Adhyaya 2

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथाहमुच्चरन्वेदानशेषैर्वदनैः शिवम् । अस्तौषं भक्तिसंपूर्णं कृत्वा मानसमर्चनम्

Wika ni Brahmā: Pagkaraan, ako—sa lahat ng aking mga bibig—ay bumigkas ng mga Veda; at matapos ang pagsamba sa loob ng isipan, pinuri ko si Śiva na puspos ng debosyon.

Verse 2

नमः शिवाय महते सर्वलोकैकहेतवे । येन प्रकाश्यते सर्वं ध्रियते सततं नमः

Pagpupugay kay Dakilang Śiva, ang iisang sanhi ng lahat ng daigdig—sa Kanya naliliwanagan ang lahat at patuloy na inaalalayan; pagpupugay nang paulit-ulit.

Verse 3

विश्वव्याप्तमिदं तेजः प्रकाशयति संततम् । नेक्षंते त्वद्दयाहीना जात्यंधा भास्करं यथा

Ang liwanag na ito, lumalaganap sa sansinukob, ay patuloy na nagniningning; ngunit yaong salat sa Iyong biyaya ay hindi ito namamasdan—gaya ng bulag mula pagsilang na di makita ang araw.

Verse 4

भूलिंगममलं ह्येतद्दृश्यमध्यात्मचक्षुषा । अंतस्स्थं वा बहिस्स्थं वा त्वद्भक्तैरनुभूयते

Ang dalisay na Bhū-liṅga na ito ay tunay na nakikita sa panloob na mata ng espiritu; maging nasa loob o nasa labas, ito’y nararanasan ng Iyong mga deboto.

Verse 5

अपरिच्छेद्यमाकारमंतरात्मनि योगिनः । तदेतत्तव देवेश ज्वलितं दर्पणो यथा

Sa panloob na Sarili ng mga yogin naroon ang Iyong anyo, di masukat at di malilimitahan; O Panginoon ng mga diyos, ito’y nagniningning na parang salaming maningning.

Verse 6

अथवा शांकरी शक्तिः सत्याऽणोरप्यणीयसी । मत्तो नान्यतरः कश्चिद्यन्मय्यपि विलीयते

O kaya, ang Śāṃkarī Śakti ay tunay—mas masinop pa kaysa sa pinakamasinop na atomo. Bukod sa akin ay wala nang iba, sapagkat maging ang kapangyarihang iyon ay nalulusaw sa akin.

Verse 7

अणुस्ते करुणापात्रं महत्त्वं ध्रुवमश्नुते । नाधिकोऽस्ति परस्त्वत्तो न मत्तोऽपि तदाश्रयात्

Kahit ang munting nilalang, kapag naging sisidlan ng Iyong habag, tiyak na makakamit ang kadakilaan. Walang higit na mataas kaysa sa Iyo; at sa pagkanlong sa Kanya, hindi rin ako nagiging higit.

Verse 9

स्वयमीश महादेव प्रसीद भुवनाधिक । आदिश प्रयतं भक्तमपेक्षितनियुक्तिषु

O Panginoon, O Mahādeva, maawa Ka, O Higit sa mga daigdig. Ikaw mismo ang mag-utos sa debotong masunurin na ito sa mga tungkulin at pagtatalaga na hinihintay.

Verse 10

इदं विज्ञाप्य विनयान्नमस्कृत्वा पुनःपुनः । प्रांजलिर्देवदेवेशं न्यषीदं सविधे विभो

Matapos ihayag ang pakiusap na iyon nang may kababaang-loob at magpatirapa nang paulit-ulit, siya’y nag-anjali (magkapatong ang mga palad) at umupo malapit sa Panginoon ng mga diyos, O Makapangyarihan.

Verse 11

अथ विष्णुर्नवांभोदगंभीरध्वनिरभ्यधात् । वाचः कृतार्थन्भूयः शुक्लाः शंकरकीर्त्तनैः

Pagkaraan, si Viṣṇu na ang tinig ay malalim na gaya ng bagong ulap-ulan ay nagsalita; at ang mga salita’y muling naging ganap—dalisay sa pagpupuri kay Śaṅkara.

Verse 12

जय त्रिभुवनाधीश जय गंगाधर प्रभो । जय नाथ विरूपाक्ष जय चंद्रार्द्धशेखर

Tagumpay sa Iyo, Panginoon ng tatlong daigdig! Tagumpay sa Iyo, makapangyarihang Tagapagdala ng Gaṅgā! Tagumpay sa Iyo, O Nātha, Virūpākṣa! Tagumpay sa Iyo, O Panginoong may koronang gasuklay na buwan!

Verse 13

अव्याजममितं शंभो कारुण्यं तव वर्द्धते । येन निर्धूतमखिलं भक्तेषु ज्ञानमाहितम्

O Śambhu, ang Iyong habag na walang hanggan—walang anumang pagkukunwari—ay laging lumalago; sa pamamagitan nito, napapawi ang lahat ng karumihan at naihahandog ang tunay na kaalaman sa mga deboto Mo.

Verse 14

पालनं सर्वविद्यानां प्रापणं भूतिसंचयैः । पुराणं च सपुत्राणां पितुरेव प्रवर्धनम्

Ikaw ang tagapangalaga ng lahat ng sangay ng kaalaman; Ikaw ang nagkakaloob ng kasaganaan at pag-iipon ng mga mapalad na kapangyarihan. At para sa mga anak na lalaki, Ikaw ang tunay na Ama na nagpapalago at nagpapatatag sa angkan.

Verse 15

शतानामपि मूर्तीनामेकामपि नवैः स्तवैः । स्तोतुं न शक्नुमेशान समवायस्तु कि पुनः

O Īśāna, sa daan-daang anyo Mo, kahit isa man ay hindi namin kayang purihin nang sapat sa mga bagong himno; lalo pa kaya ang kabuuan Mo ay mapupuri nang minsanan?

Verse 16

त्वमेव त्वामलं वेत्तुं यदि वा त्वत्प्रसादतः । भ्रमरः कीटमाकृष्य स्वात्मानं किं न चानयेत्

Ikaw lamang ang tunay na nakaaalam ng Iyong dalisay at walang dungis na kalikasan—o ang sinuman ay makaaalam lamang sa pamamagitan ng Iyong biyaya. Sapagkat ang bubuyog, kapag hinihila ang uod sa sarili, hindi ba nito dinadala iyon sa sariling kalagayan?

Verse 17

देवास्त्वदंशसंभूतिप्रभवो न भवन्ति किम् । अप्यायस्याग्निकीलस्य दाहे शक्तिर्न किं भवेत्

Hindi ba ang mga diyos ay isinilang mula sa kapangyarihan ng isang bahagi Mo? Kahit munting kislap ng apoy, hindi ba may lakas itong makasunog?

Verse 18

देशकालक्रियायोगाद्यथाग्नेर्भेदसम्भवः । तथा विषयभेदेन त्वमेकोऽपि विभिद्यसे

Kung paanong ang apoy ay waring nagkakaiba-iba dahil sa pagkakaiba ng lugar, panahon, at gawain, gayon din—bagaman Ikaw ay iisa—Ikaw ay napag-aakalaang marami ayon sa pagkakaiba ng mga bagay at kalagayan.

Verse 19

अनुग्रहपरो देव मूर्तिं दर्शय शंकर । आवयोरखिलाधार नयनानंददायिनीम्

O Diyos na laging nagkakaloob ng biyaya, O Śaṅkara, ipakita Mo sa amin ang Iyong anyo—O Sandigan ng lahat—na ang pagtanaw dito’y nagbibigay-galak sa aming mga mata.

Verse 20

एवं प्रणमतोर्देवः श्रद्धाभक्तिसमन्वितम् । प्रससाद परं शंभुः स्तुवतोरावयोर्द्वयोः

Kaya nga, nang kaming dalawa’y yumukod at nagpuri na may pananampalataya at debosyon, ang Kataas-taasang Śambhu ay nalugod at nagpakita ng biyaya sa amin.

Verse 21

तेजःस्तंभात्पुनस्तस्माद्देवश्चन्द्रार्द्धशेखरः । आविर्बभूव पुरुषः कपिलः कालकन्धरः

Pagkaraan, mula sa haliging yaong nagliliwanag, ang Diyos na may koronang gasuklay na buwan ay hayagang nagpakita: isang katauhang kulay kayumanggi-ginto, na may maitim na lalamunan.

Verse 22

परशुं बालहरिणं करैरभयविश्रमौ । दधानः पुरुषोऽवादीत्पुत्रावावामिति प्रभुः

Taglay Niya ang palakol at isang batang usa, at sa Kanyang mga kamay ay ipinamalas ang mudrā ng kawalang-takot at kapahingahan; ang Panginoon ay nagpakita sa anyong tao at nagsalita: “Kayong dalawa ay Aking mga anak.”

Verse 23

परितुष्टोऽस्मि युवयोर्भक्त्या युक्तात्मनोर्मयि । भवतं सर्वलोकानां सृष्टिरक्षाधिपौ युवाम्

Lubos Akong nalulugod sa debosyon ninyong dalawa, na ang isipan ay nagkakaisa sa Akin. Maging kayo ang mga namumunong panginoon sa paglikha at pag-iingat ng lahat ng mga daigdig.

Verse 24

युवयोरिष्टसिद्ध्यर्थमाविर्भूतोऽस्म्यहं यतः । वरं वृणुतमन्यं च वरदोऽहमुपागतः

Sapagkat Ako’y nagpakita upang matupad ang minimithi ninyong dalawa, pumili kayo ng isang biyaya—at isa pa rin. Ako’y dumating dito bilang Tagapagkaloob ng mga biyaya.

Verse 25

इति देवस्य वचनात्सप्रीतौ च कृतांजली । विज्ञापयामासिवतौ स्वं स्वमर्थं पृथक्पृथक्

Nang marinig ang mga salita ng Panginoon, ang dalawa’y nagalak at nag-anjali, saka inihain ang kani-kanilang kahilingan, bawat isa nang hiwalay.

Verse 26

अहं मन्त्रैः शिशुप्रायजगत्त्रयविधायकः । संस्तुवन्वैदिकैर्मंत्रैरीशानमपराजितम्

Ako—bagama’t halos bata pa, ngunit tagapag-ayos ng tatlong daigdig—ay nagpupuri kay Īśāna, ang Panginoong di-matatalo, sa pamamagitan ng mga mantrang Veda.

Verse 27

नमस्येहमिदं रूपं शश्वद्वरदमीश्वरम् । तेजोमयं महादेवं योगिध्येयं निरंजनम्

Ako’y yumuyuko sa anyong ito ng Panginoon—na laging Tagapagkaloob ng pinakamainam na biyaya: si Mahādeva, na dalisay na liwanag, pinagninilayan ng mga yogi, walang dungis at di-nadadapuan.

Verse 28

आपूर्यमाणं भवता तेजसा गगनांतरम् । परिपृच्छ्यः सुरावासः क्षणाद्देव भविष्यति

O Panginoon, habang pinupuno ng Iyong ningning ang kalawakan ng langit, maging ang tahanan ng mga diyos ay sa isang iglap magiging bagay na mapagtatanungan—mauuga ang mismong katatagan nito.

Verse 29

सिद्धचारणगन्धर्वा देवाश्च परमर्षयः । नावसन्दिवि संचारं लभेरंस्तेजसा तव

Dahil sa naglalagablab Mong ningning, ang mga Siddha, Cāraṇa, Gandharva, ang mga diyos at ang mga dakilang rishi ay hindi makakagalaw sa kalangitan.

Verse 30

पृथ्वी च सकला चैव तप्यमाना तवौजसा । चराचरसमुत्पत्तिक्षमा नैव भविप्यति

At ang buong daigdig, na sinusunog ng Iyong kapangyarihan, ay hindi na makalilikha ng mga nilalang na gumagalaw at hindi gumagalaw.

Verse 31

उपसंहृत्य तेजः स्वमरुणाचलसंज्ञया । भव स्थावरलिंगं त्वं लोकानुग्रहकारणात्

Kaya nga, tipunin at bawiin Mo ang Iyong sariling ningning at, sa pangalang ‘Aruṇācala,’ maging isang nakapirming Liṅga—upang magpala at magpakita ng biyaya sa mga daigdig.

Verse 32

ज्योतिर्मयमिदं रूपमरुणाचलसंज्ञितम् । ये नमन्ति नरा भक्त्या ते भवन्त्यमराधिकाः

Ang anyong ito, na tinatawag na Aruṇācala, ay binubuo ng dalisay na Liwanag. Ang mga taong yumuyuko rito nang may debosyon ay nagiging karapat-dapat sa kalagayan ng walang-kamatayan.

Verse 33

सेवंतां सकला लोकाः सिद्धाश्च परमर्षयः । गणाश्च विविधा भूमौ मानुषं भावमास्थिताः

Nawa’y sambahin Ka ng lahat ng daigdig, kasama ang mga Siddha at ang mga dakilang rishi; at nawa’y ang sari-saring gaṇa sa lupa, na nag-aangkin ng anyong at damdaming pantao, ay maglingkod din sa Iyo.

Verse 34

दिव्याराम समुद्भूतकल्पकाद्याः सुरद्रुमाः । सेविनस्त्वां प्ररोहंतु भरिता विविधैः फलैः

Nawa’y ang mga punong makalangit na tumutupad ng hiling—ang Kalpaka at iba pa, na sumibol mula sa mga harding dibino—ay tumubo rito sa paglilingkod sa Iyo, hitik sa sari-saring bunga.

Verse 35

दिव्यौषधिगणास्सर्वे सिंहाद्या मृगजातयः । प्रशांताः परिवर्त्तंता पापकल्मषनाशनम्

Nawa’y narito ang lahat ng pangkat ng mga banal na halamang-gamot; at nawa’y ang mga hayop—mga leon at iba pa—ay maging mapayapa at magbago, sapagkat winawasak ng pook na ito ang dungis ng kasalanan.

Verse 36

अयनद्वयभिन्नेन गमनेनापि संयुतः । न लंघयिष्यति रविः शृंगं लिंगतनोस्तव

Kahit ang Araw ay gumagalaw sa mga landas na nahahati ng dalawang takbo ng solstis, hindi niya malalampasan ang tuktok ng Iyong katawan na may anyong liṅga.

Verse 37

दिव्य दुंदुभिशंखानां घोषैः पुष्पौघवृष्टिभिः । सेवितो भव देव त्वमप्सरोनृत्यगीतिभिः

Paglingkuran Ka nawa, O Diyos, ng alingawngaw ng mga banal na tambol at kabibe, ng ulang-bulaklak na nagbubuhos nang sagana, at ng mga sayaw at awit ng mga Apsara.

Verse 38

अमरत्वं च सिद्धत्वं रससिद्धीश्च निर्वृतिम् । लभंतां मानुषा नित्यं त्वत्संनिधिमुपागताः

Nawa’y ang mga tao na lumalapit sa Iyong banal na presensya ay laging magkamit ng kawalang-kamatayan, ganap na siddhi, mga tagumpay ng rasasiddhi, at kapayapaang panloob.

Verse 39

ईशत्वं च वशित्वं च सौभाग्यं कालवंचनम् । त्वामाश्रित्य नरास्सर्वे लभंतामरुणाचल

O Aruṇācala, sa pagkanlong sa Iyo, nawa’y makamtan ng lahat ng tao ang pagka-panginoon, ganap na pagkamay-ari at pagpipigil, mabuting kapalaran, at maging ang kapangyarihang madaig ang Panahon.

Verse 40

सर्वावयवदानेन सर्वव्याधिविनाशनात् । सर्वाभीष्टप्रदानेन दृश्यो भव महीतले

Sa pagbibigay ng kagalingan sa bawat sangkap ng katawan, sa paglipol ng lahat ng karamdaman, at sa pagkakaloob ng lahat ng minimithi—magpakita Ka nawa sa ibabaw ng lupa.

Verse 41

तथेति वरदं देवमरुणाद्रिपतिं शिवम् । प्रणम्य कमलानाथः प्रार्थयन्निदमब्रवीत्

Sa pagsasabing, “Gayon nga,” ang Diyos na mapagkaloob ng biyaya—si Śiva, Panginoon ng Aruṇādri—ay (tinugon). Pagkaraan, si Kamalānātha (Brahmā), matapos yumukod, ay nagsalita ng mga salitang ito sa pagmamakaawa.

Verse 42

प्रसीद करुणापूर्ण शोणशैलेश्वर प्रभो । महेश सर्वलोकानां हिताय प्रकटोदय

Magpala Ka, O Panginoon ng Pulang Bundok, puspos ng habag. O Maheśa, hayag Kang nagpakita para sa kapakanan ng lahat ng mga daigdig.

Verse 43

यदाहं त्वामुपाश्रित्य जगद्रक्षणदक्षिणः । श्रीपतित्वमनुप्राप्तस्तदा भक्ता भवंतु ते

Sapagkat ako’y kumupkop at sumilong sa Iyo, naging may kakayahan akong mag-ingat sa sansinukob at nakamtan ang kalagayang Panginoon ni Śrī; nawa’y maging mga deboto Mo sila.

Verse 44

नाल्पपुण्यैरुपास्येत त्वद्रूपं महदद्भुतम् । मया च ब्रह्मणा चैवमदृष्टपदशेखरः

Ang Iyong dakila at kagila-gilalas na anyo ay hindi masamba ng may kaunting kabutihan. Maging ako—at si Brahmā rin—ay hindi pa nakakita sa Iyong sukdulang tuktok, ang pinakamataas na kalagayan.

Verse 45

प्रदक्षिणानमस्कारैर्नृत्यगीतैश्च पूजनैः । त्वामर्चयंति ये मर्त्याः कृतार्थास्ते गतांहसः

Ang mga mortal na sumasamba sa Iyo sa pamamagitan ng pag-ikot na paggalang, pagpapatirapa, sayaw at awit, at mga handog—sila’y nagkamit ng kaganapan, at napapawi ang kanilang mga kasalanan.

Verse 46

उपवासैर्व्रतैः सत्रैरुपहारैस्तथार्चनैः । त्वामर्चयंति मनुजाः सार्वभौमा भवंतु ते

Nawa’y ang mga taong sumasamba sa Iyo sa pamamagitan ng pag-aayuno, mga panata, mga pagtitipong handog, mga kaloob, at pagsamba ayon sa ritwal ay maging mga pinunong naghahari sa lahat.

Verse 47

आरामं मंडपं चापि कूपं विधिविशोधनम् । कुर्वतामरुणाद्रीश संनिधाने पुनर्भव

O Panginoon ng Aruṇādri, muling maging malapit at naroroon Ka para sa mga nagtatayo ng hardin, ng bulwagan (maṇḍapa), ng balon, at nagtatatag ng wastong paglilinis at kaayusang ritwal.

Verse 48

अंगप्रदक्षिणं कुर्वन्नष्टैश्वर्यसमन्वितः । अशेषपातकैः सद्यो विमुक्तो निर्मलाशयः

Sa pagsasagawa ng pradakṣiṇā sa pamamagitan ng katawan, ang tao’y nagkakamit ng walong siddhi; agad na napapalaya sa lahat ng kasalanan at nagiging dalisay ang kalooban.

Verse 49

आवामप्यविमुंचंतौ सदा त्वत्पादपंकजम् । ध्यातव्यं मनुजैः सर्वैस्तव संनिधिमागतैः

Kami man ay hindi kailanman lumalayo sa iyong mga paang-loto. Kaya’t ang lahat ng taong dumating sa iyong banal na presensya ay dapat laging magnilay sa iyong mga paang-loto.

Verse 50

तथास्त्विति वरं दत्त्वा विष्णवे चंद्रशेखरः । भरुणाचलरूपेण प्राप्तः स्थावरलिंगताम्

Sa pagsasabing, “Gayon na nga,” ipinagkaloob ni Candrasekhara ang biyaya kay Viṣṇu; at sa pag-anyong Aruṇācala, narating niya ang kalagayan ng di-nagagalaw na liṅga.

Verse 51

तैजसं लिंगमेतद्धि सर्वलोकैककारणम् । अरुणाद्रिरिति ख्यातं दृश्यते वसुधातले

Ito nga ang nagniningning na liṅga, ang iisang sanhi ng lahat ng mga daigdig. Kilala bilang “Aruṇādri,” ito’y nakikita sa ibabaw ng lupa.

Verse 52

युगांतसमये क्षुब्धैश्चतुर्भिरपि सागरैः । अपि निर्मग्नलोकांतैरस्पृष्टांतिकभूतलम्

Kahit sa wakas ng isang yuga, kapag ang apat na karagatan ay marahas na nag-aalimpuyo at ang mga daigdig ay lumulubog sa pagkalusaw, ang lupain na malapit doon ay nananatiling di-natatamaan.

Verse 53

गजप्रमाणैः पृषतैः पूरयंतो जगत्त्रयम् । पुष्कराद्या महामेघा विश्रांता यस्य सानुनि

Doon, ang mga makapangyarihang ulap—mula kay Puṣkara at iba pa—ay nagbubuhos ng patak na kasinlaki ng elepante na pumupuno sa tatlong daigdig, at gayon ma’y nagpapahinga sa mga dalisdis nito.

Verse 54

प्रवृत्ते भूतसंहारे प्रकृतौ प्रतिसंचरे । भविष्यत्सर्वबीजानि निषेदुर्यत्र निश्चयम्

Kapag nagsimula ang pagkalusaw ng mga nilalang at ang lahat ay muling bumabalik sa Prakṛti, ang mga binhi ng lahat ng paglikha sa hinaharap ay tiyak na nananahan doon.

Verse 55

मया चाहूयमानेभ्यः प्रलयानंतरं पुनः । यत्पादसेविविप्रेभ्यो वेदाध्ययनसंग्रहः

At matapos ang pralaya, kapag sila’y muli kong tinatawag, mula sa mga brahmin na debotong naglilingkod sa Kanyang mga paa ay muling natitipon ang mga Veda at ang pag-aaral nito.

Verse 56

सर्वासामपि विद्यानां कलानां शास्त्रसंपदाम् । आगमानां च वेदानां यत्र सत्यव्यवस्थितिः

Doon, matatag na naitatag ang tunay na saligan ng lahat ng kaalaman, sining, kayamanang pang-śāstra, mga Āgama, at mga Veda.

Verse 57

यद्गुहागह्वरांतस्स्था मुनयः शंसितव्रताः । जटिनः संप्रकाशंते कोटिसूर्याग्नितेजसः

Sa mga yungib at malalalim na bangin nito nananahan ang mga muni na pinupuri sa kanilang mga panata; ang mga jaṭin na may buhol-buhol na buhok ay nagniningning sa ningas at liwanag na tulad ng sampung milyong araw at apoy.

Verse 58

पंचब्रह्ममयैर्मंत्रैः पंचाक्षरवपुर्धरैः । अकारपीठिकारूढो नादात्मा यः सदाशिवः

Siya ang Sadāśiva—ang diwa ay Nāda, nakaluklok sa luklukan ng ‘A’, may katawan ng limang-pantig na mantra (pañcākṣara), at binubuo ng mga mantra ng Pañcabrahman.

Verse 59

अष्टभिश्च सदा लिंगैरष्टदिक्पालपूजितः । अष्टमूर्त्तितया योऽयमष्टसिद्धिप्रदायकः

Siya’y laging naroroon bilang walong liṅga, sinasamba ng mga tagapagbantay ng walong dako; at bilang Panginoon ng walong anyo (aṣṭamūrti), ipinagkakaloob Niya ang walong siddhi.

Verse 60

यत्र सिद्धास्तथा लोकान्स्वान्स्वान्मुक्त्वा सुरेश्वराः । अपेक्षंते स्थिता मुक्तिं विहाय कनकाचलम्

Doon, ang mga siddha at maging ang mga panginoon ng mga diyos ay iniiwan ang kani-kanilang daigdig; at pagkalisan sa Kanakācala, nananatili silang naghihintay ng kalayaan (mukti).

Verse 61

एवं वसुंधरापुण्यपरिपाकसमुच्चयः । अरुणाद्रिरिति ख्यातो भक्तभक्तिवरप्रदः

Kaya nito, bilang pinagsama-samang hinog na bunga ng kabutihan ng daigdig, Siya’y kilala bilang Aruṇādri—tagapagkaloob ng mga biyaya sa mga deboto sa pamamagitan ng kanilang bhakti.

Verse 62

कैलासान्मेरुशिखरादागतैर्देवसंचयैः । पूज्यते शोणशैलात्मा शंभुः सर्ववरप्रदः

Ang mga pangkat ng mga diyos na nagmula sa Kailāsa at sa tuktok ng Meru ay sumasamba kay Śambhu—na nananahan bilang Śoṇaśaila (Aruṇācala), tagapagkaloob ng lahat ng biyaya.

Verse 63

इति कमलजवक्त्रपद्मजां तं मुदितमनाः सनको निशम्य भक्त्या । विरचितविनयः प्रणम्य पुत्रः पितरमपृच्छदशेषवेदसारम्

Nang marinig niya ang salaysay na iyon mula sa Isinilang sa Loto (Brahmā), si Sanaka ay nagalak ang puso at nakinig nang may debosyon; saka ang anak, sa kababaang-loob, ay yumukod at nagtanong sa ama tungkol sa pinakadiwa ng lahat ng Veda.