Adhyaya 57
Ang kabanatang ito ay inihaharap bilang isang diyalogo na nagsisimula sa pananalita ni Nārada. Isinasalaysay kung paanong si Nārada at ang mga brāhmaṇa ay taimtim na nagpupuri at naghandog kay Maheśvara (Śiva), at itinatag si Śaṅkara sa banal na Mahīnagaraka para sa kapakanan ng mga daigdig. Itinuturo rin ang isang napakahusay na Kedāra-liṅga sa hilaga ng Atrīśa, na inilalarawang pumupuksa sa mabibigat na kasalanan. Ipinapaliwanag ang pagkakasunod ng ritwal: pagligo sa Atrikuṇḍa, pagsasagawa ng śrāddha ayon sa tuntunin, pagyukod kay Atrīśa, at saka pagdarsana sa Kedāra; sinasabi na ang gumagawa nito ay nagiging may bahagi sa kalayaan o mokṣa (mukti-bhāg). Iniuugnay pa ang salaysay kay Nārada sa presensya ni Rudra bilang Nīlakaṇṭha. May mga pagtalima ayon sa pook: pagligo sa Koṭitīrtha at pagtanaw kay Nīlakaṇṭha, at pagkatapos ay pagyukod kay Jayāditya na nagdadala sa Rudraloka. Sinasamba rin si Jayāditya ng mga dakila matapos maligo sa isang balon, at may pangakong pag-iingat na sa biyaya ni Jayāditya ay hindi mawawasak ang kanilang angkan. Sa wakas, sinasabi ng phalaśruti na ang pakikinig sa buong salaysay ng Mahīnagaraka ay nagpapalaya sa lahat ng kasalanan.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । ततो विप्रा नारदश्च समाराध्य महेश्वरम् । महीनगरके पुण्ये स्थापयामास शंकरम्
Sinabi ni Nārada: Pagkaraan, ang mga brāhmaṇa—at si Nārada rin—matapos sambahin nang wasto si Maheśvara, ay itinatag si Śaṅkara sa banal na pook na tinatawag na Mahīnagara.
Verse 2
लोकानां च हितार्थाय केदारं लिंगमुत्तमम् । अत्रीशादुत्तरे भागे महापातकनाशनम्
Para sa kapakanan ng lahat ng daigdig, naroon ang kataas-taasang Kedāra Liṅga; nasa hilaga ng Atrīśa ito at winawasak ang pinakamabibigat na kasalanan.
Verse 3
अत्रिकुण्डे नरः स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा यथाविधि । अत्रीशं च नमस्कृत्य केदारं यः प्रपश्यति
Ang sinumang maligo sa Atrikuṇḍa, magsagawa ng śrāddha ayon sa tuntunin, magbigay-galang kay Atrīśa, at saka masilayan ang Kedāra—tatamo niya ang ipinangakong kabanalan at gantimpala.
Verse 4
मातुः स्तन्यं पुनर्नैव स पिबेन्मुक्तिभाग्भवेत् । ततो रुद्रो नीलकंठं नारदाय महात्मने
Hindi na siya muling iinom ng gatas ng kanyang ina—magiging kabahagi siya ng kalayaan (mokṣa). Pagkaraan, isinalaysay ni Rudra ang tungkol kay Nīlakaṇṭha sa dakilang si Nārada.
Verse 5
स्वयं दत्त्वा स्वयं तस्थौ महीनगरके शुभे । कोटितीर्थे नरः स्नात्वा नीलकंठं प्रपश्यति
Matapos magbigay ng biyaya sa sarili niyang kapangyarihan, nanatili siya sa mapalad na Mahīnagaraka. Ang taong maligo sa Koṭitīrtha ay masisilayan si Nīlakaṇṭha.
Verse 6
जयादित्यं नमस्कृत्य रुद्रलोकमवाप्नुयात् । जयादित्यं पूजयंति कूपे स्नात्वा नरोत्तमाः
Sa pagyukod kay Jayāditya, mararating ang daigdig ni Rudra. Ang pinakamahuhusay na tao, matapos maligo sa balon, ay sumasamba kay Jayāditya.
Verse 7
न तेषां वंशनाशोऽस्ति जयादित्यप्रसादतः । इदं ते कथितं पार्थ महीनगरकस्य च
Sa biyaya ni Jayāditya, walang pagkapuksa sa kanilang angkan. Kaya, O Pārtha, ito’y naipahayag sa iyo tungkol din sa Mahīnagaraka.
Verse 8
आख्यानं सकलं श्रुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते
Sa pakikinig sa buong banal na salaysay, ang tao’y napapalaya mula sa lahat ng kasalanan.
Verse 57
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखंडे नीलकंठमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikalimampu’t pitong kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Nīlakaṇṭha,” sa Kaumārikā Khaṇḍa ng unang Māheśvara Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.