Adhyaya 35

Verse 1

लोमश उवाच । वनं गते महादेवे गिरिजा विरहातुरा । सुखं न लेभे तन्वंगी हर्म्येष्वायतनेषु वा

Wika ni Lomaśa: Nang pumaroon si Mahādeva sa gubat, si Girijā na pinahihirapan ng pangungulila ay hindi nakatagpo ng ligaya—ni sa mga palasyo ni maging sa mga banal na tahanan.

Verse 2

चिंतयंती शिवंतन्वी सर्वभावेन शोभना । चिंतमानां शिवां ज्ञात्वा ह्युवाच विजया सखी

Ang marikit at payat na dalaga ay nag-iisip kay Śiva nang buong pagkatao. Nang maunawaan ng kaibigang si Vijayā na si Śivā (Pārvatī) ay lubog sa gayong pagninilay, siya’y nagsalita sa kanya.

Verse 3

विजयोवाच । तपसा महता चैव शिवं प्राप्तासि शोभने । मृषशा द्यूतं कृतं तेन शंकरेण तपस्विना

Sabi ni Vijayā: O marikit, sa dakilang pag-aayuno at pagtitika ay natamo mo si Śiva. Ngunit ang ascetikong Śaṅkara ay tila naglaro ng mapanlinlang na sugal ng dice laban sa iyo.

Verse 4

द्यूते हि वहवो दोषा न श्रुताः किं त्वयाऽनघे । क्षमा पय शिवं तन्वि त्वरेणैव विचक्षणे

Sa pagsusugal, tunay na maraming kapintasan—hindi mo ba ito narinig, O walang dungis? Kaya, O payat at maingat na dalaga, magmadali kang humayo at humingi ng kapatawaran ni Śiva.

Verse 5

अस्माभिः सहिता देवि गच्छगच्छ वरानने

O Diyosa, O marikit ang mukha—halika, halika, sumama ka sa amin.

Verse 6

यावच्छंभुर्दूरतो नाभिगच्छेत्तावद्गत्वा शंकरं क्षामयस्व । नो चेतन्वि क्षामयेथाः शिवं त्वं दुःखं पश्चात्ते भविष्यत्यवश्यम्

Bago dumating si Śambhu mula sa malayo, humayo ka agad at humingi ng tawad kay Śaṅkara. Kung hindi, O payat na dalaga—kung hindi mo mapapayapa si Śiva—tiyak na darating sa iyo ang dalamhati pagkaraan.

Verse 7

निशम्य वाक्य विजयाप्रयुक्तं प्रहस्यामाना समधीरचेताः । उवाच वाक्यं विजयां सखीं च आश्चर्यभूतं परमार्थयुक्तम्

Nang marinig niya ang mga salitang sinabi ni Vijayā, siya’y ngumiti, matatag at payapa ang isip. At sumagot siya sa kaibigang si Vijayā ng pahayag na kagila-gilalas at nakaugat sa pinakamataas na katotohanan.

Verse 8

मया जितोऽसौ निरपत्रपश्च पुरा वृतो वै परया विभूत्या । किंचिच्च कृत्यं मम नास्ति सद्यो मया विनासौ च विरूप आस्थितः

“Napagtagumpayan ko na siya—noon pa man, ang walang-hiya na iyon ay nalugmok sa aking kataas-taasang kapangyarihan. Sa sandaling ito, wala na akong dapat gawin; at kung wala ako, siya’y nananatiling pangit at hindi ganap.”

Verse 9

रूपीकृतो मया देवो महेशो नान्यथा वद । मया तेन वियोगश्च संयोगो नैव जायते

Sa pamamagitan ko, ang Diyos na Maheśa ay ginawa kong hayag na may anyo—huwag magsalita ng iba. Sa Kanya, ang paglayo at ang muling pag-uugnay ay nagaganap lamang dahil sa akin, hindi sa sarili nitong lakas.

Verse 10

साकारो हि निराकारो महेशो हि मया कृतः

Tunay nga, ang Maheśa na walang anyo ay ginawa kong may anyo.

Verse 11

कृतं मया विश्वमिदं समग्रं चराचरं देववरैः समेतम् । क्रीडार्थमस्योद्भववृत्तिहेतुभिश्चिक्रीडितं मे विजये प्रपश्य

Sa akin nilikha ang buong sansinukob na ito—ang gumagalaw at di-gumagalaw—kasama ang pinakadakilang mga diyos. Alang-alang sa banal na paglalaro, sa pamamagitan ng mga sanhi ng paglitaw at pag-iral nito, ako’y naglaro; masdan ang aking tagumpay!

Verse 12

एवमुक्त्वा तदा देवी गिरिजा सर्वमंगला । शबरीरूपमास्थाय गंतुकामा महेश्वरम्

Pagkasabi nito, ang Diyosa Girijā—ang lubos na mapalad—ay nag-anyong Śabarī (babaeng gubat) at, sa pagnanais na lumakad, tumungo kay Maheśvara.

Verse 13

श्यामा तन्वी शिखरदशना बिंबबिंबाधरोष्ठी सुग्रीवाढ्या कुचभरनता गिरिजा स्निग्धकेशी । मध्ये क्षामा पृथुकटितटा हेमरंभोरुगौरी पल्लीयुक्ता वरवलयिनी बर्हिबर्हावतंसा

Nagpakita si Girijā bilang isang dalagang maitim ang kutis at payat; matulis ang mga ngipin at ang mga labi’y gaya ng hinog na bungang bimba. Marikit ang leeg, at ang katawan ay bahagyang nakayuko sa bigat ng dibdib; makinis at makintab ang buhok. Manipis ang baywang, malapad ang balakang; maputi ang mga hita na tila gintong tangkay ng saging. Nakasuot ng kasuotang gubat, may mariringal na pulseras, at may palamuting balahibo ng paboreal sa ulo.

Verse 14

पाणौ मृणालसदृशं दधती च चापं पृष्ठे लसत्कृतककेतकिबाणकोशम् । सा तं निरीशमलोकयति स्म तत्र संसेविता सुवदना बहुभिः सखीभिः

Sa kanyang kamay ay hawak niya ang busog na tila malambot na tangkay ng lotus, at sa likod ay may kumikislap na sisidlan ng palaso na yari sa mga tangkay ng ketakī. Ang dalagang may magandang mukha, na sinasamahan ng maraming kaibigang babae, ay minasdan doon ang Panginoon.

Verse 15

भृंगीनादेन महता नादयंती जगत्त्रयम् । गिरिजा मन्मथं सद्यो जीवयंती पुनःपुनः

Sa isang malakas na ugong, pinayanig ni Girijā ang tatlong daigdig, at agad na muling binuhay si Manmatha nang paulit-ulit.

Verse 17

एकाकी संस्थितो यत्र यमाधिस्थो महेश्वरः । दृष्टस्ततस्तया देव्या भृंगीनादेन मोहितः

Sa pook na si Maheśvara ay nag-iisa, nakaluklok sa samādhi, nakita siya ng Diyosa; at dahil sa ugong na iyon, siya’y nabighani.

Verse 18

प्रबद्धो हि महादेवो निरीक्ष्य शबरीं तदा । समाधेरुत्थितः सद्यो महेशो मदनान्वितः

Tunay nga, nang masdan ni Mahādeva ang Śabarī noon, si Maheśa ay agad na bumangon mula sa samādhi, puspos ng pag-udyok ng pagnanasa.

Verse 19

यावत्करे गृह्यमाणो गिरिजां स समीपगः । तावत्तस्य पुरः सद्यस्तिरोधानं गता सती

Nang siya’y lumapit at aabutin na ang kamay ni Girijā, si Satī na banal at marangal ay agad na naglaho sa kanyang harapan.

Verse 20

तद्दृष्ट्वा तत्क्षणादेव देवो भ्रांतिविनाशनः । भ्रममाणस्तदा शंभुर्नापश्यदसितेक्षणाम्

Nang makita iyon, sa mismong sandaling yaon, ang Panginoon—tagapagwasak ng pagkalito—ay nagsimulang maglibot; ngunit si Śambhu ay hindi pa rin nakita ang babaeng may maitim na mga mata.

Verse 21

विरहेण समायुक्तो हृच्छयेन समन्वितः । मदनारिस्तदा शंभुर्ज्ञानरूपो निरंतरम्

Kaisa ng sakit ng pagkawalay at puspos ng dalamhati, si Śambhu—kaaway ni Kāma—ay nanatiling walang patid na nakalagay sa mismong anyo ng kaalaman.

Verse 22

निर्मोहो मोहमापन्नो ददर्श गिरिजां पुनः । उवाच वाक्यं शबरीं प्रस्ताव सदृशं महत्

Bagaman malaya sa pagkalito, napasok pa rin siya sa pagkalito; saka muling nakita si Girijā at nagsalita sa Śabarī ng isang mabigat na pahayag na angkop sa pagkakataon.

Verse 23

शिव उवाच । वाक्यं मे श्रृणु तन्वंगि श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि । कासि कस्यासि तन्वंगि किमर्थमटनं वने । तत्कथ्यतां महाभागे याथातथ्यं सुमध्यमे

Wika ni Śiva: “Pakinggan mo ang aking mga salita, ikaw na may payat na mga biyas; pagkarinig mo, nararapat kang kumilos ayon dito. Sino ka, at kanino ka nabibilang? Sa anong dahilan ka gumagala sa gubat? O mapalad na ginang na may magandang baywang, sabihin mo sa akin ang katotohanan, gaya ng tunay na nangyari.”

Verse 24

शिवोवाच । पतिमन्वेषयिष्यामि सर्वज्ञं सकलार्थदम् । स्वतंत्रं निर्विकारं च जगतामीश्वरं वरम्

Wika ni Śiva: “Hahanapin ko ang isang asawa—ang lubos na nakaaalam, tagapagkaloob ng lahat ng layon, malaya at nagsasarili, di-nagbabago, ang dakilang Panginoon ng mga daigdig.”

Verse 25

इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गिरिजां वृषभध्वजः । अहं तवोचितो भद्रे पतिर्नान्यो हि भामिनि

Nang masabihan nang gayon, sumagot si Vṛṣabhadhvaja kay Girijā: “O mapalad at mapagpala, ako ang nararapat na asawa mo—wala nang iba, O babaeng may dangal at pagmamataas.”

Verse 26

विमृश्यतां वरारोहे तत्त्वतो हि वरानने । वचो निशम्य रुद्रस्य स्मितपूर्वमभाषत

“Pag-isipan mo, O may marikit na hita—tunay nga, O may magandang mukha, ayon sa katotohanan.” Nang marinig ang mga salita ni Rudra, siya’y nagsalita muna nang may ngiti.

Verse 27

मयार्थितो महाभाग पतिस्त्वं नान्यथा वद । किं तु वक्ष्यामि भद्रं ते निर्गुणोऽसि परंतपः

“Ikaw ang aking hiniling, O lubhang mapalad—huwag kang magsalita nang iba: ikaw ang aking asawa. Ngunit sasabihin ko ito para sa ikabubuti mo: ikaw ay lampas sa lahat ng katangian, O manlulupig ng kaaway.”

Verse 28

यया पुरा वृतोऽसि त्वं तपसा च परेण हि । परित्यक्ता त्वयारण्ये क्षणमात्रेण भामिनी

“Ang babaeng minsang nagwagi sa iyo noon sa pamamagitan ng sukdulang pag-aayuno at pagninilay—ang masiglang babae—ay iniwan mo sa gubat sa isang saglit lamang.”

Verse 29

दुराराध्योऽसि सततं सर्वेषां प्राणिनामपि । तस्मान्न वाच्यं हि पुनर्यदुक्तं ते ममाग्रतः

Ikaw ay laging mahirap palugdan at sambahin ng lahat ng nilalang. Kaya huwag mo nang banggitin muli ang sinabi mo sa harap ko noon.

Verse 30

शबर्या वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच वृषध्वजः । मैवं वद विशालाक्षि न त्यक्ता सा तपस्विनी । यदि त्यक्ता मया तन्वि किं वक्तुमिह पार्यते

Nang marinig ang mga salita ni Śabarī, sumagot si Vṛṣadhvaja: “Huwag kang magsalita nang ganyan, O malalaking-mata. Hindi ko iniwan ang babaeng asetang iyon. Kung iniwan ko siya, O payat na dalaga, ano pa ang masasabi rito?”

Verse 31

एवं ज्ञात्वा विशालाक्षि कृपणं कृपणप्रियम् । तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं वचनं मे सुमध्यमे

Yamang nalalaman mo ito, O malalaking-mata—na ako’y may payak na puso at umiibig sa mga payak—kaya, O may magandang baywang, tuparin mo nga ang aking pakiusap.

Verse 32

एवमभ्यर्थिता तेन बहुधा शूलपाणिना । प्रहस्य गिरिजा प्राह उपहासपरं वच

Kaya’t nang paulit-ulit siyang pakiusapan ng Panginoong may hawak ng trident, ngumiti si Girijā at nagsalita ng mga salitang may bahid ng mapaglarong panunukso.

Verse 33

तपोधनोऽसि योगीश विरक्तोऽसि निरंजनः । आत्मारामो हि निर्द्वंद्वो मदनो येन घातितः

“Ikaw ay mayaman sa kayamanan ng tapas, O Panginoon ng mga yogi; ikaw ay walang pagkapit at walang dungis. Ikaw ay nalulugod sa Sarili, lampas sa lahat ng dalawahan—yaong pumatay maging kay Kāma.”

Verse 34

स त्वं साक्षाद्विरूपाक्षो मया दृष्टोसि चाद्य वै । अशक्यो हि मया प्राप्तुं सर्वेषां दुरतिक्रमः । तस्मात्त्वया न वक्तव्यं यदुक्तं च पुरा मम

“At ikaw—si Virūpākṣa mismo—ay tunay kong nasilayan ngayon. Ikaw ay hindi ko maaabot, ang Isa na mahirap lampasan ng lahat. Kaya huwag mo nang ulitin ang sinabi ko noon.”

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच मदनांतकः । मम भार्या भव त्वं हि नान्यथा कर्तुमर्हसि

Pagkarinig sa kanyang mga salita, nagsalita ang Pumuksa kay Madana: “Dapat kang maging aking asawa; hindi nararapat na kumilos ka nang iba.”

Verse 36

इत्युक्त्वा तां करेऽगृह्णाच्छबरीं मदनातुरः । उवाच तं स्मयंती सा मुंचमुंचेति सादरम्

Pagkasabi nito, sa pagnanasa, hinawakan niya sa kamay si Śabarī. Ngumiti siya at magalang na nagsabi: “Bitawan, bitawan.”

Verse 37

नोचितं भगवान्कर्तुं तापसेन बलादिदम् । याचयस्व पितुर्मे त्वं नान्यथाभिभविष्यसि

“O Panginoon, hindi nararapat sa isang mapag-asetang gawin ito sa pamimilit. Hingin mo ako sa aking ama; kung hindi, hindi ka magtatagumpay.”

Verse 38

महादेव उवाच । पितरं कथयाशु त्वं स्थितः कुत्र शुभानने । द्रक्ष्यामि तं विशालाक्षि प्रणिपातपुरःसरम्

Sinabi ni Mahādeva: “O marikit ang mukha, sabihin mo agad kung saan nananatili ang iyong ama. O malalaking mata, pupunta ako upang makita siya, na nauuna ang aking mapitagang pagpapatirapa.”

Verse 39

एतदुक्तं तदा तेन निशम्यासितनेत्रया । आनीतो हि तया तन्व्या पितरं वृषभध्वजः

Nang masabi niya iyon, narinig ng dalagang maitim ang mga mata at payat ang pangangatawan, at dinala niya ang kanyang ama. At si Vṛṣabhadhvaja—si Śiva na may watawat na toro—ay dinala sa harap niya.

Verse 40

स्थितं कैलासशिखरे हिमवंतं नगोत्तमम् । अहिभिर्बहुभिश्चैव संवृतं च महाप्रभम्

Nakita niya si Himavān, ang pinakadakila sa mga bundok, na nakatindig sa tuktok ng Kailāsa—makapangyarihan at maningning—na napalilibutan ng maraming ahas.

Verse 41

द्वारि स्थितं तया देव्या दर्शितं शंकरस्य च । असौ मम पिता देव याचस्व विगतत्रपः । ददाति मां न संदेहस्तपस्विन्मा विलंबितम्

Nakatayo sa may pintuan, itinuro siya ng Diyosa kay Śaṅkara at nagsabi: “O Deva, ito ang aking ama. Hilingin mo siya nang walang pag-aatubili. Ipagkakaloob niya ako sa iyo, walang alinlangan. O mapag-asetang banal, huwag magpaliban.”

Verse 42

तथेति मत्वा सहसा प्रणम्य हिमालयं वाक्यमिदं बभाषे । प्रयच्छ तां चाद्य गिरीशवर्य ह्यार्ताय कन्यां सुभगां महामते

Sa pag-iisip na, “Gayon na nga,” agad siyang yumukod kay Himālaya at nagsalita: “O pinakadakila sa mga panginoon ng bundok, O dakilang may isip—ipagkaloob mo sa akin ngayon ang mapalad na dalaga, sapagkat ako’y nakatindig sa pananabik.”

Verse 43

कृपणं वाक्यमाकर्ण्य समुत्थाय हिमालयः । महेशं च समादाय ह्युवाच गिरिराट् स्वयम्

Nang marinig ang mga salitang mapagpakiusap, tumindig si Himālaya; at inilapit si Maheśa sa kanya, ang hari ng mga bundok ay nagsalita nang personal.

Verse 44

किं जल्पसि हि भो देव तावयुक्तं च सांप्रतम् । त्वं दाता त्रिषु लोकेषु त्वं स्वामी जगतां विभो

“Bakit ka nagsasalita nang ganyan, O Diyos? Hindi angkop ang gayong mga salita ngayon. Ikaw ang nagbibigay sa tatlong daigdig; Ikaw ang Panginoon ng lahat ng nilalang, O Lubos na Lumalaganap.”

Verse 45

त्वया ततमिदं विश्वं जगदेतच्चराचरम् । एवं स्तुतिपरोऽभूच्च हिमालयागिरिर्महान् । आगतो नारदस्तत्र ऋषिभिः परिवारितः

Sa Iyo, ang buong sansinukob na ito ay napupuspos—ang daigdig na gumagalaw at di-gumagalaw. Kaya ang dakilang bundok na Himālaya ay nanatiling lubos sa pagpupuri. Pagkaraan, dumating doon si Nārada, na napapaligiran ng mga rishi.

Verse 46

उवाच प्रहसन्वाक्यं शूलपाणे नमः प्रभो । हे शंभो श्रृणु मे वाक्यं तत्त्वसारमयं परम्

Ngumiti siya at nagsalita: “Pagpupugay sa Iyo, O Panginoon, O Śūlapāṇi na may hawak na trident. O Śambhu, dinggin mo ang aking mga salita—pinakamataas, puspos ng diwa ng katotohanan.”

Verse 47

योषिद्भिः संगति पुंसां विडंबायोपकल्पते । त्वं स्वामी जगतां नाथः पराणां परमः परः । विमृश्य सर्वं देवेश यथावद्वक्तुमर्हसि

“Ang pakikisama sa kababaihan ay madalas ginagawang dahilan upang kutyain ang mga lalaki. Ngunit Ikaw ang Panginoon ng mga daigdig, ang Nātha, ang Kataas-taasan na lampas sa kataas-taasan. O Panginoon ng mga diyos, pag-isipan ang lahat at magsalita ayon sa nararapat.”

Verse 48

एवं प्रबोधितस्तेन नारदेन महात्मना । प्रबोधमगमच्छंभुर्जहास परमेश्वरः

Sa gayon, ginising sa kamalayan si Śambhu ng dakilang-loob na si Nārada; at ang Kataas-taasang Panginoon ay tumawa.

Verse 49

शिव उवाच । सत्यमुक्तं त्वया चात्र नान्यथा नारदक्वचित् । योषित्संगतिमात्रेण नृणां पतनमेव च

Wika ni Śiva: “Totoo ang sinabi mo rito—hindi kailanman iba, O Nārada. Sa pag-uugnay na dulot ng pagnanasa sa babae, ang mga tao ay tunay na nahuhulog sa kapahamakan.”

Verse 50

भविष्यति न संदेहो नान्यथा वचनं तव । अनया मोहितोऽद्याहमानीतो गंधमादनम्

Tunay na magkakagayon—walang alinlangan; ang iyong salita ay hindi magiging iba. Dahil sa kanyang pagkalito sa akin, ngayong araw ay nadala ako sa Gandhamādana.

Verse 51

पिशाचवत्कृतमिदं चरितं परमाद्भुतम्

Ang gawang ito—na wari’y ginawa ng isang multo—ay isang pangyayaring lubhang kagila-gilalas.

Verse 52

तस्मान्न तिष्ठामि गिरेः समीपे व्रजामि चाद्यैव वनांतरं पुनः । इत्येवमुक्त्वा स जगाम मार्गं दुरत्ययं योगेनामप्यगम्यम्

Kaya’t hindi na ako mananatili sa tabi ng bundok; ngayong araw din ay muli akong papasok sa kaloob-loobang gubat. Pagkasabi nito, tinahak niya ang landas na mahirap tawirin—di-malapitan kahit sa kapangyarihang yogiko.

Verse 53

निरालंबं स विज्ञाय नारदो वाक्यमब्रवीत् । गिरिजां च गिरींद्रं च पार्षदान्प्रति सत्वरम्

Nang maunawaan ni Nārada na siya’y naging walang sandigan (at papaalis), dali-dali siyang nagsalita kay Girijā, sa panginoon ng mga bundok, at sa mga tagapaglingkod.

Verse 54

वंदनीयश्च स्तुत्यश्च क्षाम्यतां परमार्थतः । महेशोऽयं जगन्नाथस्त्रिपुरारिर्महायशाः

Siya’y karapat-dapat sambahin at purihin—nawa’y tunay na magpatawad. Ito si Maheśa, ang Panginoon ng sanlibutan, ang dakilang marangal, ang kaaway ng Tripura.

Verse 55

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदस्य मुखोद्गतम् । गिरिजां पुरतः कृत्वा गिरयो हि महाप्रभाः

Nang marinig ang mga salitang binigkas mula sa bibig ni Nārada, ang makapangyarihang mga bundok ay inilagay si Girijā (Pārvatī) sa unahan at naghanda upang kumilos.

Verse 56

दण्डवत्पतिताः सर्वे शंकरं लोकशंकरम् । तुष्टुवुः प्रणताः सर्वे प्रमथा गुह्यकादयः

Silang lahat ay nagpatirapa na parang tuwid na tungkod (daṇḍavat) sa harap ni Śaṅkara, ang tagapagpala ng mga daigdig. Nakayukod, ang mga Pramatha, mga Guhyaka, at iba pa ay nagpuri sa Kanya.

Verse 57

स्तूयमानो हि भगवानागतो गंधमादनम् । अंगिरसा हि सर्वेशो ह्यभिषिक्तो महात्मभिः

Sa gayong pagpupuri, dumating ang Bhagavān sa Gandhamādana. Doon, ang Panginoon ng lahat ay isinagawaang abhiṣeka (pagpapabanal) ni Aṅgiras at ng mga dakilang pantas.

Verse 58

तदा दुन्दुभयो नेदुर्वादित्राणि बहूनि च । इन्द्रादयः सुराः सर्वे पुष्पवर्षं ववर्षिरे

Noon, umalingawngaw ang mga tambol na dundubhi at tumugtog ang maraming instrumento. Si Indra at ang lahat ng mga deva ay nagpaulan ng mga bulaklak.

Verse 59

ब्रह्मादिभिः सुरगणैर्बहुभिः परीतो योगीश्वरो गिरिजया सह विश्ववंद्यः । अभ्यर्थितः परममंगल मंगलैश्च दिव्यासनोपरि रराज महाविभूत्या

Napapaligiran nina Brahmā at ng maraming pangkat ng mga deva, ang Panginoon ng mga yogin—na sinasamba ng buong daigdig—ay naluklok kasama si Girijā (Pārvatī). Nang siya’y pakiusapan sa mga papuring lubhang mapalad, siya’y nagningning sa banal na trono sa dakilang karangalan.

Verse 60

एवंविधान्यनेकानि चरितानि महात्मनः । महेशस्य च भो विप्राः पापहारीणि श्रृण्वताम्

O mga brāhmaṇa, marami pang ganitong gawa ng dakilang-loob na Maheśa; ang mga ito’y mga gawang nag-aalis ng kasalanan sa sinumang nakikinig.

Verse 61

यानियानीह रुद्रस्य चरितानि महांत्यपि । श्रुतानि परमाण्येव भूयः किं कथयामि वः

Anumang dakilang gawa ni Rudra na naririto, ang mga pinakadakilang salaysay ay narinig na ninyo; ano pa ang maidaragdag kong sasabihin sa inyo?

Verse 62

ऋषय ऊचुः । एव मुक्तं त्वया सूत चरितं शंकरस्य च । अनेन चरितेनैव संतृप्ताः स्मो न संशयः

Sinabi ng mga rishi: O Sūta, tunay mong isinalaysay ang mga gawa ni Śaṅkara. Sa salaysay na ito pa lamang, kami’y lubos nang nasiyahan—walang pag-aalinlangan.

Verse 63

सूत उवाच । व्यासप्रसादाच्छ्रुतमस्ति सर्वं मया ततं शंकररूपमद्भुतम् । सुविस्तृतं चाद्भुतवेदगर्भं ज्ञानात्मकं परमं चेदमुक्तम्

Sinabi ni Sūta: Sa biyaya ni Vyāsa, narinig ko ang lahat—ang kamangha-manghang aral na ito na pinapagingganap ng mismong anyo ni Śaṅkara. Malawak ang saklaw, kahanga-hangang taglay ang diwa ng mga Veda, at ipinahayag bilang pinakamataas at binubuo ng kaalamang espirituwal.

Verse 64

श्रद्धया परयोपेताः श्रावयंति शिवप्रियम् । श्रृण्वंति चैव ये भक्त्या शंभेर्माहात्म्यमद्भुतम् । शिवशास्त्रमिदं प्रीत्या ते यांति मरमां गतिम्

Yaong may sukdulang pananampalataya na nagpapabigkas ng aral na minamahal ni Śiva, at yaong nakikinig nang may debosyon sa kamangha-manghang kadakilaan ni Śambhu—na tinatanggap nang may galak ang Śiva-śāstra na ito—ay makaaabot sa pinakamataas na kalagayan.

Verse 3516

सकामना राजहंसा बभूवुस्तत्क्षणादपि । द्विरेफा बर्हिणश्चैव सर्वे ते हृच्छयान्विताः

Sa mismong sandaling iyon, ang may mga pagnanasa ay naging maharlikang mga sisne; ang iba nama’y naging mga bubuyog at mga pabo real—bawat isa’y puspos ng pananabik ng puso.