad nito saanman.” Nang marinig ang mga salita ni Brahmā, napuno ng pagkamangha ang mga diyos.

Verse 47

एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः

Kaya nga, si Indra at ang mga pangkat ng diyos, puspos ng pagkamangha, ay nanatiling nakatayo roon. At sa sandaling iyon, si Viṣṇu—Panginoon ng lahat, ilawan ng panloob na pagkaunawa—ay naroon.

Verse 48

पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः

Pagbalik niya agad mula sa Pātāla, nagmadali siyang ipahayag sa lahat: “Kahit masigasig akong maghanap at magnilay-masdan, hindi ko nakita ang wakas nito.”

Verse 49

विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्

Isang dakilang pagkamangha ang sumibol sa akin habang naglalakbay ako lampas sa Pātāla—lagpas sa Atala, Sutala, Nitala, at Rasātala.

Verse 50

तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते

Gayon din, dinaanan niya ang mga dako—Stala, Pātāla, at Atala; at ang mga daigdig sa ilalim na iyon, kung ihahambing sa Kanya, ay wari’y hungkag at di-mahalaga.

Verse 51

शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते

Ang lahat ng iyon ay siniyasat—isang kawalan na higit pang walang-laman kaysa sa kawalan; ngunit dito’y walang ugat, walang gitna, at tunay na walang wakas na masumpungan.

Verse 52

लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा

Si Mahādeva, sa anyong Liṅga, ang Siyang nagtataguyod sa buong sanlibutang ito. Sa biyaya Niya, kayo rin—O mga ṛṣi—ay nagkaroon ng pag-iral.

Verse 53

श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव

Nang marinig ang mga salitang iyon, pinarangalan ng mga diyos at ng mga rishi ang mga ito. Pagkaraan, nagsalita si Viṣṇu kay Brahmā, na waring may banayad at may-alam na ngiti.

Verse 54

दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः

“Kung tunay ngang nakita mo ang tuktok ayon sa ganap na katotohanan, O Brahmā, sinu-sino ang mga saksi na itinalaga mo roon para sa pahayag na ito?”

Verse 55

आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च

Pagkarinig sa mga salita ni Viṣṇu, si Brahmā—ang ninuno ng mga daigdig—ay agad na sumagot: “Ketakī at Surabhī.”

Verse 56

ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः

“Alamin ninyo sa katotohanan: ang mga diyos na iyon ang mga saksi para sa akin.” Nang marinig ang mga salita ni Brahmā, ang lahat ng mga diyos ay napuno ng pagmamadali at kumilos.

Verse 57

आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा

Pagkatapos, ipinatawag nila siya, at ipinatawag din si Surabhī na kasama niya. Pagdating nila, alang-alang sa layunin ni Brahmā, ang usapin ay agad na isinagawa.

Verse 58

इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः

Pagkaraan, si Surabhī, na kinausap nina Indra at ng iba pang mga diyos, ay nagsalita kasama si Ketakī: “Tunay, O mga diyos, ang tuktok ay nakita ni Brahmā.”

Verse 59

लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्

“O mga diyos, ang tuktok ng Liṅga ay sinamba sa pamamagitan ng mga talulot ng Ketakī.” Noon din, may tinig na gumagalaw sa kalangitan ang sumambulat habang ang lahat ay nakikinig.

Verse 60

सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः

“O mga diyos, alamin ninyo na ang sinabi ni Surabhī at gayundin ni Ketakī ay kasinungalingan; sapagkat ang tuktok ng Liṅga na ito ay hindi nakita.”

Verse 61

तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्

Pagkatapos, ang lahat ng mga diyos—si Indra kasama si Viṣṇu—ay nagalit at isinumpa si Surabhī, na nakatuon sa pagsasalita ng kasinungalingan.

Verse 62

मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्

“O marikit, sapagkat sa iyong bibig ay nagsalita ka ng gayong di-katotohanan, maging marumi ang iyong bibig at maalis sa lahat ng dharma.”

Verse 63

सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि

O mabangong Ketakī—walang pag-aalinlangan—magiging hindi ka na karapat-dapat sa pagsamba kay Śiva, sapagkat nagsalita ka ng kasinungalingan, o ginang.

Verse 64

तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि

Noon, ang tinig mula sa kalangitan ay tunay na nagsumpa kay Brahmā: “O hangal, bakit mo, sa kabataan at kabaliwan, sinabi ang kasinungalingan?”

Verse 65

भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः

“Kasama ni Bhṛgu, kasama ng mga ṛṣi, at gayundin ang iyong pari—kaya kayo’y hindi na karapat-dapat sambahin, at magiging kabahagi sa pagdurusa.”

Verse 66

ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः

“Maging ang mga ṛṣi na yaon—bagaman kilala bilang matuwid—ay itinaboy mula sa mga salita ng katotohanan: laging nakatuon sa pagtatalo, nalilinlang, di nakakakilala sa tunay na diwa, at punô ng inggit.”

Verse 67

याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः

“(Sila’y naging) mga pulubi at maging yaong bantog na mapagkaloob—laging winawasak ang sariling pag-unawa; mapagmataas, matigas sa kapalaluan, at nagbabatuhan ng paninira sa isa’t isa.”

Verse 68

एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः

Kaya nga, ang mga muni at ang mga diyos, mula kay Brahmā, na sinumpa ni Śiva, ay pawang lumapit at sumilong sa Liṅga bilang kanlungan.