नन्दिकेश्वरावताराभिषेकविवाहवर्णनम् (Nandikeśvara: Incarnation, Consecration, and Marriage—Description)

Verse 1

नन्दिकेश्वर उवाच । तत्र गत्वा मुनेऽहं वै स्थित्वैकान्तस्थले सुधीः । अतपं तप उग्रं सन्मुनीनामपि दुष्करम्

Sinabi ni Nandikeśvara: “O pantas, nang makarating ako roon, nanatili akong matatag sa isang nag-iisang liblib na pook, at nagsagawa ako ng mabagsik na tapas, isang pag-aasetikong mahirap kahit para sa mga banal na rishi.”

Verse 2

हृत्पुण्डरीकसुषिरे ध्यात्वा देवं त्रियम्बकम् । त्र्यक्षं दशभुजं शान्तं पञ्चवक्त्रं सदा शिवम्

Sa guwang ng lotus ng puso, magnilay sa banal na Triyambaka—ang Panginoong may tatlong mata; may tatlong mata, sampung bisig, payapa, limang mukha, at ang Sadāśiva na laging mapalad at mapagpala.

Verse 3

रुद्रजाप्यमकार्षं वै परमध्यानमास्थितः । सरितश्चोत्तरे पुण्ये ह्येकचित्तः समाहितः

Isinagawa niya ang japa ng banal na mantra ni Rudra at pumasok sa pinakamataas na pagninilay. Sa banal na hilagang pampang ng ilog, na may isip na iisa ang tuon, nanatili siyang ganap na natipon sa samādhi.

Verse 4

तस्मिञ्जाप्येऽथ संप्रीतः स्थितं मां परमेश्वरः । तुष्टोऽब्रवीन्महादेवः सोमः सोमार्द्धभूषणः

Habang ako’y abala sa japa, ang Kataas-taasang Panginoon—si Mahādeva—na lugod at nasiyahan, ay tumindig sa aking harapan at nagsalita, Siya na may palamuting gasuklay na buwan (Soma).

Verse 5

शिव उवाच । शैलादे वरदोहं ते तपसानेन तोषितः । साधु तप्तं त्वया धीमन् ब्रूहि यत्ते मनोगतम्

Wika ni Śiva: “O Śailāda, ako ang tagapagkaloob ng mga biyaya sa iyo, sapagkat nalugod Ako sa iyong tapasya. O marunong, mahusay mong naisagawa ang pagpepenitensiya. Sabihin mo—ano ang ninanais ng iyong puso?”

Verse 6

स एवमुक्तो देवेन शिरसा पादयोर्नतः । अस्तवं परमेशानं जराशोकविनाशनम्

Nang sa gayon ay nang kausapin ng Panginoon, yumukod siya at idinampi ang ulo sa mga paa Niya, at pinuri si Parameśāna, ang Kataas-taasang Panginoon, tagapagwasak ng katandaan at dalamhati.

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दिकेश्वरावताराभिषेकविवाह वर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

Sa ganito, sa Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa Ikatlong Aklat, ang Śatarudra-saṃhitā, nagtatapos ang Ikapitong Kabanata na pinamagatang “Ang salaysay ng pagkakatawang-tao ni Nandikeśvara, ng abhiṣeka (pagpapabanal), at ng kasal.”

Verse 8

उत्थाय परमेशानः पस्पर्श परमार्तिहा । कराभ्यां संमुखाभ्यान्तु संगृह्य वृषभध्वजः

Pagkaraan, si Parameśāna—si Śiva, ang Kataas-taasang Panginoon at tagapag-alis ng lahat ng pighati—ay tumindig at marahang humipo. Taglay ang sagisag na toro, inilapit Niya siya, sinapo mula sa harap gamit ang dalawang kamay.

Verse 9

निरीक्ष्य गणपांश्चैव देवीं हिमवतः सुताम् । उवाच मां कृपादृष्ट्या समीक्ष्य जगताम्पतिः

Matapos pagmasdan ang mga pangkat ng mga Gaṇa at ang Diyosa—ang anak ni Himavat—ang Panginoon ng mga daigdig ay tumingin sa akin nang may habag at nagsalita.

Verse 10

वत्स नन्दिन्महाप्राज्ञ मृत्योर्भीतिः कुतस्तव । मयैव प्रेषितौ विप्रौ मत्समस्त्वं न संशयः

“Anak kong Nandi, O dakilang marunong—bakit ka matatakot sa kamatayan? Ang dalawang brāhmaṇa na iyon ay Ako mismo ang nagsugo. Kapantay Kita; walang pag-aalinlangan.”

Verse 11

अमरो जरया त्यक्तोऽदुःखी गणपतिः सदा । अव्ययश्चाक्षयश्चेष्टः स पिता स सुहृज्जनः

Siya’y walang-kamatayan, di tinatablan ng katandaan, at laging walang dalamhati. Magpakailanman ang Gaṇapati, Siya’y minamahal; di-nasisira at di-naluluma. Siya ang tagapagtanggol na parang ama, at ang tunay na mabuting kaibigan ng lahat ng nilalang.

Verse 12

मद्बलः पार्श्वगो नित्यं ममेष्टो भवितानिशम् । न जरा जन्म मृत्युर्वै मत्प्रसादाद्भविष्यति

Taglay ang Aking kapangyarihan, siya’y mananatiling laging nasa Aking tabi at magiging mahal sa Akin araw at gabi. Sa Aking biyaya, wala nang pagkabulok, wala nang muling pagsilang, at wala nang kamatayan para sa kanya.

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वा शिरोमालां कुशेशयमयीं निजाम् । समुन्मुच्य बबन्धाशु मम कण्ठे कृपानिधिः

Wika ni Nandīśvara: “Pagkasabi nito, ang Karagatan ng Habag (Panginoong Śiva) ay agad na inalis ang Kanyang sariling kuwintas na yari sa mga bulaklak ng lotus at mabilis na isinuot sa aking leeg.”

Verse 14

तयाहं मालया विप्र शुभया कण्ठसक्तया । त्र्यक्षो दशभुजश्चासं द्वितीय इव शङ्कर

O brāhmaṇa, dahil sa mapalad na kuwintas na iyon na nakasabit sa aking leeg, ako’y naging may tatlong mata at sampung bisig—na wari’y isang ikalawang Śaṅkara (Śiva).

Verse 15

तत एव समादाय हस्तेन परमेश्वरः । उवाच ब्रूहि किं तेऽद्य ददामि वरमुत्तमम्

Pagkaraan, doon mismo, hinawakan ng Kataas-taasang Panginoon ang kanyang kamay at nagsalita: “Sabihin mo—ano ang pinakamataas na biyayang ipagkakaloob Ko sa iyo ngayon?”

Verse 16

ततो जटाश्रितं वारि गृहीत्वा हार निर्मलम् । उक्त्वा नन्दी भवेतीह विससर्ज वृषध्वजः

Pagkatapos, si Vṛṣadhvaja (Panginoong Śiva), kinuha ang dalisay na tubig na nananahan sa Kanyang mga buhok na jata at hinubog ang isang walang-dungis na kuwintas; at sinabi, “Dito, maging Nandī ka,” saka siya pinalisan.

Verse 17

ततः पञ्चमिता नद्यः प्रावर्तत शुभावहाः । सुतोयाश्च महावेगा दिव्य रूपा च सुन्दरी

Pagkaraan, limang mapagpalang ilog ang nagsimulang umagos, nagdadala ng kagalingan. Hitik sila sa dalisay na tubig, ubod ng bilis ang agos, at—may anyong dibino—marikit pagmasdan.

Verse 18

जटोदका त्रिस्रोताश्च वृषध्वनिरितीव हि । स्वर्णोदका जम्बुनदी पञ्चनद्यः प्रकीर्तिताः

Sila’y ipinupuri bilang limang banal na ilog: Jaṭodakā, Trisrotā, Vṛṣadhvani (gaya nga ng sinasabi), Svarṇodakā, at Jambūnadī.

Verse 19

एतत्पञ्चनदं नाम शिवपृष्ठतमं शुभम् । जपेश्वरसमीपे तु पवित्रं परमं मुने

Ang mapalad na pook na ito ay tinatawag na Pañcanada, pinakabanal at pinakamamahal ni Panginoong Śiva. Malapit sa Japeśvara, ito’y lubhang nakapagdalisay, O pantas.

Verse 20

यः पञ्चनदमासाद्य स्नात्वा जप्त्वेश्वरेश्वरम् । पूजयेच्छिवसायुज्यं प्रयात्येव न संशयः

Sinumang makarating sa Pañcanada, maligo roon, bigkasin sa japa ang Pangalan/Mantra ni Īśvareśvara, ang Panginoon ng mga panginoon, at sumamba sa Kanya—tiyak na makakamtan niya ang Śiva-sāyujya, ang pakikiisa kay Śiva; walang pag-aalinlangan.

Verse 21

अथ शम्भुरुवाचोमामभिषिञ्चामि नन्दिनम् । गणेन्द्रं व्याहरिष्यामि किं वा त्वं मन्यसेऽव्यये

Pagkaraan, sinabi ni Śambhu (Panginoong Śiva): “O Umā, aking aabhiṣeka-han (konsagradong pahiran) si Nandin. Aking ipahahayag siya bilang panginoon ng mga Gaṇa. Ano ang palagay mo, O Di-Nasisira?”

Verse 22

उमोवाच । दातुमर्हसि देवेश नन्दिने परमेश्वर । महाप्रियतमो नाथ शैलादिस्तनयो मम

Sinabi ni Umā: “O Panginoon ng mga diyos, O Parameśvara, ipagkaloob Mo ito kay Nandin. O Nātha, siya ang pinakamamahal Mo; at siya’y anak ng aking ama, si Śailādi (Himālaya).”

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । ततस्स शङ्करः स्वीयान्सस्मार गणपान्वरान् । स्वतन्त्रः परमेशानस्सर्वदो भक्तवत्सलः

Sinabi ni Nandīśvara: “Pagkaraan, inalaala ni Śaṅkara ang Kaniyang mahuhusay na pinuno ng mga gaṇa. Ang Kataas-taasang Panginoon, malaya at makapangyarihan, tagapagkaloob ng lahat ng biyaya, ay laging mahabagin at tapat sa Kaniyang mga deboto.”

Verse 24

स्मरणादेव रुद्रस्य सम्प्राप्ताश्च गणेश्वराः । असङ्ख्याता महामोदाश्शङ्कराकृतयोऽखिलाः

Sa pag-alaala lamang kay Rudra, agad na dumating ang mga pangkat ng mga Gaṇeśvara. Di-mabilang ang bilang; lahat ay labis ang galak—mga anyong hinubog na kawangis ni Śaṅkara.

Verse 25

ते गणेशाश्शिवं देवीं प्रणम्याहुः शुभं वचः । ते प्रणम्य करौ बद्ध्वा नतस्कन्धा महाबलाः

Ang mga makapangyarihang Gaṇeśa ay yumukod at nagpatirapa kay Śiva at sa Devī, at saka nagsalita ng mga salitang mapalad. Nakapagdaupang-palad sila, nakayuko ang ulo at nakababa ang balikat sa pagpapakumbaba.

Verse 26

गणेशा ऊचुः । किमर्थं च स्मृता देव ह्याज्ञापय महाप्रभो । किङ्करान्नः समायातांस्त्रिपुरार्दन कामद

Wika ng mga Gaṇeśa: “O Deva, sa anong dahilan kami naalaala? Ipag-utos Mo sa amin, O Dakilang Panginoon. Nawa’y dumating sa amin ang Iyong mga lingkod, O Tagapagwasak ng Tripura, O Tagapagkaloob ng mga ninanais.”

Verse 27

किं सागराञ्शोषयामो यमं वा सह किंकरैः । हन्मो मृत्युं महामृत्युं विशेषं वृद्धपद्मजम्

“Bakit pa natin patutuyuin ang mga karagatan, o pababagsakin si Yama kasama ng kaniyang mga alipin? Sa halip, patayin natin ang Kamatayan mismo—si Mahāmṛtyu—at lalo na ang matandang isinilang sa lotus na iyon (Brahmā).”

Verse 28

बद्ध्वेन्द्रं सह देवैश्च विष्णुं वा पार्षदैः सह । आनयामः सुसंकुद्धान्दैत्यान्वा दानवैः सह

“Pagkatali kay Indra kasama ang mga deva—o maging si Viṣṇu kasama ang kaniyang mga tagasunod—dadalhin namin sila rito. Kung hindi man, sa matinding poot, dadalhin namin ang mga Daitya kasama ang mga Dānava.”

Verse 29

कस्याद्य व्यसनं घोरं करिष्यामस्तवाज्ञया । कस्य वाद्योत्सवो देव सर्वकामसमृद्धये

“Sa Iyong utos, O Deva, kanino namin ipapataw ngayon ang kakila-kilabot na kapahamakan? At para kanino, upang ganap na matupad ang lahat ng hangarin, kami maghahanda ng pagdiriwang na may tugtugin at mga instrumento?”

Verse 30

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां गणानां वीरवादिनाम् । उवाच तान्स प्रशंस्य गणेशान्परमेश्वरः

Sinabi ni Nandīśvara: Nang marinig ang mga salita ng mga Gaṇa na nagsasalita nang may kabayanihan, pinuri ng Kataas-taasang Panginoon, si Parameśvara, ang mga pinuno ng Gaṇa at saka sila kinausap.

Verse 31

शिव उवाच । नन्दीश्वरोयं पुत्रो मे सर्वेषामीश्वरेश्वरः । प्रियो गणामग्रणीस्सर्वैः क्रियतां वचनं मम

Wika ni Śiva: “Ang Nandīśvara na ito ay Aking anak, ang Panginoon ng mga panginoon para sa lahat. Siya’y minamahal Ko at siyang pangunahing pinuno ng mga Gaṇa. Kaya’t tuparin ninyong lahat ang Aking utos.”

Verse 32

सर्वे प्रीत्याभिषिञ्चध्वं मद्गणानां गतिम्पतिम् । अद्यप्रभृति युष्माकमयं नन्दीश्वरः प्रभुः

“Kayong lahat, sa pusong nagagalak, ay magsagawa ng abhiṣeka at pagtatalaga sa Panginoon na gabay at panginoon ng Aking mga Gaṇa. Mula sa araw na ito, ang Nandīśvara na ito ang magiging inyong pinunong naghahari.”

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्ताः शङ्करेण गणपास्सर्व्व एव ते । एवमस्त्विति सम्प्रोच्य सम्भारानाहरंस्ततः

Wika ni Nandīśvara: Nang sila’y kausapin ni Śaṅkara nang gayon, ang lahat ng pinunò ng mga gaṇa ay sumang-ayon, na nagsasabing, “Mangyari nawa,” at pagkaraan ay nagtipon sila ng mga kailangang sangkap.

Verse 34

ततो देवाश्च सेन्द्राश्च नारायणमुखास्तथा । मुनयः सर्वतो लोका आजग्मुर्मुदिताननाः

Pagkaraan, dumating ang mga diyos—kasama si Indra—at ang mga pinangungunahan ni Nārāyaṇa, gayundin ang mga pantas mula sa lahat ng daigdig, na may mga mukhang nagliliwanag sa galak.

Verse 35

पितामहोपि भगवन्नियोगाच्छङ्करस्य वै । चकार नंदिनस्सर्व्वमभिषेकं समाहितः

Maging si Pitāmaha (Brahmā), alinsunod sa banal na utos ni Śaṅkara, ay buong pagninilay at kapanatagan na isinagawa ang ganap na abhiṣeka—ang pagbabasbas na paliligo—para kay Nandin.

Verse 36

ततो विष्णुस्ततश्शक्रो लोकपालास्तथैव च । ऋषयस्तुष्टुवुश्चैव पितामहपुरोगमाः

Pagkaraan, si Viṣṇu, saka si Śakra (Indra), gayundin ang mga tagapangalaga ng mga daigdig at ang mga ṛṣi, ay nagpuri kay Rudra-Śiva, na si Pitāmaha (Brahmā) ang nangunguna.

Verse 37

स्तुतिमत्सु ततस्तेषु विष्णुः सर्वजगत्पतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव च समाहितः

At habang inihahandog ang mga himno ng papuri, si Viṣṇu—Panginoon ng buong sansinukob—ay naglagay ng magkasalikop na palad sa ibabaw ng ulo at taimtim na nagpuri kay Śiva nang may matatag na pagninilay.

Verse 38

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा जयशब्दं चकार च । ततो गणाधिपास्सर्व्वे ततो देवास्ततोऽसुराः

Magkapatong ang mga palad, siya’y yumukod nang may paggalang at sumigaw ng “Jaya!” Pagkaraan, ginawa rin ito ng lahat ng pinuno ng mga gaṇa ni Śiva; sumunod ang mga deva, at pagkatapos, maging ang mga asura.

Verse 39

एवं स्तुतश्चाभिषिक्तो देवैस्स ब्रह्मकैस्तदा । नन्दीश्वरोहं विप्रेन्द्र नियोगात्प रमेशितुः

Sa gayon, matapos purihin at saka basbasan sa panahong iyon ng mga deva kasama si Brahmā, ako’y naging Nandīśvara; O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ayon ito sa utos ng Kataas-taasang Panginoon, si Parameśvara.

Verse 40

उद्वाहश्च कृतस्तत्र नियोगात्परमेष्ठिनः । महोत्सवयुतः प्रीत्या विष्णुब्रह्मादिभिर्मम

Doon, ang aking kasal ay naisagawa nang wasto ayon sa utos ni Parameṣṭhin (si Brahmā). Sa masuyong galak, ipinagdiwang ito bilang dakilang kapistahan nina Viṣṇu, Brahmā, at ng iba pang mga banal na nilalang.

Verse 41

मरुतां च सुता देवी सुयशास्तु मनोहरा । पत्नी सा मेऽभवद्दिव्या मनोनयननन्दिनी

At ang diyosang si Suyashā—marikit at maningning, anak ng mga Marut—ay naging aking banal na asawa, na nagbibigay-lugod sa isip at sa mga mata.

Verse 42

लब्धं शशिप्रभं छत्रं तया तत्र विभूषितम् । चामरैश्चामरासक्तहस्ताग्रैः स्त्रीगणैर्युतम्

Doon, siya’y pinalamutian ng payong na kumikislap na tila liwanag ng buwan na inihandog para sa kanya; at sinamahan siya ng mga pangkat ng kababaihan, ang mga dulo ng kanilang mga daliri’y abala sa paghawak ng mga cāmara na pamaypay sa paglilingkod.

Verse 43

इति त्रिचत्वारिंशोवतारः

Sa gayon nagtatapos ang salaysay ng ika-apatnapu’t tatlong pagpapakita (avatāra) ni Panginoong Rudra (Śiva).

Verse 44

लब्धो हारश्च परमो देव्याः कण्ठगतस्तथा । वृषेन्द्रश्च शितो नागस्सिंहस्सिंहध्वजस्तथा

Pagkaraan, natamo ang kataas-taasang kuwintas na bulaklak at isinuot sa leeg ng Devī. Gayundin, natamo rin ang marangal na toro (Vṛṣendra), ang puting ahas, ang leon, at ang bandilang may leon—bilang mga banal na sagisag at mga tagapaglingkod Niya.

Verse 45

रथश्च हेमहारश्च चन्द्रबिंबसमः शुभः । अन्यान्यपि च वस्तूनि लब्धानि हि मया मुने

“Natamo ko ang isang karwahe at isang gintong kuwintas—mapalad at nagniningning na gaya ng bilog ng buwan. At marami pang ibang bagay ang tunay na aking natamo, O pantas.”

Verse 46

एवं कृतविवाहोऽहं तया पत्न्या महामुने । पादौ ववन्दे शम्भोश्च शिवाया ब्रह्मणो हरेः

Kaya nga, matapos maisagawa nang wasto ang aking kasal sa asawang iyon, O dakilang pantas, yumukod ako sa mga paa ni Śambhu (Śiva) at ni Śivā (ang Banal na Diyosa), at gayundin sa mga paa ni Brahmā at ni Hari (Viṣṇu).

Verse 47

तथाविधं त्रिलोकेशस्सपत्नीकं च माम्प्रभुः । प्रोवाच परया प्रीत्या स शिवो भक्तवत्सलः

Pagkaraan, ang Panginoon ng tatlong daigdig—si Śiva, ang mahabaging tagapangalaga ng mga deboto—ay nagsalita sa akin, kasama ang aking asawa, sa sukdulang pag-ibig at biyaya.

Verse 48

ईश्वर उवाच । शृणु सत्पुत्र तातस्त्वं सुयशेयन्तव प्रिया । ददामि ते वरम्प्रीत्या यत्ते मनसि वाञ्छितम्

Wika ni Īśvara (Panginoong Śiva): “Makinig ka, anak na mabuti at marangal—minamahal na anak ni Suyaśā. Sa pag-ibig, ipinagkakaloob Ko sa iyo ang isang biyaya; anumang ninanais ng iyong puso.”

Verse 49

सदाहन्तव नन्दीश सन्तुष्टोऽस्मि गणेश्वर । देव्या च सहितो वत्स शृणु मे परमं वचः

O Nandīśa, na laging Aking minamahal—o panginoon sa mga Gaṇa—Ako’y nalulugod. Anak, kasama ang Diyosa, pakinggan mo ang Aking pinakadakilang salita.

Verse 50

सदेष्टश्च विशिष्टश्च परमैश्वर्य्यसंयुतः । महायोगी महेष्वासः स पिता स पितामहः

Siya ang laging piniling Panginoon at ang pinakadakila, puspos ng pinakamataas na banal na kapangyarihan. Siya ang Mahāyogī at ang makapangyarihang may hawak ng busog; Siya ang Ama, at Siya rin ang Dakilang Ninuno ng lahat.

Verse 51

अजेयस्सर्वजेता च सदा पूज्यो महाबलः । अहं यत्र भवांस्तत्र यत्र त्वं तत्र चाप्यहम्

Ikaw ay di matatalo, mananakop ng lahat, laging karapat-dapat sambahin, at puspos ng dakilang lakas. Saan ka man naroon, naroon Ako; at saan ka naroon, naroon din Ako.

Verse 52

अयं च ते पिता पुत्र परमैश्वर्य्यसंयुतः । भविष्यति गणाध्यक्षो मम भक्तो महाबलः

“O anak, ang ama mo na ito, na pinagkalooban ng sukdulang kapangyarihang panginoon, ay magiging pinuno ng Aking mga gaṇa—Aking deboto, na may dakilang lakas.”

Verse 53

पितामहोऽपि ते वत्स तथास्तु नियमा इमे । मत्समीपं गमिष्यन्ति मया दत्तवरास्तथा

Kahit ang iyong lolo (si Brahmā), mahal kong anak—mangyari nawa. Itatag ang mga pagtalima at panatang ito. Yaong mga pinagkalooban Ko ng biyaya ay darating din sa Aking harapan.

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । ततो देवी महाभागा नन्दिनं वरदाब्रवीत् । वरं ब्रूहीति माम्पुत्र सर्व्वान्कामान्यथेसितान्

Wika ni Nandīśvara: Pagkaraan, ang mapalad na Diyosa, na nasa diwang magbigay‑biyaya, ay nagsalita kay Nandin: “Anak ko, sabihin mo ang biyayang nais mo; ipagkakaloob ko ang lahat ng hangarin ayon sa iyong ninanais.”

Verse 55

तच्छ्रुत्वा वचनं देव्याः प्रावोचत्साञ्जलिस्तदा । भक्तिर्भवतु मे देवि पादयोस्ते सदा वरा

Nang marinig ang wika ng Diyosa, siya’y nagsalita nang nakatiklop ang mga kamay: “O Devī, nawa’y laging mapasakin ang dakilang bhakti sa iyong mga paa.”

Verse 56

श्रुत्वा मम वचो देवी ह्येवमस्त्विति साब्रवीत् । सुयशां ताञ्च सुप्रीत्या नन्दिप्रियतमां शिवाम्

Nang marinig ng Diyosa ang aking sinabi, sumagot siya: “Mangyari nawa.” Pagkaraan, sa dakilang pag-ibig at galak, malugod niyang tinanggap ang mapalad na Ginang na may marangal na pangalan—si Śivā, ang pinakamamahal ni Nandin.

Verse 57

देव्युवाच । वत्से वरं यथेष्टं हि त्रिनेत्रा जन्मवर्जिता । पुत्रपौत्रेस्तु भक्तिर्मे तथा च भर्तुरेव हि

Wika ng Diyosa: “Anak kong mahal, humingi ka ng biyaya ayon sa nais mo. Ako, ang May Tatlong Mata, ay lampas sa kapanganakan. Nawa’y magkaroon sa akin ng debosyon para sa mga anak at apo, at gayundin, tanging sa aking asawa lamang.”

Verse 58

नन्द्युवाच । तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च सर्व्वे देवगणाश्च वै । ताभ्यां वरान्ददुः प्रीत्या सुप्रसन्नाश्शिवाज्ञया

Sabi ni Nandī: Noon, sina Brahmā at Viṣṇu, at ang lahat ng pangkat ng mga deva, na lubos na nalugod sa utos ni Śiva, ay masayang nagkaloob ng mga biyaya sa dalawang iyon.

Verse 59

सान्वयं मां गृहीत्वेशस्ततस्सम्बन्धिबान्धवैः । आरुह्य वृषमीशानो गतो देव्या निजं गृहम्

Pagkaraan, kinuha ako ng Panginoong Īśāna kasama ang aking angkan, at sinamahan ng mga kamag-anak at kaanak. Sumakay Siya sa Kanyang toro at nagtungo sa sariling tahanan ng Diyosa.

Verse 60

विष्ण्वादयः सुरास्सर्व्वे प्रशंसन्तो ह्यमी तदा । स्वधामानि ययुः प्रीत्या संस्तुवन्तः शिवं शिवम्

Pagkaraan, ang lahat ng mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu—ay nagpuri sa Kanya; at sa galak ng puso, sila’y nagbalik sa kani-kanilang tahanan sa langit, walang tigil na umaawit ng papuri kay Śiva, ang Panginoong laging mapalad at mapagpala.

Verse 61

इति ते कथितो वत्स स्वावतारो महामुने । सदानन्दकरः पुंसां शिवभक्तिप्रवर्द्धनः

Kaya nga, mahal na anak—O dakilang muni—naisalaysay na sa iyo ang pagkakatawang ito na kusang nahayag: nagbibigay ito ng walang humpay na kaligayahang banal sa mga tao at nagpapalago ng debosyon kay Panginoong Śiva.

Verse 62

य इदन्नन्दिनो जन्म वरदानन्तथा मम । अभिषेकं विवाहं च शृणुयाच्छ्रावयेत्तथा

Sinumang nakikinig—o nagpapakinig sa iba—sa salaysay ng kapanganakan ni Nandin, sa pagkakaloob ng biyaya (mula sa akin), at sa kanyang abhiṣeka at kasal, ay pinagpapala.

Verse 63

पठेद्वा पाठयेद्वापि श्रद्धावान्भक्तिसंयुतः । इह सर्व्वसुखम्भुक्त्वा परत्र लभते गतिम्

Magbasa man siya mismo o magpabasa sa iba, kung may pananampalataya at kaisa sa debosyon, sa mundong ito’y tatamasa siya ng lahat ng ligaya, at sa kabilang-buhay ay makakamtan ang dakilang landas—kalayaan (moksha) sa biyaya ni Panginoong Śiva.