Śravaṇa–Kīrtana–Manana: Definitions and Hierarchy of Śaiva Sādhanā (श्रवणकीर्तनमनन-निरूपणम्)

Verse 1

मुनय ऊचुः । मननं कीदृशं ब्रह्मञ्छ्रवणं चापि कीदृशम् । कीर्तनं वा कथं तस्य कीर्तयैतद्यथायथम्

Wika ng mga pantas: “O Brahman, ano ang anyo ng pagninilay (manana)? At ano ang tunay na pakikinig (śravaṇa)? At paano isinasagawa ang pagpupuri at pagbigkas (kīrtana) sa Kanya? Ipagpaliwanag mo ito nang sunod-sunod, ayon sa wastong kaayusan.”

Verse 2

ब्रह्मोवच । पूजाजपेशगुणरूपविलासनाम्नां युक्तिप्रियेण मनसा परिशोधनं यत् । तत्संततं मननमीश्वरदृष्टिलभ्यं सर्वेषु साधनवरेष्वपि मुख्यमुख्यम्

Wika ni Brahmā: Yaong nagpapadalisay sa isip—sa isip na umiibig sa wastong pangangatwiran—sa pamamagitan ng pagninilay sa pagsamba, japa ng mantra, mga katangian ng Panginoon, Kanyang mga anyo, banal na lila, at mga sagradong pangalan; ang tuluy-tuloy na pagninilay na ito ang manana, na nagdudulot ng pagtanaw kay Īśvara. Ito ang pinakapanguna sa lahat ng dakilang paraan ng pagsasanay espirituwal.

Verse 3

गीतात्मना श्रुतिपदेन च भाषया वा शंभुप्रतापगुणरूपविलासनाम्नाम् । वाचा स्फुटं तु रसवत्स्तवनं यदस्य तत्कीर्तनं भवति साधनमत्र मध्यम्

Maging sa pamamagitan ng awit, ng mga bigkas na Veda, o ng karaniwang pananalita—kapag malinaw at may lasap ng debosyon na pinupuri ng tinig ang kapangyarihan, mga katangian, mga anyo, banal na lila, at mga sagradong pangalan ni Śambhu, ang papuring iyon ay nagiging kīrtana. Sa disiplinang ito, itinuturo ito bilang ‘gitnang’ (madhyama) paraan ng pagsasanay.

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे प्रथमायां विद्येश्वरसंहितायं साध्यसाधनखण्डे चतुर्थोऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos ang Ikaapat na Kabanata sa Sādhyasādhana Khaṇḍa ng Vidyeśvara Saṃhitā, sa Unang Bahagi ng kagalang-galang na Śrī Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 5

सत्संगमेन भवति श्रवणं पुरस्तात्संकीर्तनं पशुपतेरथ तद्दृढं स्यात् । सर्वोत्तमं भवति तन्मननं तदंते सर्वं हि संभवति शंकरदृष्टिपाते

Sa banal na pakikisama (satsanga) unang sumisibol ang masidhing pakikinig; saka tumitibay ang pag-awit at pagbigkas ng papuri kay Paśupati. Pagkaraan nito, ang pinakamataas ay ang malalim na pagninilay sa aral na iyon. Tunay, nagiging maaari ang lahat kapag ipinagkaloob ni Śaṅkara ang Kanyang mapagpalang sulyap.

Verse 6

सूत उवाच । अस्मिन्साधनमाहत्म्ये पुरा वृत्तं मुनीश्वराः । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि शृणुध्वमवधानतः

Wika ni Sūta: “O mga dakilang pantas, sa salaysay ng kadakilaan ng pagsasanay espirituwal na ito, may isang pangyayaring naganap noong unang panahon na dapat isalaysay. Para sa inyong kapakinabangan, aking ilalahad ito—makinig kayo nang may buong pag-iingat.”

Verse 7

पुरा मम गुरुर्व्यासः पराशरमुनेः सुतः । तपश्चचार संभ्रांतः सरस्वत्यास्तटे शुभे

Noong unang panahon, ang aking guro na si Vyāsa—anak ng pantas na si Parāśara—ay nagsagawa ng matinding tapas (pagpapakasakit na banal) na may taimtim na paggalang sa mapalad na pampang ng ilog Sarasvatī.

Verse 8

गच्छन्यदृछया तत्र विमानेनार्करोचिषा । सनत्कुमारो भगवान्ददर्श मम देशिकम्

Habang naglalakbay doon nang di sinasadya, sakay ng makalangit na vimāna na kumikislap sa ningning ng araw, namasdan ng kagalang-galang na Sanatkumāra ang aking gurong espirituwal.

Verse 9

ध्यानारूढः प्रबुद्धोऽसौ ददर्श तमजात्मजम् । प्रणिपत्याह संभ्रांतः परं कौतूहलं मुनिः

Pag-ahon mula sa pagninilay, siya’y nagising at namasdan ang kamangha-manghang Isa na di-isinilang. Nababalot ng pagkamangha, yumukod ang pantas at nagsalita, puspos ng pinakadakilang pananabik na malaman.

Verse 10

दत्त्वार्घ्यमस्मै प्रददौ देवयोग्यं च विष्टिरम् । प्रसन्नः प्राह तं प्रह्वं प्रभुर्गंभीरया गिरा

Matapos ihandog sa kanya ang arghya (tubig ng mapitagang pagsalubong), ipinagkaloob din niya ang isang upuang nararapat sa isang diyos. Nalugod ang Panginoon at nagsalita sa nakayukong deboto sa tinig na malalim at marangal.

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । सत्यं वस्तु मुने दध्याः साक्षात्करणगोचरः । स शिवोथासहायोत्र तपश्चरसि किं कृते

Wika ni Sanatkumāra: “O pantas, ang Tunay ay dapat maunawaang tuwiran sa mismong pagsasakatuparan. Narito si Śiva mismo bilang iyong katulong—kaya para saan mo isinasagawa ang matinding pag-aayuno at pagninilay (tapas)?”

Verse 12

एवमुक्तः कुमारेण प्रोवाच स्वाशयं मुनिः । धर्मार्थकाममोक्षाश्च वेदमार्गे कृतादराः

Nang masabihan ng Kumāra, sinabi ng pantas ang kanyang layon: “Ang dharma, artha, kāma, at mokṣa ay dapat pagsikapang may paggalang, ayon sa landas ng Veda.”

Verse 13

बहुधा स्थापिता लोके मया त्वत्कृपया तथा । एवं भुतस्य मेप्येवं गुरुभूतस्य सर्वतः

Sa pamamagitan ng iyong biyaya, naitatag ko sa daigdig ang pagsamba (sa liṅga) sa maraming paraan. Kaya kahit para sa akin—na wari’y nabubuhay sa iyong pag-aaruga—ikaw lamang, sa lahat ng dako, ang aking Guru at kataas-taasang patnubay.

Verse 14

मुक्तिसाधनकं ज्ञानं नोदेति परमाद्भुतम् । तपश्चरामि मुक्त्यर्थं न जाने तत्र कारणम्

Ang kamangha-manghang kaalamang siyang tuwirang paraan tungo sa paglaya ay hindi sumisibol sa akin. Bagama’t nagsasagawa ako ng tapas para sa mokṣa, hindi ko nalalaman ang sanhi nito.

Verse 15

इत्थं कुमारो भगवान्व्यासेन मुनिनार्थितः । समर्थः प्राह विप्रेंद्रा निश्चयं मुक्तिकारणम्

Kaya nito, ang mapalad na Kumāra, nang taimtim na hingin ng pantas na Vyāsa, at bilang ganap na may kakayahan, ay nagpahayag sa mga pangunahing brāhmaṇa ng tiyak na katotohanan hinggil sa sanhi ng paglaya (mokṣa).

Verse 16

श्रवणं कीर्तनं शंभोर्मननं च महत्तरम् । त्रयं साधनमुक्तं च विद्यते वेदसंमतम्

Ang pakikinig sa mga banal na salaysay ni Śambhu, ang pag-awit at pagpupuri sa Kanya, at ang malalim na pagninilay sa Kanya—ang tatlong ito ang ipinahayag na sādhanā; tunay na kaayon ng mga Veda.

Verse 17

पुराहमथ संभ्रांतो ह्यन्यसाधनसंभ्रमः । अचले मंदरे शैले तपश्चरणमाचरम्

Noon, dahil sa pagkalito at pagkabalisa sa paghahanap ng iba’t ibang sādhanā, nagtungo ako sa di-nagagalaw na Bundok Mandara at nagsagawa roon ng tapas, ang mahigpit na pag-aayuno at pagdidisiplina.

Verse 18

शिवाज्ञया ततः प्राप्तो भगवान्नंदिकेश्वरः । स मे दयालुर्भगवान्सर्वसाक्षी गणेश्वरः

Pagkaraan, sa utos ni Śiva, dumating ang kagalang-galang na Panginoong Nandikeśvara. Siya ang mahabaging Panginoon ko—ang Gaṇeśvara, saksi ng lahat, at pinuno ng mga gaṇa, ang mga tagasunod ni Śiva.

Verse 19

उवाच मह्यं सस्नेहं मुक्तिसाधनमुत्तमम् । श्रवणं कीर्तनं शंभोर्मननं वेदसंमतम्

Sa mapagmahal na kabaitan, sinabi niya sa akin ang pinakadakilang paraan tungo sa kalayaan: pakinggan ang kaluwalhatian ni Śambhu, awitin at ipahayag ito, at magnilay sa Kanya—mga gawang ganap na pinagtitibay ng mga Veda.

Verse 20

त्रिकं च साधनं मुक्तौ शिवेन मम भाषितम् । श्रवणादिं त्रिकं ब्रह्मन्कुरुष्वेति मुहुर्मुहुः

Para sa kalayaan (mokṣa), itinuro sa akin ni Panginoong Śiva ang tatluhang pagsasanay. Kaya, O Brahmana, paulit-ulit mong isagawa ang tatluhang nagsisimula sa śravaṇa (pakikinig).

Verse 21

एवमुक्त्वा ततो व्यासं सानुगो विधिनंदनः । जगाम स्वविमानेन पदं परमशोभनम्

Pagkasabi nito kay Vyāsa, ang anak ni Brahmā—kasama ang kanyang mga kasama—ay lumisan sakay ng sarili niyang vimāna at nagtungo sa lubhang maningning na tahanang pinakamataas.

Verse 22

एवमुक्तं समासेन पूर्ववृत्तांतमुत्तमम् । ऋषय ऊचुः । श्रवणादित्रयं सूत मुक्त्योपायस्त्वयेरितः

Matapos maipahayag nang maikli ang marangal na salaysay ng mga naganap noon, sinabi ng mga rishi: “O Sūta, ipinahayag mo na ang tatlong gawi na nagsisimula sa pakikinig ang landas tungo sa kalayaan (mokṣa).”

Verse 23

श्रवणादित्रिकेऽशक्तः किं कृत्वा मुच्यते जनः । अयत्नेनैव मुक्तिः स्यात्कर्मणा केन हेतुना

Kung ang tao ay hindi makakaya ang tatlong gawi na nagsisimula sa pakikinig (śravaṇa), ano ang dapat niyang gawin upang mapalaya? At kung ang kalayaan ay maaaring dumating kahit walang matinding pagsisikap, sa anong dahilan—sa anong karma—ito nagaganap?