Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना परमेष्ठिना । जग्मुः सर्वे महेशं च द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्

Sinabi ni Sūta: Nang panahong iyon, matapos kausapin nang gayon ni Viṣṇu, ang dakilang kataas-taasan, ang lahat ng mga deva ay umalis upang masilayan si Maheśa—si Pinākin (Śiva na may dalang busog).

Verse 2

परे पारे परमेण समाधिना । योगपीठे स्तितं शंभुं गणैश्च परिवारितम्

Doon, sa pinakadulong pampang (ng paglagpas sa daigdig), sa sukdulang samādhi, nakita nila si Śambhu na nakaupo sa luklukan ng yoga, napaliligiran ng kanyang mga gaṇa.

Verse 3

यज्ञोपवितविधिना उरसा बिभ्रंत वृतम् । वासुकिं सर्पराजं च कंबलाश्वतरौ तथा

Nakita nila siyang may suot na yajñopavīta (banal na sinulid) nang ayon sa wastong paraan, nakalapat sa dibdib; at bilang mga palamuti, si Vāsuki na hari ng mga ahas, gayundin sina Kambala at Aśvatara.

Verse 4

कर्णद्वये धारयंतं तथा कर्कोटकेन हि । पुलहेन च बाहुभ्यां धारयंतं च कंकणे

Nakita nila Siya na may (mga ahas) sa magkabilang tainga—si Karkoṭaka nga—at taglay rin si Pulaha sa Kanyang mga bisig na parang mga pulseras.

Verse 5

सन्नृपुरे शङ्खकपद्मकाभ्यां संधारयंतं च विराजमानम् । कर्पूरगौरं शितिकंठमद्भुतं वृपान्वितं देववरं ददर्शुः

Sa banal na lungsod na iyon, namasdan nila ang Kataas-taasang Diyos na nagniningning sa karangalan, tangan ang kabibe at ang lotus; kamangha-mangha, puting gaya ng kapur, bughaw ang lalamunan, at puspos ng kamahalan.

Verse 6

तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च ऋषयो देवदानवाः । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोपनिपदन्वितैः

Pagkaraan, sina Brahmā at Viṣṇu, ang mga rishi, at ang mga pangkat ng mga deva at dānava ay nagpuri (sa Kanya) sa sari-saring mga himno, hitik sa diwa ng Veda at ng mga Upaniṣad.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च । भर्गाय भूरिभाग्याय त्रिनेत्राय त्रिविष्टषे

Wika ni Brahmā: Pagpupugay kay Rudra, sa banal na Panginoon, sa pumuksa kay Madana; pagpupugay kay Bharga, sa lubhang mapalad; sa Tatlong-Mata; at sa Kanya na pinupuri sa kalangitan.

Verse 8

शिपिविष्टाय भीमाय शेषशायिन्नमोनमः । त्र्यंबकाय जगद्धात्रे विश्वरूपाय वै नमः

Pagpupugay, muli’t muli, kay Śipiviṣṭa, sa Kakila-kilabot; sa Kanya na nakahimlay sa Śeṣa; pagpupugay kay Tryambaka, tagapagtangan ng daigdig; at kay Viśvarūpa, na ang anyo’y ang buong sansinukob.

Verse 9

त्वं धाता सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः । कृपया परया युक्तः पाह्यस्मांस्त्वं महेश्वर

Ikaw ang Tagapag-ayos ng lahat ng daigdig; Ikaw ang ama at ina—Ikaw ang Panginoon. Taglay ang sukdulang habag, ingatan at ipagtanggol Mo kami, O Maheśvara.

Verse 10

इत्थं स्तुवत्सु देवेषु नन्दी प्रोवाच तान्प्रति । किमर्थमागता यूयं किं वा मनसि वर्तते

Nang papuriin ng mga diyos sa gayong paraan, nagsalita si Nandī sa kanila: “Sa anong layunin kayo naparito, at ano ang nasa inyong isipan?”

Verse 11

ते प्रोचुर्देवकार्यार्थं विज्ञप्तुं शंभुमागता । विज्ञप्तो नंदिना तेन शैलादेन महात्मना । ध्यानस्थितो महादेवः सुरकार्यार्थसिद्धये

Sumagot sila: “Naparito kami upang manikluhod at magsumamo kay Śambhu para sa gawain ng mga diyos.” Nang maipabatid ito ni Nandī—ang dakilang-loob na anak ni Śilāda—si Mahādeva, na nananatili sa pagninilay, ay (nagtuon) upang matupad ang layon ng mga diyos.

Verse 12

ब्रह्मादयः सुग्गणाः सुरसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य विसेषयंति । कार्य्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्यमाना अभ्यागताः सपदि शत्रुभिरर्दिताश्च

Si Brahmā at ang iba pang mararangal na pangkat—mga kalipunan ng mga diyos at mga siddha—ay dumating, O pinakadakila sa mga diyos, na nagnanais lamang na makita Ka. Naghahangad ng katuparan ng kanilang gawain, sila’y ginugulo ng pinunong asura; kaya sila’y dumating agad, pinahihirapan ng mga kaaway.

Verse 13

तस्मात्त्वया हि देवेश त्रातव्याश्चाधुना सुराः । एवं तेन तदा शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना द्विजाः

Kaya nga, O Panginoon ng mga diyos, ang mga deva ay dapat nang mapangalagaan Mo ngayon. Sa gayon, O mga ipinanganak na makalawa, noon ay nakiusap si Nandī kay Śambhu sa ganitong paraan.

Verse 14

शनैःशनैरुपरमच्छंभुः परमकोपनः । समाधेः परमात्माऽसावुवाच परमेश्वरः

Unti-unti, si Śambhu—bagaman lubhang nagngangalit—ay kumalma. Pagkaraan, ang Kataas-taasang Sarili, ang Parameśvara, ay lumabas sa samādhi at nagsalita.

Verse 15

महादेव उवाच । कस्माद्युयं महाभागा ह्यागता मत्समीपगाः । ब्रह्मादयो ह्यमी देवा ब्रूत कारणमद्य वै

Wika ni Mahādeva: “Bakit kayo, mga pinagpala, ay lumapit sa akin? Kayo ang mga diyos na pinangungunahan ni Brahmā—sabihin ninyo ngayon ang dahilan.”

Verse 16

तदा ब्रह्मा ह्युवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम् । तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम्

Pagkatapos ay nagsalita si Brahmā: “O Śambhu, may naganap na napakalaking bagay ukol sa mga Deva—isang kagila-gilalas na ginawa ni Tāraka.”

Verse 17

कष्टात्कष्टतरं देव तद्विज्ञप्तुमिहागताः । हे शंभो तव पुत्रेण औरसेन हतो भवेत् । तारको देवशत्रुश्च नान्यथा मम भाषितम्

“O Panginoon, isang kapahamakan na higit pa sa kapahamakan ang sumiklab; narito kami upang ipabatid. O Śambhu, si Tāraka—kaaway ng mga Deva—ay mapapatay lamang ng iyong sariling tunay na anak; hindi maaaring iba ang aking sinabi.”

Verse 18

तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो गृहीतव्या पाणिना दक्षिणेन । पाणिग्रहेणैव महानुभाव दत्ता गिरीन्द्रेण च तां कुरुष्व

Kaya nga, O banal na Śambhu, dapat mong tanggapin si Girijā sa pag-aasawa sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang kanang kamay. O dakilang-loob, tanggapin mo siya—na ibinigay ng Panginoon ng mga bundok—sa mismong ritwal ng paghawak-kamay.

Verse 19

ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा प्रहसन्नब्रवीच्छिवः । यदा मया कृता देवी गिरिजा सर्वसुन्दरी

Nang marinig ang mga salita ni Brahmā, ngumiti si Śiva at nagsabi: “Nang aking likhain ang Diyosa Girijā—yaong ganap na marikit…”

Verse 20

तदा सर्वे सुरेन्द्राश्च ऋषयो मुनयस्तथा । सकामाश्च भविष्यंति अक्षमाश्च परे पथि

“Kung magkagayon, ang lahat ng panginoon ng mga Deva, pati ang mga Ṛṣi at Muni, ay mapupuno ng pagnanasa; at sa mas mataas na landas, hindi nila makakayanang magpigil.”

Verse 21

मदनो हि मया दग्धः सर्वेषां कार्यसिद्धये । मया ह्यधि कृता तन्वी गिरिजा च सुमध्यमा

“Tunay, aking sinunog si Madana upang maganap ang layon ng lahat. At aking pinangasiwaan at ginabayan din si Girijā, ang payat at may magandang baywang (Sumadhyamā).”

Verse 22

तदानीमेव भो देवाः पार्वती मदनं च सा । जीवयिष्यति भो ब्रह्मन्नात्र कार्या विचारणा

“Maging ngayon, O mga Deva, ang Pārvatī na yaon ang muling magbubuhay kay Madana. O Brahman, hindi na kailangan ng pagninilay sa bagay na ito.”

Verse 23

एवं विमृश्य भो देंवाः कार्या कार्यविचारणा । मदनेनैव दग्धेन सुरकार्यं महत्कृतम्

“Kaya nga, O mga Deva, magnilay nang mabuti at pag-usapan ang dapat gawin. Sa pamamagitan ni Madana—na ngayo’y nasunog—isang dakilang paglilingkod para sa mga diyos ang naganap na.”

Verse 24

यूयं सर्वे च निष्कामा मया नास्त्यत्र संशयः । यथाहं च सुराः सर्वे तथा यूयं प्रयत्नतः

Kayong lahat ay walang pagnanasa para sa sarili—dito’y wala akong alinlangan. Gaya ko, at gaya ng lahat ng mga diyos, gayon din kayo, sa pamamagitan ng taimtim na pagsisikap.

Verse 25

तपः परमसंयुक्ताः पारयामः सुदुष्करम् । परमानन्दसंयुक्ताः सुखिनः सर्व एव हि

Taglay ang pinakamataas na tapas (mahigpit na pag-aayuno at disiplina), natatapos namin ang pinakamasalimuot. Nakaugnay sa sukdulang ānanda, tunay na kaming lahat ay maligaya.

Verse 26

यूयं समाधिना तेन मदनेन च विस्मृतम् । कामो हि नरकायैव तस्मात्क्रोधोऽभिजायते

Sa pamamagitan ng samādhi na iyon, nalimutan ninyo si Madana (diyos ng pagnanasa). Sapagkat ang kāma ay humahantong lamang sa impiyerno; mula rito isinisilang ang galit.

Verse 27

क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहाद्भ्रमते मनः । कामक्रोधौ परित्यज्य भवद्भिः सुरसत्तमैः । सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्

Mula sa galit ay sumisibol ang pagkalito; mula sa pagkalito ay naliligaw ang isip. Kaya, O pinakamainam sa mga diyos, talikdan ninyo ang pagnanasa at galit. At tanggapin ng lahat ang aking salita—huwag kailanman iba ang unawa, sa anumang panahon.

Verse 28

एवं विश्राव्य भगवान्स हि देवो वृषध्वजः । सुरान्प्रबोधयामास तथा ऋषिगणान्मुनीन्

Pagkasabi nang gayon, ang Mapalad na Panginoon—si Śiva na may watawat ng toro—ay gumising at nagturo sa mga diyos, at gayundin sa mga pangkat ng mga ṛṣi at mga muni (mga pantas na asceta).

Verse 29

तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः । आस्ते पुरा यथावच्च गणैश्च परिवारितः

Pagkaraan, muling nanahimik si Śambhu at, muling sumandig sa pagninilay (dhyāna), nanatili siyang gaya ng dati—matatag na nakalagay—na napalilibutan ng kaniyang mga gaṇa.

Verse 30

ध्यानास्थितं च तं दृष्ट्वा नन्दौ सर्वान्विसृज्य तान् । सब्रह्मसेन्द्रान्विबुधानुवाच प्रहसन्निव

Nang makita siyang nakalubog sa pagninilay, pinauwi ni Nandin ang lahat; at saka, na wari’y nakangiti, kinausap niya ang mga diyos kasama sina Brahmā at Indra.

Verse 31

यतागतेन मार्गेण गच्छध्वं मा विलंबितम् । तथेति मत्वा ते सर्वे स्वंस्वं स्थानमथाऽव्रजन्

“Umalis kayo sa mismong daang inyong dinaanan; huwag mag-antala.” Sa pag-iisip na “Gayon nga,” silang lahat ay nagtungo sa kani-kaniyang tahanan.

Verse 32

गतेषु तेषु सर्वेषु समाधिस्थोऽभवद्भवः । आत्मानमात्मना कृत्वा आत्मन्येन विचंतयन्

Nang makaalis na silang lahat, si Bhava (Śiva) ay nanatiling nakalagay sa samādhi—ginagawang daan ang Sarili upang makilala ang Sarili, at nagmumuni-muni sa loob ng Sarili lamang.

Verse 33

परात्परतरं स्वच्छं निर्मलं निरवग्रहम् । निरञ्जनं निराभासं यस्मिन्मुह्यंति सूरयः

Higit pa sa lahat ng “higit,” naroon ang Katotohanang yaon—lubos na malinaw, dalisay at walang dungis, walang hadlang; walang bahid at walang anyong mapanlinlang—na maging ang marurunong na rishi ay nalilito rito.

Verse 34

भानुर्नभात्यग्निरथो शशी वा न ज्योतिरेवं न च मारुतो न हि । यं केवलं वस्तुविचारतोऽपि सूक्ष्मात्परं सूक्ष्मतरात्परं च

Doon, hindi sumisikat ang araw, ni ang apoy, ni ang buwan; walang gayong karaniwang liwanag—ni maging ang hangin. Yaong Yaon, kahit siyasatin bilang “isang bagay” sa pinong pagninilay, ay lampas sa maselan at lampas pa sa pinakamaselan.

Verse 35

अनिर्द्देश्य मचिन्त्यं च निर्विकारं निरामयम् । ज्ञप्तिमात्रस्वरूपं च न्यासिनो यांति तत्र वै

Hindi mailarawan at hindi maisip; di-nagbabago at walang pighati—na ang likas ay dalisay na kamalayan lamang. Sa Yaon nga, tunay na nakararating ang mga tumalikod sa mundo (nyāsin).

Verse 36

शब्दातीनं निर्गुणं निर्विकारं सत्तामात्रं ज्ञानगम्यं त्वगम्यम् । यत्तद्वस्तु सर्वदा कथ्यते वै वेदातीतैश्चागमैर्मन्त्रभूतैः

Lampas sa salita, walang katangian, di-nagbabago—ang Pag-iral lamang; naaabot sa tunay na kaalaman, ngunit di masaklaw ng karaniwang paraan. Ang Katotohanang iyon ay laging binibigkas ng mga pahayag na lampas sa Veda at ng mga Āgama na ang diwa ay mantra.

Verse 37

तद्वस्तुभूतो भगवान्स ईश्वरः पिनाकपाणिर्भगवान्वृध्वजः । येनैव साक्षान्मकरध्वजो हतस्तपो जुषाणः परमेश्वरः सः

Ang mismong Katotohanang iyon ang Bhagavān, ang Īśvara—si Śiva na may hawak na busog na Pināka, na may watawat na toro. Sa Kanya nga napatay nang hayagan si Makaradhvaja (Kāma)—ang Kataas-taasang Panginoon na nalulugod sa pag-aayuno at askeisismo.

Verse 38

लोमश उवाच । गिरिजा हि तदा देवी तताप परमं तपः । तपसा तेन रुद्रोऽपि उत्तमं भयमागतः

Wika ni Lomaśa: Noon nga, ang Diyosa na si Girijā ay nagsagawa ng pinakadakilang tapa. Dahil sa tapang-askeisismong iyon, maging si Rudra ay sinakmal ng isang malaking pangamba.

Verse 39

विजित्य तपसा देवी पार्वती परमेण हि । शम्भुं सर्वार्थदं स्थाणुं केवलं स्वस्वरूपिणम्

Sa pamamagitan ng kanyang sukdulang pag-aayuno at pagninilay, dinaig ni Diyosa Pārvatī ang lahat ng hadlang at napagwagi si Śambhu—tagapagkaloob ng lahat ng kabutihan, ang di-nagagalaw na Panginoong Sthāṇu, na nananatili sa sariling tunay na kalikasan.

Verse 40

यदा जितस्तया देव्या तपसा वृषभध्वजः । समाधेश्चलितो भूत्वा यत्र सा पार्वती स्थिता

Nang mapagwagi ng Diyosa sa pamamagitan ng pag-austeridad si Vṛṣabhadhvaja (Śiva na may watawat ng toro), siya’y nayanig mula sa malalim na samādhi at nagtungo sa kinaroroonan ni Pārvatī.

Verse 41

जगाम त्वरितेनैव देवदेवः पिनाकधृक् । तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम्

Ang Diyos ng mga diyos, ang may tangan ng Pināka, ay nagmadaling nagtungo. Doon niya nakita ang Diyosa na nakatayo, napaliligiran ng kanyang mga kasama.

Verse 42

वेदिकोपरि विन्यस्तां यथैव शशिनः कलाम् । स देवस्तां निरीक्ष्याथ बटुर्भूत्वाथ तत्क्षणात्

Nakalagay siya sa ibabaw ng dambanang plataporma na gaya ng gasuklay na buwan; minasdan siya ng Diyos, at sa mismong sandaling iyon ay nag-anyong baṭu—isang batang asceta.

Verse 43

ब्रह्मचारिस्वरूपेण महेशो भगवान्भवः । सखीनां मध्यमाश्रित्य ह्युवाच बटुरूपवान् । किमर्थमालिमध्यस्था तन्वी सर्वांगसुन्दरी

Si Bhagavān Maheśa—si Bhava mismo—ay nag-anyong brahmacārin. Tumindig siya sa gitna ng mga kasama ng Diyosa at, sa anyong baṭu, ay nagsalita: “O payat at ganap ang kagandahan ng buong katawan, sa anong layon ka nakatayo rito sa gitna ng iyong mga kaibigan?”

Verse 44

केयं कस्य कुतो याता किमर्थं तप्यते तपः । सर्वं मे कथ्यतां सख्यो याथा तथ्येन संप्रति

“Sino siya? Kanino siya? Saan siya nagmula? Bakit siya nagsasagawa ng matinding tapa? Isalaysay ninyo sa akin ang lahat, mga kaibigan, nang tapat, dito at ngayon.”

Verse 45

तदोवाच जया रुद्रं तपसः कारणं परम्

Pagkaraan, nagsalita si Jayā kay Rudra, at ipinahayag ang pinakamataas na dahilan ng kanyang tapa.

Verse 46

हिमाद्रेर्दुहितेयं वै तपसा रुद्रमीश्वरम् । प्राप्तुकामा पतित्वन सेय मत्रोपविश्य च

“Siya nga ay anak na babae ni Himādri. Nagnanais na makamtan si Rudra, ang Panginoon, bilang asawa, kaya siya’y naupo rito at nagsasagawa ng tapa.”

Verse 47

तपस्तताप सुमहत्सर्वेषां दुरतिक्रमम् । बटो जानीहि मे वाक्यं नान्यथा मम भाषितम्

“Isinagawa niya ang napakadakilang tapa, na mahirap higitan ng sinuman. O batang asceta, tandaan mo ang aking salita—ang sinabi ko’y walang iba kundi katotohanan.”

Verse 48

तच्छत्वा वचनं तस्याः प्रहस्येदमुवाच ह । श्रृण्वतीनां सखीनां वै महेशो बटुरूपवान्

Nang marinig ang kanyang mga salita, si Maheśa—na nasa anyo pa rin ng batang asceta—ay tumawa at nagsalita, habang nakikinig ang mga kasama.

Verse 49

मूढेयं पार्वती सख्यो न जानाति हिताहितम् । किमर्थं च तपः कार्यं रुद्रपाप्त्यर्थमेव च

O mga kaibigan, ang Pārvatī na ito ay nalilinlang; hindi niya natutukoy ang mabuti at ang masama. Bakit pa magsasagawa ng pag-aayuno at pagkamahigpit—para lamang makamtan si Rudra?

Verse 50

सोऽमंगलः कपाली च श्मशानालय एव च । अशिवः शिवशब्देन भण्यते च वृथाथ वै

Siya raw ay malas, tagapagdala ng bungo, at naninirahan sa pook ng pagsusunog ng bangkay. Bagaman “di-Śiva” (di-mapalad), walang saysay pa ring tinatawag sa pangalang “Śiva”.

Verse 51

अनया हि वृतो रुद्रो यदा सख्यः समेष्यति । तदेयमशुभा तन्वी भविष्यति न संशयः

O mga kaibigan, kapag pinili niya si Rudra at si Rudra’y dumating upang makapiling niya, ang dalagang payat na ito’y tiyak na magiging kapus-palad—walang pag-aalinlangan.

Verse 52

यो दक्षशापाद्विकृतो यज्ञबाह्योऽभवद्विटा । ये ह्यंगभूताः शर्वस्य सर्पा ह्यासन्महाविषाः

O ginang, siya yaong dahil sa sumpa ni Dakṣa ay naging anyong baluktot at itinaboy sa labas ng handog na yajña. At yaong mga bumubuo sa mga sangkap/alahas ni Śarva ay mga ahas nga, at tunay na napakalalason.

Verse 53

शवभस्मान्वितो रुद्रः कृत्तिवासा ह्यमंगलः । पिशाचैः प्रमथैर्भूतैरावृतो हि निरंतरम्

Si Rudra ay pinapahiran ng abo ng bangkay, nakabihis ng balat, at sinasabing malas; palagi’t walang patid siyang napaliligiran ng mga piśāca, pramatha, at iba pang mga espiritu.

Verse 54

तेन रुद्रेण किं कार्यमनया सुकुमारया । निवार्यतां सखीभिश्च मर्तुकामा पिशाचवत्

Ano ang kaugnayan ng maselang dalagang ito kay Rudra? Pigilan siya ng kanyang mga kaibigang babae—tila siya’y nakatuon sa kamatayan, na parang tumatakbo patungo sa mga piśāca.

Verse 55

इंद्रं हित्वा मनोज्ञं च यमं चैव महाप्रभम् । नैरृतं च विशालाक्षं वरुणं च अपां पतिम्

Matapos isantabi si Indra na kaaya-aya, at si Yama na dakilang panginoon, at si Nairṛta na malalapad ang mga mata, at si Varuṇa na panginoon ng mga tubig—

Verse 56

कुबेरं पवनं चैव तथैव च विभावसुम् । एवमादीनि वाक्यानि उवाच परमेश्वरः । सखीनां श्रृण्वतीनां च यत्र सा तपसि स्थिता

—at si Kubera, si Pavana (Vāyu), at gayundin si Vibhāvasu (Agni). Ganito at kahalintulad na mga salita ang winika ni Parameśvara, habang nakikinig ang kanyang mga kasama, sa pook na siya’y matatag sa pag-aayuno at pagninilay.

Verse 57

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य रुद्रस्य बटुरूपिणः । चुकोप च शिवा साध्वी महेशं बटुरूपिणम्

Nang marinig ang mga salita ni Rudra na nag-anyong isang batang brahmacārin, nagalit ang banal at marangal na Śivā kay Maheśa sa anyong baṭu na iyon.

Verse 58

जये त्वं विजये साध्वि प्रम्लोचेऽप्यथ सुन्दरि । सुलोचने महाभागे समीचीनं कृतं हि मे

“Jaya at Vijaya, O marangal na babae; at ikaw rin, Pramlocā—O kagandahan; Sulocanā, O lubhang mapalad—ang ginawa ko ay tunay na nararapat.”

Verse 59

किमेतस्य बटोः कार्यं भवतीनामिहाधुना । बटुस्वरूपमास्थाय आगतो देवनिंदकः

“Ano ang pakay ng baṭu na ito sa inyo, mga ginang, dito at ngayon? Sa pag-anyong baṭu, dumating ang manlilibak sa mga diyos.”

Verse 60

अयं विसृज्यतां सख्यः किमनेन प्रयोजनम् । बटुस्वरूपिणं रुद्रं कुपिता सा ततोऽब्रवीत्

“Mga kaibigan, paalisin siya—ano ang pakinabang niya?” Sa galit, nagsalita siya kay Rudra na nag-anyong baṭu.

Verse 61

बटो गच्छाशु त्वरितो न स्थेयं च त्वयाऽधुना । किमनेन प्रलापेन तव नास्ति प्रयोजनम्

“O baṭu, umalis ka agad—huwag kang manatili rito ngayon. Ano ang saysay ng daldal na ito? Wala kang pakay dito.”

Verse 62

बटुर्निर्भर्त्सितस्तत्र तया चैवं तदा पुनः । प्रहस्य वै स्थिरो भूत्वा पुनर्वाक्यमथाब्रवीत्

Sa gayon, pinagalitan siya roon; ang baṭu ay tumawa, nanatiling matatag, at muling nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 63

शनैः शनैरवितथं विजयां प्रति सत्वरम् । कस्मात्कोपस्तयातन्वि कृतः केनैव हेतुना

“Dahan-dahan ngunit tiyak, nakakamit ang tagumpay. O payat na dalaga, bakit ka nagagalit? Sa anong dahilan sumiklab ang poot na ito?”

Verse 64

सर्वेषामपि तद्वाच्यं वचनं सूक्तमेव यत् । यथोक्तेन च वाक्येन कस्मात्तन्वी प्रकोपिता

Ang pahayag na iyon ay nararapat sabihin sa harap ng lahat, sapagkat tunay na ito’y mahusay na nasabi. Bakit nga, O payat na dalaga, ikaw ay nagalit sa mga salitang binigkas nang tumpak ayon sa pagkakasabi?

Verse 65

यः शंभुरुच्यते लोके भिक्षुको भिक्षुकप्रियः । यदि मे ह्यनृतं प्रोक्तं तदा कोप इहोचितः

Si Śambhu—na kilala sa daigdig bilang pulubi, minamahal ng mga pulubi—kung ako’y nagsalita ng di-totoo, kung gayon ang galit dito ay tunay na nararapat.

Verse 66

इयं तावत्सुरूपा च विरूपोऽसौ सदाशिवः । विशालाक्षी त्वियं बाला विरूपाक्षो भवस्तथा

Siya’y tunay na maganda, samantalang ang Sadāśiva ay may anyong kakaiba. Ang dalagang ito’y malalapad ang mga mata, ngunit si Bhava nama’y tinatawag ding ‘kakaibang-mata’.

Verse 67

एवंभूतेन रुद्रेण मोहितेयं कथं भवेत् । सभाग्यो हि पतिः स्त्रीणां सदा भाव्यो रतिप्रियः

Paano siya mahuhumaling sa gayong Rudra? Sapagkat ang asawa, sa katotohanan, ay dapat mapalad at laging kanais-nais sa mga babae—yaong nagagalak sa pag-ibig.

Verse 68

इयं कथं मोहितास्ति निर्गुणेन युगात्मिका । न श्रुतो न च विज्ञातो न दृष्टः केन वा शिवः

Paano siya—na sumasakatawan sa mga yugto ng panahon—mahihilo sa Walang-Katangian? Si Śiva’y hindi pa narinig, ni tunay na nakilala, ni nakita ng sinuman.

Verse 69

सकामानां च भूतानां दुर्लभो हि सदाशिवः । तपसा परमेणैव गर्वितेयं सुमध्यमा

Para sa mga nilalang na inuudyukan ng pagnanasa, tunay na mahirap maabot si Sadāśiva. Ang dalagang may magandang baywang na ito’y nagkaroon ng pagmamataas dahil lamang sa sukdulang pag-aayuno at pagninilay (tapas).

Verse 70

निःस्तंभो हि सदा स्थाणुः कथं प्राप्स्यति तं पतिम् । मयोक्तं किं विशालाक्षि कस्मान्मे रुषिताऽधुना

Si Sthāṇu ay laging walang sinasandalan—paano niya makakamtan Siya bilang asawa? O malalapad ang mga mata, ano ba ang nasabi ko at ikaw ay nagagalit sa akin ngayon?

Verse 71

यावद्रोषो भवेन्नॄणां नारीणां च विशेषतः । तेन रोषेण तत्सर्वं भस्मीभूतं भविष्यति

Hangga’t sumisiklab ang galit sa mga tao—lalo na sa mga babae—sa mismong poot na iyon, ang lahat ng ito’y magiging abo.

Verse 72

सुकृतं चोर्जितं तन्वि सत्यमेवोदितं सति । कामः क्रोधश्च लोभश्च दंभो मात्सर्यमेव च

O payat na dalaga, tunay na totoo ang aking sinabi: ang pinaghirapang ipong kabutihan ay natitipon, ngunit sinasalakay ng pagnanasa, galit, kasakiman, pagkukunwari, at inggit din.

Verse 73

च प्रपंचश्चतेन सर्वं विनश्यति । तस्मात्तपस्विभिर्युक्तं कामक्रोधादिवर्जनम्

At dahil doon, ang lahat ng pagkakabuhol-buhol sa sanlibutan ay mapapawi. Kaya nararapat sa mga nagsasagawa ng tapas na talikdan ang pagnanasa, galit, at mga katulad nito.

Verse 74

यदीश्वरो हृदि मध्ये विभाव्यो मनीषिभिः सर्वदा ज्ञप्तिमात्रः । तदा सर्वैर्मुनिवृत्त्या विभाव्यस्तपस्विभिर्नान्यथा चिंतनीयः

Kung ang Panginoon ay laging dapat pagnilayan ng mga pantas sa pinakasentro ng puso bilang dalisay na kamalayan lamang, kung gayon ang mga asetiko ay magnilay sa Kanya sa diwa ng mga muni, at huwag Siyang isipin sa ibang paraan.

Verse 75

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोस्तदाब्रवीद्विजया तं च सर्वम् । गच्छात्र किंचित्तव नास्ति कार्यं न वक्तव्यं वचनं बालिशान्यत्

Pagkarinig sa mga salita ni Śambhu, sumagot si Vijayā nang buong linaw: “Umalis ka rito—wala kang dapat gawin. Huwag ka nang magsalita ng mga salitang pambata.”

Verse 76

एवं विवदमानं तं बटुरूपं सदाशिवम् । विसर्जयामास तदा विजया वाक्यकोविदा

Kaya nito, habang patuloy siyang nakikipagtalo—si Sadāśiva sa anyo ng isang batang brahmacārin—si Vijayā, na bihasa sa pananalita, ay pinaalis siya.

Verse 77

तिरोधानं गतः सद्यो महेशो गिरिजां प्रति । अलक्ष्यमाणः सर्वासां सखीनां परमेश्वरः

Pagdaka, si Maheśa ay naglaho sa pagtatago at humarap kay Girijā; ang Kataas-taasang Panginoon ay hindi na nakita ng lahat ng kanyang mga kasama.

Verse 78

प्रादुर्बभूव सहसा निजरूपधरस्तदा । यदा ध्यानस्थिता देवी निजध्यानपरा सती

Pagkaraan, bigla siyang nagpakita sa sarili niyang tunay na anyo—noong ang Diyosa, ang banal na Satī, ay nakaupo sa pagninilay, lubos na nakatuon sa kanyang panloob na dhyāna.

Verse 79

तदा हृदिस्थो देवेशो बहिर्हृष्टिचरोभवत् । नेत्रे उन्मील्य सा साध्वी गिरिजायतलोचना । अपश्यद्देवदेवेशं सर्वलोकमहेश्वरम्

Noon, ang Panginoon ng mga diyos na nananahan sa puso ay nahayag sa labas. Pagdilat ng kanyang mga mata, ang banal na ginang—si Girijā na malalawak ang mga mata—ay nasilayan ang Diyos ng mga diyos, ang Dakilang Panginoon ng lahat ng daigdig.

Verse 80

द्विभुजं चैकवक्त्रं कृत्तिवाससमद्भुतम् । कपर्दं चंद्ररेखांकं निवीतं गजचर्मणा

Kamangha-mangha Siya: may dalawang bisig at iisang mukha, nakadamit ng balat; may buhol-buhol na buhok na may tanda ng gasuklay na buwan, at nakabigkis ng balat ng elepante.

Verse 81

कर्णस्थौ हि महानागौ कंबलाश्वतरौ तदा । वासुकिः सर्पराजश्च कृताहारो महाद्युति

Noong sandaling iyon, dalawang dakilang ahas—Kambala at Aśvatara—ang nakalagay sa kanyang mga tainga; at si Vāsuki, hari ng mga ahas, maningning at ganap ang lakas, ay naging palamuti rin niya.

Verse 82

वलयानि महार्हाणि तदा सर्पमयानि च । कृतानि तेन रुद्रेण तथा शोभाकराणि च

Pagkaraan, may mahahalagang pulseras din—gawa sa mga ahas—na nilikha ng mismong Rudra, at ang mga ito’y tagapagbigay rin ng ningning at karangalan.

Verse 83

एवंभूतस्तदा शंभुः पार्वतीं प्रति चाग्रतः । उवाच त्वरया युक्तो वरं वरय भामिनि

Noon, si Śambhu sa gayong anyo ay nagsalita kay Pārvatī na nakatayo sa harap niya. Sa pagmamadali ay sinabi niya: “O marikit na babae, pumili ka ng biyaya—hingin mo ang ninanais mo.”

Verse 84

व्रीडया परया युक्ता साध्वी प्रोवाच शंकरम् । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतं पुरा

Taglay ang malalim na pagkamahinhin, nagsalita ang banal na babae kay Śaṅkara: “Ikaw ang aking Panginoon, O Diyos ng mga diyos—ano nga ba ang nalimot Mo sa mga naganap noon?”

Verse 85

दक्षयज्ञविनाशं च यदर्थं कृतवान्प्रभो । स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनायां कार्यसिद्धये

“O Panginoon, alang-alang sa layuning minsan Mong ipinaguho ang paghahandog ni Dakṣa—narito Ka ngayon, at narito rin ako, muling isinilang mula kay Menā, upang matupad ang banal na adhika.”

Verse 86

देवानां देवदेवेश तारकस्य वधं प्रति । भवतो हि मया देव भविष्यति कुमारकः

“O Diyos ng mga diyos, para sa kapakanan ng mga deva at sa pagpaslang kay Tāraka: mula sa Iyo at sa akin, O Panginoon, tunay na isisilang ang isang anak na lalaki.”

Verse 87

तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं मम वाक्यं महेश्वर । गंतव्यं हिमवत्पार्श्व नात्र कार्या विचारणा

“Kaya nga, O Maheśvara, gawin Mo ang aking sinabi: pumaroon Ka sa tabi ni Himavat; hindi na kailangan ang pag-aalinlangan dito.”

Verse 88

याचस्व मां महादेव ऋषिभिः परिवारितः । करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं च मे पिता

“O Mahādeva, hingin Mo ang aking kamay na napaliligiran ng mga ṛṣi. Walang alinlangan, tutuparin ng aking ama ang Iyong hiling at igagalang ang Iyong salita.”

Verse 89

दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव । यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया

Noong una, nang ako’y anak na babae ni Dakṣa at ibinigay sa iyo ng aking ama, hindi mo isinagawa roon ang kasal ayon sa itinakdang ritwal.

Verse 90

न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण च महात्मना । ग्रहाणां विषयत्वेन सच्छिद्रोऽयं महानभूत्

At ang dakilang-loob na si Dakṣa ay hindi sumamba sa mga graha (mga planeta). Dahil itinuring na bagay na napabayaan ang mga graha, ang dakilang pangyayaring ito’y naging may kapintasan at may siwang.

Verse 91

तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि सुव्रत । विवाहं स्वं महाभाग देवानां कार्यसिद्धये

Kaya nga, O may marangal na panata, O mapalad, nararapat mong ipagawa ang sarili mong kasal ayon sa itinakdang ritwal, upang matupad ang layunin ng mga diyos.

Verse 92

तदोवाच महाबाहो गिरिजां प्रहसन्निव । स्वभावेनैव तत्सर्वं जंगमाजंगमं महत् । जातं त्वया मोहितं च त्रिगुणैः परिवेष्टितम्

Noon, sumagot ang Panginoong makapangyarihan ang bisig kay Girijā na wari’y nakangiti: “Sa iyong likas na kalikasan, ang buong malawak na daigdig na ito—ang gumagalaw at di-gumagalaw—ay nagkahugis; at ito rin ay nalilinlang, nababalot ng tatlong guṇa.”

Verse 93

अहंकारात्समुत्पन्नं महत्तत्त्वं च पार्वति । महत्तत्त्वात्तमो जातं तमसा वेष्टितं नभः

O Pārvatī, mula sa ahaṃkāra (pagkamakasarili) ay sumisibol ang prinsipyo ng Mahat. Mula sa Mahat ay isinilang ang tamas (dilim); at ang nabhas (kalawakan) ay nababalutan ng dilim na iyon.

Verse 94

भसो वायुरुत्पन्नो वायोरग्निरजायत । अग्नेरापः समुत्पन्ना अद्भ्यो जाता मही तदा

Mula sa yaong pinagmulan, sumibol ang hangin; mula sa hangin, isinilang ang apoy. Mula sa apoy, lumitaw ang mga tubig; at mula sa mga tubig, saka sumilang ang lupa.

Verse 95

मह्यादिकानि स्थास्नूनि चराणि च वरानने । दृश्यंयत्सर्वमेवैतन्नश्वरं विद्धि मानिनि

O marikit ang mukha, ang lupa at ang iba pa—maging ang di-nakikilos at ang nakikilos—anumang nakikita, alamin mong lahat ng ito’y may pagkaparam, O mapagmataas na babae.

Verse 96

एकोऽनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणावृतः । स्वज्योतिर्भाति यो नित्यं परज्योत्स्नान्वितोऽभवत् । स्वतंत्रः परतंत्रश्च त्वया देवि महत्कृतम्

Ang Iisa ay nagmistulang marami; ang Walang-katangian ay wari’y natakpan ng mga katangian. Siya na laging nagniningning sa sariling liwanag ay napasama sa liwanag ng iba. Ang malaya’y naging umaasa—itong dakilang pagbabagong ito’y ginawa mo, O Diyosa.

Verse 97

मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना अवधृतं परया च बुद्ध्या । सर्वात्मभिः सुकृतिभिः परमार्थभावैः संसक्तिरिंद्रियगणैः परिवेष्टितं च

Ang buong sansinukob na ito’y hinubog bilang gawa ng Māyā, at pinananatili ng Kataas-taasang Sarili at ng transendenteng karunungan. Maging ang mga mapagkawanggawa na nananahan sa sukdulang katotohanan ay nadadawit pa rin—napalilibutan ng mga pangkat ng pandama.

Verse 98

के ग्रहाः के उडुगणाः के बाध्यंते त्वया कृताः । विमुक्तं चाधुना देवि शर्वार्थं वरवर्णिनि

Aling mga planeta, aling mga pangkat ng bituin, at aling mga nilalang ang iyong ginawang napipigil at nakagapos? At ngayon, O Diyosa, ano ang pinalaya para sa layon ni Śarva, O pinakamagandang dilag?

Verse 99

गुणकार्यप्रसंगेन आवां प्रादुर्भवः कृतः । त्वं हि वै प्रकृतिः सूक्ष्मा रजःसत्त्वतमोमयी

Sa paglalantad ng mga guṇa at ng kanilang mga bunga, naganap ang aming pagpapakita. Sapagkat ikaw nga ang maselang Prakṛti, binubuo ng rajas, sattva, at tamas.

Verse 100

व्यापारदक्षा सततमहं चैव सुमध्यमे । हिमालयं न गच्छामि न याचामि कथंचन

Ako, na laging bihasa sa pagtupad ng mga gawain, O may payat na baywang, ay hindi pumupunta sa Himalaya, ni hindi ako namamalimos sa anumang paraan.

Verse 101

देहीति वचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम् । इत्थं ज्ञात्वा च भो देवि किमस्माकं वदस्व वै

Sa utos na ‘Magbigay!’ lamang, ang tao ay agad na gumagaan (sa pasanin). Kaya, O Diyosa, yamang nalalaman ito, sabihin mo nga sa amin: ano ang nararapat naming gawin?

Verse 102

कार्यं त्वदाज्ञया भद्रे तत्सर्वं वक्तुमर्हसि । तेनोक्तात्र तदा साध्वी उवाच कमलेक्षणा

“Ayon sa iyong utos, O mapalad na Ginang, marapat mong ipahayag ang lahat ng dapat gawin.” Nang masabi iyon, ang banal na Babaeng may matang-lotus ay nagsalita.

Verse 103

त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्या विचारणा । तथापि शंभो कर्तव्यं मम चोद्वहनं महत्

“Ikaw ang Kataas-taasang Sarili (Ātman), at ako ang Prakṛti; dito’y di na kailangan ang pagninilay. Gayunman, O Śambhu, dapat mong gampanan ang dakilang gawain: ang pormal na pagtanggap sa akin bilang asawa sa kasal.”

Verse 104

देहो ह्यविद्ययाक्षिप्तो विदेहो हि भवान्परः । तथाप्येवं महादेव शरीरावरणं कुरु

Ang katawang ito ay tunay na itinapon sa pag-iral dahil sa kamangmangan; ngunit Ikaw ay ang Kataas-taasan, walang katawan. Gayunman, O Mahādeva, isuot Mo ang balabal ng katawan.

Verse 105

प्रपंचरचनां शंभो कुरु वाक्यान्मम प्रभो । याचस्व मां महादेव सौभाग्यं चैव देहि मे

O Śambhu, O Panginoon—ayusin Mo ang kaayusan ng daigdig ayon sa aking mga salita. O Mahādeva, hingin Mo ang aking kamay at ipagkaloob Mo sa akin ang mapalad na kapalaran ng pag-aasawa.

Verse 106

इत्येवमुक्तः स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडंबनाय । तथेति मत्वा प्रहसञ्जगाम स्वमालयं देववरैः सुपूजितः

Nang siya’y magsalita nang gayon, ang dakilang Maheśvara—nagnanais isakatuparan ang banal na paglalaro para sa daigdig—ay pumayag, na nagsabing, “Gayon nga.” Ngumingiti, pinarangalan ng mga pinakadakilang diyos, siya’y lumisan patungo sa sariling tahanan.

Verse 107

एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमवान्गिरिभिः सह । मेनया भार्यया सार्द्धमाजगाम त्वरान्वितः

Samantala, sa sandaling iyon, dumating doon nang nagmamadali si Himavān, kasama ang mga bundok, at kasama rin ang kanyang asawang si Menā.

Verse 108

पार्वतीदर्शनार्थं च सुतैश्च परिवारितः । तेन दृष्टा महादेवी सखीभिः परिवारिता

Nagnanais masilayan si Pārvatī at napalilibutan ng kanyang mga anak na lalaki, nasilayan niya ang Dakilang Diyosa, na napalilibutan din ng kanyang mga kasama.

Verse 109

पार्वत्या च तदा दृष्टो हिमवान्गिरिभिः सह । अभ्युत्थानपरा साध्वी प्रणम्य शिरसा तदा । पितरौ च तदा भ्रातॄन्बंधूंश्चैव च सर्वशः

Pagkaraan, nakita ni Pārvatī si Himavān kasama ang mga bundok. Ang banal na babae, na handang tumindig bilang paggalang, ay yumuko at nagbigay-pugay; iginalang niya ang kanyang mga magulang, mga kapatid, at lahat ng kamag-anak sa bawat paraan.

Verse 110

स्वमंकमारोप्य महायशास्तदा सुतां परिष्वज्य च बाष्पपूरितः । उवाच वाक्यं मधुरं हिमालयः किं वै कृतं साध्वि यथा तथेन

Pagkatapos, ang marangal na Himālaya ay inangat ang kanyang anak na babae sa kanyang kandungan at niyakap siya, habang ang kanyang mga mata’y punô ng luha. Sa matamis na pananalita ay sinabi niya: “O mabuting ginang, ano nga ba ang nangyari—bakit naging ganito ang lahat?”

Verse 111

तत्कथ्यतां महाभागे सर्वं शुश्रूषतां हि नः । तच्छ्रुत्वा मधुरं वाक्यमुवाच पितरं प्रति

“O pinagpalang babae, sabihin mo ang lahat; nais naming makinig.” Nang marinig niya ang matatamis na salita, sumagot siya sa kanyang ama.

Verse 112

तपसा परमेणैव प्रार्थितो मदनांतकः । शांतं च मे महात्कार्यं सर्वेषामपि दुर्ल्लभम्

Sinabi niya: “Sa pamamagitan lamang ng pinakamataas na tapasya, aking pinakiusapan si Madanāntaka (ang pumatay kay Kāma). At ang aking dakilang gawain—na mahirap makamtan ng lahat ng nilalang—ay natupad na nang payapa.”

Verse 113

तत्र तुष्टो महादेवो वरणार्थं समागतः । स मयोक्तस्तदा शंभुर्ममषाणिग्रहः कथम्

Doon, si Mahādeva, na lubos na nalugod, ay dumating upang tanggapin ang pag-aasawa. Noon ay sinabi ko kay Śambhu: “Paano ipagkakaloob ang aking kamay sa kasal?”

Verse 114

क्रियते च तदा शंभो मम पित्रा विनाधुना । यतागतेन मार्गेण गतोऽसौ त्रिपुरांतकः

“At ngayon, O Śambhu, isinasagawa ng aking ama ang seremonya nang wala Ka. Si Tripurāntaka ay umalis sa mismong landas na kanyang dinaanan pagdating.”

Verse 115

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवाप परमां मुदम् । बंधुभिः सह धर्मात्मा उवाच स्वसुतां पुनः

Nang marinig ang kanyang mga salita, ang matuwid ay napuspos ng sukdulang galak; at kasama ang mga kamag-anak, muli niyang kinausap ang sarili niyang anak na babae.

Verse 116

स्वगृहं चाद्य गच्छामो वयं सर्वे च भूधराः । अनया राधितो देवः पिनाकी वृषभध्वजः

“Magsiuwi tayo ngayon, tayong lahat na mga panginoon ng kabundukan, sa ating sariling tahanan. Sa pamamagitan niya, ang Diyos na si Pinākī, na may watawat na Toro, ay nalugod sa wastong pagsamba.”

Verse 117

इत्यूचुस्ते सुराः सर्वे हिमालयपुरोगमाः । पार्वतीसहिताः सर्वे तुष्टुर्वाग्भिरादृताः

Gayon nagsalita ang lahat ng mga diyos na iyon, na si Himālaya ang nangunguna; at silang lahat, kasama si Pārvatī, ay nagpuri sa Panginoon sa mga salitang may paggalang.

Verse 118

तां स्तूयमानां च तदा हिमालयो ह्यारोप्य चांसं वरवर्णिनीं च । सर्वेथ शैलाः परिवार्य चोत्सुकाः समानयामासुरथ स्वमालयम्

Habang siya’y pinupuri, saka itinaas ni Himālaya ang dalagang may marikit na kutis sa kanyang balikat; at ang lahat ng mga bundok, sabik na pumaligid, ay naghatid sa kanya sa kanilang tahanan.

Verse 119

देवदुंदुभयो नेदुः शंखतूर्याण्यनेकशः । वादित्राणि बहून्येव वाद्यमानानि सर्वशः

Umalingawngaw ang mga banal na tambol; ang mga kabibe (shankha) at mga trumpeta ay tumunog nang paulit-ulit. Maraming kasangkapang pangmusika ang tinutugtog sa lahat ng dako.

Verse 120

पुष्पर्षेण महता तेनानीता गृहं प्रति

Sa gitna ng isang malaking ulang-bulaklak, siya’y inihatid patungo sa tahanan.

Verse 121

सा पूज्यमाना बहुभिस्तदानीं महाविभूत्युल्लसिता तपस्विनी । तथैव देवैः सह चारणैश्च महर्षिभिः सिद्धगणैश्च सर्वशः

Noon, ang dalagang asceta na nagniningning sa dakilang karangalan ay sinamba ng marami—ng mga diyos, ng mga Cāraṇa, ng mga dakilang Ṛṣi, at ng mga pangkat ng Siddha sa lahat ng panig.

Verse 122

पूज्यमाना तदा देवी उवाच कमलासनम् । देवानृषीन्पितॄन्यक्षानन्यान्सर्वान्समागतान्

Habang siya’y pinararangalan, nagsalita ang Diyosa kay Kamalāsana (Brahmā), at sa lahat ng nagtipon—mga diyos, mga pantas, mga ninuno, mga Yakṣa, at iba pa.

Verse 123

गच्छध्वं सर्व एवैते येन्ये ह्यत्र समागताः । स्वंस्वं स्थानं यताजोषं सेव्यतां परमेश्वरः

“Kayong lahat na nagtipon dito, magsialis na ngayon. Bumalik ang bawat isa sa nararapat niyang pook; at doon—ayon sa inyong kalagayan—sambahin si Parameśvara (ang Kataas-taasang Panginoong Śiva).”

Verse 124

एवं तदानीं स्वपितुर्गृहं गता संशोभमाना परमेण वर्चसा । सा पार्वती देववरैः सुपूजिता संचिंतयंती मनसा सदाशिवम्

Kaya noon, si Pārvatī ay nagbalik sa bahay ng kanyang ama, nagliliwanag sa sukdulang kaningningan. Pinarangalan at sinamba ng mga pangunahing diyos, patuloy niyang ninanamnam sa puso ang pagninilay kay Sadāśiva.