Adhyaya 26
Inilalarawan ni Vyāsa ang isang “ekonomiya ng kabanalan” na nakasentro sa isang tīrtha na kaugnay ni Viṣṇu sa Dvāravatī. Binubuksan ang kabanata sa pahayag na si Mārkaṇḍeya ay “nagbukas ng pintuan ng langit,” at yaong nagwawaksi ng katawan na may layuning marating si Viṣṇu ay makaaabot sa Kanyang kalapitan (sāyujya). Isinasalaysay pagkatapos ang mga paraan ng mahigpit na pagpipigil-sa-sarili, lalo na ang pag-aayuno (anāśana/upavāsa), na itinatanghal bilang napakamakapangyarihang tapas. Ang pagligo sa tīrtha, pagsamba kay Keśava, at pagsasagawa ng śrāddha na may piṇḍa at mga handog na tubig ay sinasabing nakapagpapasaya sa mga ninuno sa mahabang panahong may sukat na kosmiko. Ipinahahayag ng teksto na ang tīrtha ay nag-aalis ng kasalanan sapagkat si Hari ay “naroroon,” at itinatakda ang pook bilang ganap na tagapagkaloob ng mga mithiin: mokṣa para sa naghahangad ng paglaya, yaman para sa nagnanais ng kasaganaan, at mahabang buhay at ligaya para sa mga deboto. Sa wakas, iginigiit na ang mga kaloob na ibinibigay doon nang may pananampalataya ay akṣaya (di-nauubos), at ang bunga ng malalaking yajña, dāna, at austeridad ay itinuturing na katumbas ng bunga ng simpleng pagligo sa lugar na ito—even para sa mga hamak sa lipunan ngunit puspos ng bhakti—kaya’t binibigyang-diin ang pagiging bukás sa lahat at ang bisa na nakaugat sa presensiya ng Diyos.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । मार्कंडेयोद्धाटितं वै स्वर्गद्वारमपावृतम् । तत्र ये देहसंत्यागं कुर्वंति फलकांक्षया
Sinabi ni Vyāsa: Tunay ngang ang pintuan ng langit—na binuksan ni Mārkaṇḍeya—ay nakabukas at walang hadlang. Yaong mga, doon, na nagwawaksi ng katawan sa pagnanais ng ipinangakong bunga—
Verse 2
लभंते तत्फलं ह्यंते विष्णोः सायुज्यमाप्नुयुः । अतः किं बहुनोक्तेन द्वारवत्यां सदा नरैः
Sa wakas ng buhay ay tinatamo nila ang bungang iyon, at tunay na naaabot ang sāyujya—ang pakikiisa kay Viṣṇu. Kaya ano pa ang kailangan pang sabihin? Sa Dvārāvatī, lagi, ng mga tao—(ito ang dapat hanapin).
Verse 3
देहत्यागः प्रकर्तव्यो विष्णोर्लोकजिगीषया । अनाशके जले वाग्नौ ये च संति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः पुरीं सदा
Ang pagwawaksi ng katawan ay dapat gawin na may hangaring marating ang daigdig ni Viṣṇu. Yaong mga pinakamabubuting tao na naroon—maging sa di-nauubos na tubig o sa apoy—na napalaya sa lahat ng kasalanan, ay laging nagtutungo sa lungsod ni Viṣṇu.
Verse 4
अन्योपि व्याधिरहितो गच्छेदनशनं तु यः । सर्वपाप विनिर्मुक्तो याति विष्णोः पुरीं नरः
Kahit ang ibang tao na walang karamdaman, na lumalakad upang magsagawa ng pag-aayuno, ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakararating sa lunsod ni Viṣṇu.
Verse 5
शतवर्षसहस्राणां वसेदंते दिवि द्विजः । ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति पवित्रं पावनं भुवि
Maaaring manahan sa langit ang isang dvija sa loob ng sampu-sampung libong siglo; gayunman, sa lupa’y wala nang higit na nagpapadalisay at nagpapabanal kaysa sa mga Brāhmaṇa.
Verse 6
उपवासै स्तथा तुल्यं तपः कर्म्म न विद्यते । नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति मातृसमो गुरु
Walang pagtalima sa tapas na maihahambing sa pag-aayuno; walang śāstra na hihigit sa Veda; at walang gurong kapantay ng sariling ina.
Verse 7
न धर्मात्परमस्तीह तपो नानशनात्परम् । स्नात्वा यः कुरुते ऽत्रापि श्राद्धं पिंडोदकक्रियाम्
Dito, walang hihigit sa dharma, at walang tapas na hihigit sa pag-aayuno. At sinumang maligo rito at magsagawa ng Śrāddha—pag-aalay ng piṇḍa at mga ritwal ng tubig—ay nagkakamit ng dakilang punya.
Verse 8
तृप्यंति पितरस्तस्य यावद्ब्रह्मदिवानिशम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा केशवं यस्तु पूजयेत्
Nalulugod ang kanyang mga ninuno hanggang sa isang ‘araw at gabi ni Brahmā’. At ang taong maligo sa banal na tīrtha na iyon at sumamba kay Keśava roon ay nagkakamit ng gayong walang-kupas na biyaya.
Verse 9
स मुक्तपातकैः सर्वेर्विष्णुलोकमवाप्नुयात् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं यत्र संनिहितो हरिः
Malaya sa lahat ng kasalanan, mararating niya ang daigdig ni Viṣṇu. Ito ang pinakadakilang tīrtha sa mga tīrtha—yaong kinaroroonan mismo ni Hari.
Verse 10
हरते सकलं पापं तस्मिंस्तीर्थे स्थितस्य सः । मुक्तिदं मोक्षकामानां धनदं च धनार्थिनाम् । आयुर्दं सुखद चैव सर्वकामफलप्रदम्
Sa yaong tīrtha, para sa nananatili roon, inaalis Niya ang lahat ng kasalanan. Nagkakaloob Siya ng mokṣa sa naghahangad ng paglaya, ng yaman sa naghahangad ng yaman, at ng mahabang buhay at ligaya—ibinibigay ang bunga ng bawat banal na hangarin.
Verse 11
किमन्येनात्र तीर्थेन यत्र देवो जनार्द्दनः । स्वयं वसति नित्यं हि सर्वेषामनुकम्पया
Ano pa ang kailangan pang ibang tīrtha rito, kung ang Diyos na Janārdana mismo ay nananahan dito magpakailanman, dahil sa habag sa lahat?
Verse 12
तत्र यद्दीयते किचिद्दानं श्रद्धासमन्वितम् । अक्षयं तद्भवेत्सर्वमिह लोके परत्र च
Anumang kawanggawang dāna roon na may pananampalataya, nagiging di-nauubos ang lahat—nagbubunga nang di nagkukulang sa mundong ito at sa kabilang-buhay.
Verse 13
यज्ञैर्दानैस्तपो भिश्च यत्फलं प्राप्यते बुधैः । तदत्र स्नानमात्रेण शूद्रैरपि सुसेवकैः
Ang bungang nakakamit ng marurunong sa pamamagitan ng yajña, dāna, at tapas—dito, sa pagligo lamang ay natatamo rin iyon, maging ng mga Śūdra na tapat at masigasig sa paglilingkod.
Verse 14
तत्र श्राद्धं च यः कुर्यादेकादश्यामुपोषितः । स पितॄनुद्धरे त्सर्वान्नरकेभ्यो न संशयः
Sinumang nag-ayuno sa Ekādaśī at nagsagawa ng Śrāddha sa banal na pook na yaon—tiyak na inililigtas niya ang lahat ng ninuno mula sa mga impiyernong daigdig; walang alinlangan dito.
Verse 15
अक्षय्यां तृप्तिमाप्नोति परमात्मा जनार्द्दनः । दीयतेऽत्र यदुद्दिश्य तदक्षय्यमुदाहृतम्
Dito, ang Kataas-taasang Sarili—si Janārdana—ay nagkakamit ng di-nauubos na kasiyahan. Anumang handog na ibinibigay dito na may banal na layon ay kaya tinatawag na ‘akṣayya’ (di-nababawasan).