Śiva–Arjuna Yuddha and the Subjugation of Pride (Śiva-parīkṣā)

Verse 1

तमागतन्ततो दृष्ट्वा ध्यानं कृत्वा शिवस्य सः । गत्वा तत्रार्जुनस्तेन युद्धं चक्रे सुदारुणम्

Nang makita niyang dumarating Siya, nagmuni-muni si Arjuna kay Panginoong Śiva; at paglapit niya roon, nakipaglaban siya sa Kaniya sa isang labang lubhang mabagsik.

Verse 2

गणैश्च विविधैस्तीक्ष्णैरायुधैस्तं न्यपीडयत् । तैस्तदा पीडितः पार्थः सस्मार स्वामिनं शिवम्

Pagkaraan, ang mga gaṇa na may sari-saring matutulis na sandata ay mariing dumagan sa kanya. Sa sandaling iyon, habang pinahihirapan nila siya, naalaala ni Pārtha ang kanyang Panginoon—si Śiva.

Verse 3

अर्जुनश्च तदा तेषां बाणावलिमथाच्छिनत् । यदायुद्धं च तैः क्षिप्तं ततः शर्वं परामृशत्

Pagkatapos, pinutol ni Arjuna ang kanilang mga bugso ng palaso. At nang mapigil ang mga sandatang inihagis nila, ibinaling niya ang diwa kay Śarva—ang Panginoong Śiva, ang Tagapagwasak ng lahat.

Verse 4

पीडितास्ते गणास्तेन ययुश्चैव दिशो दश । गणेशा वारितास्ते च नाजग्मुस्स्वामिनम्प्रति

Dahil sa pinsalang idinulot niya, nagsitakas ang mga gaṇa sa sampung panig. Bagaman pinigil ni Gaṇeśa, hindi pa rin sila bumalik sa kanilang Panginoon.

Verse 5

शिवश्चैवार्जुनश्चैव युयुधाते परस्परम् । नानाविधैश्चायुधैर्हि महाबलपराक्रमौ

Nagtagpo sa labanan si Śiva at si Arjuna, at bawat isa’y tumutugon sa lakas ng kabila. Sa sari-saring sandata sila nagbakbakan—kapwa makapangyarihan at nagniningas sa tapang—na nagpapakita ng saguṇa-līlā ng Panginoon, na sumusubok at nagpapadalisay sa kabayanihan at ganap na pagsuko ng deboto.

Verse 6

शिवोऽपि मनसा नूनं दयां कृत्वार्जुनं ह्यगात् । अर्जुनश्च दृढं तत्र प्रहारं कृतवांस्तदा

Maging si Śiva, matapos maglihi ng habag sa Kanyang isipan, ay lumapit kay Arjuna. Noon, si Arjuna’y nanatiling matatag at nagbigay ng isang malakas na hampas.

Verse 7

आयुधानि शिवस्सो वै ह्यर्जुनस्याच्छिनत्तदा । कवचानि च सर्वाणि शरीरं केवलं स्थितम्

Pagkaraan, ang Panginoong Śiva mismo ay pumutol sa mga sandata ni Arjuna, at pati sa lahat ng kanyang baluti; tanging hubad na katawan na lamang ang nanatiling nakatayo.

Verse 8

तदार्जुनः शिवं स्मृत्वा मल्लयुद्धं चकार सः । वाहिनीपतिना तेन भयात्क्लिष्टोपि धैर्यवान्

Noon, si Arjuna, na inalaala ang Panginoong Śiva, ay pumasok sa malla-yuddha, ang pakikipagbuno. Bagama’t nababagabag sa takot sa pinunong iyon ng hukbo, nanatili siyang matatag at matapang.

Verse 9

तद्युद्धेन मही सर्वा चकंपे ससमुद्रका । देवा दुःखं समापन्नः किं भविष्यति वा पुनः

Dahil sa mabangis na labang iyon, ang buong daigdig—kasama ang mga karagatan—ay yumanig. Ang mga diyos ay nabalot ng pangamba at dalamhati, paulit-ulit na nagtanong: “Ano ang mangyayari ngayon?”

Verse 10

एतस्मित्रंतरे देवः शिवो गगनमास्थितः । युद्धं चकार तत्रस्थस्सोर्जुनश्च तथाऽकरोत्

Samantala, ang Panginoon—si Śiva—ay pumuwesto sa kalangitan at nakipagdigma; at si Arjuna rin, na nakatindig doon, ay lumaban sa gayon ding paraan.

Verse 11

उड्डीयोड्डीय तौ युद्धं चक्रतुर्देवपार्थिवौ । देवाश्च विस्मयं प्रापू रणं दृष्ट्वा तदाद्भुतम्

Paulit-ulit silang lumukso, ang dalawang mandirigma—ang banal at ang maharlikang bayani—ay naglaban. Nang makita ang kahanga-hangang sagupaan, napuno ng pagkamangha ang mga diyos.

Verse 12

अथार्जुनोत्तरे ज्ञात्वा स्मृत्वा शिवपदांबुजम् । दधार पादयोस्तं वै तद्ध्यानादाप्तसद्बलः

Pagkaraan, naunawaan ni Arjuna ang kalagayan at inalaala ang mga paang-lotus ni Panginoong Śiva; at pinalakas ng gayong pagninilay, mahigpit niyang hinawakan Siya sa mga paa.

Verse 13

धृत्वा पादौ तदा तस्य भ्रामयामास सोर्जुनः । विजहास महादेवो भक्तवत्सल ऊतिकृत्

Noon, hinawakan ni Arjuna ang mga paa Niya at sinimulang paikutin Siya. Si Mahādeva—mapagmahal sa mga deboto at tagapagkaloob ng kabutihan—ay ngumiti at tumawa.

Verse 14

दातुं स्वदासतां तस्मै भक्तवश्यतया मुने । शिवेनैव कृतं ह्येतच्चरितन्नान्यथा भवेत्

O pantas, dahil sa pagkatalo Niya sa debosyon, si Śiva mismo ang gumawa ng gawaing ito upang ipagkaloob sa debotong iyon ang kalagayang maging Kanyang lingkod; hindi ito maaaring mangyari sa iba pang paraan.

Verse 15

पश्चाद्विहस्य तत्रैव शंकरो रूपम द्भुतम् । दर्शयामास सहसा भक्तवश्यतया शुभम्

Pagkaraan, doon din mismo, si Śaṅkara ay ngumiti nang mapaglaro at biglang naghayag ng isang anyong kagila-gilalas at mapalad—sapagkat Siya’y napasuko ng debosyon (bhakti) ng mga deboto.

Verse 16

यथोक्तं वेदशास्त्रेषु पुराणे पुरुषोत्तमम् । व्यासोपदिष्टं ध्यानाय तस्य यत्सर्वसिद्धिदम्

Gaya ng ipinahayag sa mga Veda, sa mga śāstra, at sa mga Purāṇa: ang Kataas-taasang Persona—na itinuro ni Vyāsa para sa dhyāna—ay nagkakaloob sa nagmumuni ng lahat ng siddhi.

Verse 17

तद्दृष्ट्वा सुंदरं रूपं ध्यानप्राप्तं शिवस्य तु । बभूव विस्मितोतीव ह्यर्जुनो लज्जितः स्वयम्

Nang masdan ni Arjuna ang lubhang marikit na anyo ni Panginoong Śiva—na nahayag sa kapangyarihan ng pagninilay—siya’y lubos na namangha, at kusang-loob na nagpakumbaba at nakadama ng hiya sa kalooban.

Verse 18

अहो शिवश्शिवस्सोय यो मे प्रभुतया वृतः । त्रिलोकेशः स्वयं साक्षाद्धा कृतं किं मयाऽधुना

Ah! Ito nga si Śiva—si Śiva Mismo—na sa Kanyang maharlikang biyaya ay tinanggap ako. Ang Panginoon ng tatlong daigdig ay hayag na nasa harap ko; ano pa ang dapat kong gawin ngayon?

Verse 19

प्रभोर्बलवती माया मायिनामपि मोहिनी । किं कृतं रूपमाच्छाद्य प्रभुणा छलितो ह्यहम्

Napakalakas ng māyā ng Panginoon—nililinlang nito maging ang mga bihasa sa ilusyon. Sa pagtakip sa Kanyang tunay na anyo at pag-anyong iba, sa anong paraan ako nilinlang ng Panginoon?

Verse 20

धियेति संविचार्य्यैव साञ्जलिर्नतमस्तकः । प्रणनाम प्रभुं प्रीत्या तदोवाच स खिन्नधीः

Pagmumuni-muni niya sa sarili—“(ito’y) sa bisa ng talino/pagkilatis”—tumindig siya na magkadikit ang palad at nakayuko ang ulo. Sa debosyon ay nagpatirapa siya sa Panginoon, at saka, bagaman balisa pa ang isip, siya’y nagsalita.

Verse 21

अर्जुन उवाच देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । ममापराधः सर्वेश क्षन्तव्यश्च त्वया पुनः

Wika ni Arjuna: O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva, O mahabaging Śaṅkara—O Panginoon ng lahat—ang anumang pagkakasalang nagawa ko ay nawa’y muli Mong patawarin.

Verse 22

किं कृतं रूपमाच्छाद्य च्छलितोऽस्मि त्वयाधुना । धिङ् मां समरकर्तारं स्वामिना भवता प्रभो

“Ano ang ginawa Mo—itinakip Mo ang Iyong tunay na anyo at ngayon ay nilinlang Mo ako? Kahihiyan sa akin, na siyang nagpasimula ng labang ito, sapagkat nadaig ako ng Ikaw mismo, aking Panginoon, O Prabhu.”

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं पाण्डवस्सोथ पश्चात्तापमवाप सः । पादयोर्निपपाताशु शंकरस्य महाप्रभोः

Wika ni Nandīśvara: “Gayon, ang Pāṇḍava ay napuno ng pagsisisi, at agad na nagpatirapa sa paanan ng dakilang Panginoong Śaṅkara.”

Verse 24

अथेश्वरः प्रसन्नात्मा प्रत्युवाचार्जुनं च तम् । समाश्वास्येति बहुशो महेशो भक्तवत्सलः

Pagkaraan, ang Panginoon na may pusong mapagpala at payapa ay sumagot kay Arjuna. Si Maheśa, na mapagmahal sa mga deboto, ay paulit-ulit siyang pinanatag at inaliw.

Verse 25

शंकर उवाच । न खिद्य पार्थ भक्तोसि मम त्वं हि विशेषतः । परीक्षार्थं मया तेऽद्य कृतमेवं शुचञ्जहि

Wika ni Śaṅkara: “Huwag kang magdalamhati, O Pārtha. Ikaw ay tunay na aking deboto, at lalo pang mahal sa Akin. Ngayon ay ginawa Ko ito upang subukin ka lamang. Kaya iwan mo ang dalamhati.”

Verse 26

नंदीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं स्वहस्ताभ्यामुत्थाप्य प्रभुरर्जुनम् । विलज्जं कारयामास गणैश्च स्वामिनो गणैः

Sabi ni Nandīśvara: “Pagkasabi nito, itinaas ng Panginoon si Arjuna gamit ang sarili Niyang dalawang kamay; at sa pamamagitan ng mga Gaṇa—mga tagapaglingkod ng kanyang Panginoon—pinaunawa Niya sa kanya ang pagpapakumbaba at hiya.”

Verse 27

पुनश्शिवोऽर्जुनम्प्राह पाण्डवं वीरसम्मतम् । हर्षयन् सर्वथा प्रीत्या शंकरो भक्तवत्सलः

Muli, nagsalita si Panginoong Śiva kay Arjuna, ang Pāṇḍava na pinupuri ng mga bayani. Si Śaṅkara, mapagmahal sa mga deboto, ay nagpasaya sa kanya sa lahat ng paraan sa biyaya ng pag-ibig.

Verse 28

शिव उवाच । हे पार्थ पाण्डवश्रेष्ठ प्रसन्नोस्मि वरं वृणु । प्रहारैस्ताडनैस्तेऽद्य पूजनम्मानितम्मया

Wika ni Śiva: “O Pārtha, pinakadakila sa mga Pāṇḍava, ako’y nalugod. Pumili ka ng isang biyaya. Ngayon, dahil sa iyong mga hampas at dagok, ang iyong pagsamba ay tinanggap at pinarangalan Ko.”

Verse 29

इच्छया च कृतं मेऽद्य नापराधस्तवाधुना । नादेयं विद्यते तुभ्यं यदिच्छसि वृणीष्व तत्

Ang ginawa Ko ngayon ay ayon sa sarili Kong kalooban; kaya sa ngayon ay wala kang kasalanan. Para sa iyo, walang bagay na hindi maibibigay—anumang nais mo, piliin mo ayon sa iyong hangarin.

Verse 30

ते शत्रुषु यशोराज्यस्थापनाय शुभं कृतम् । एतद्दुःखं न कर्तव्यं वैक्लव्यं च त्यजाखिलम्

Ang mapalad na gawaing ito ay ginawa upang supilin ang mga kaaway at maibalik ang dangal at karapat-dapat na paghahari. Kaya huwag magpadaig sa dalamhati; talikuran ang lahat ng panghihina ng loob at panlulumo.

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्त्वर्जुनस्तेन प्रभुणा शंकरेण सः । उवाच शंकरं भक्त्या सावधानतया स्थितः

Wika ni Nandīśvara: Nang siya’y masabihan nang gayon ng Panginoong Śaṅkara, si Arjuna ay tumayong mapagmatyag at panatag; at sa debosyon ay sumagot siya kay Śaṅkara.

Verse 32

अर्जुन उवाच । भक्तप्रियस्य शम्भोस्ते सुप्रभो किं समीहितम् । वर्णनीयं मया देव कृपालुस्त्वं सदाशिव

Wika ni Arjuna: “O maningning na Panginoon! O Śambhu, na minamahal ng mga deboto, ano ang ninanais Mo? O Diyos, sabihin Mo sa akin kung ano ang dapat kong ilarawan o ipahayag. Ikaw ay mahabagin, O Sadāśiva.”

Verse 33

इत्युक्त्वा संस्तुतिं तस्य शंकरस्य महाप्रभोः । चकार पाण्डवस्सोथ सद्भक्तिं वेदसंमताम्

Pagkasambit ng gayong himno ng papuri kay Śaṅkara, ang Dakilang Panginoon, ang Pāṇḍava ay nagsagawa ng tunay na bhakti—bhaktíng pinagtitibay ng mga Veda—para sa Kanya.

Verse 34

अर्जुन उवाच । नमस्ते देवदेवाय नमः कैलासवासिने । सदाशिव नमस्तुभ्यं पञ्चवक्त्राय ते नमः

Wika ni Arjuna: “Pagpupugay sa Iyo, Diyos ng mga diyos; pagpupugay sa Naninirahan sa Kailāsa. O Sadāśiva, pagpupugay sa Iyo; pagpupugay sa Iyong anyong Pañcavaktra, ang may limang mukha.”

Verse 35

कपर्दिने नमस्तुभ्यन्त्रिनेत्राय नमोऽस्तु ते । मनः प्रसन्नरूपाय सहस्रवदनाय च

Pagpupugay sa Iyo, O Kapardin—may buhol-buhol na buhok; pagpupugay sa Iyo, ang Panginoong may Tatlong Mata. Pagpupugay sa Iyo na ang anyo’y nagpapasaya sa puso, at pagpupugay rin sa Iyo, ang may Sanlibong Mukha.

Verse 36

नीलकंठ नमस्तेस्तु सद्योजाताय वै नमः । वृषध्वज नमस्तेस्तु वामांगगिरिजाय च

Pagpupugay at pagpapatirapa sa Iyo, O Nīlakaṇṭha (Panginoong Bughaw ang Lalamunan); tunay na pagpupugay sa Iyo bilang Sadyojāta. Pagpupugay sa Iyo, O Vṛṣadhvaja (may bandilang may toro); at pagpupugay din sa Iyo, na sa kaliwang panig ay nananahan si Girijā (Pārvatī).

Verse 37

दशदोष नमस्तुभ्यन्नमस्ते परमात्मने । डमरुकपालहस्ताय नमस्ते मुण्डमालिने

Pagpupugay sa Iyo, O Tagapag-alis ng sampung kapintasan; pagpupugay sa Iyo, ang Kataas-taasang Sarili. Pagpupugay sa Iyo na may hawak na tambol na ḍamaru at mangkok na bungo; pagpupugay sa Iyo na may kuwintas na mga bungo.

Verse 38

शुद्धस्फटिकसंकाशशुद्धकर्पूरवर्ष्मणे । पिनाकपाणये तुभ्यन्त्रिशूलवरधारिणे

Pagpupugay sa Iyo—na ang katawan ay dalisay at nagniningning na parang kristal na walang dungis, at ang anyo’y wagas na parang kamper; pagpupugay sa Iyo na may hawak na busog na Pināka at may taglay na marangal na trisula.

Verse 39

व्याघ्रचर्मोत्तरीयाय गजाम्बरविधारिणे । नागांगाय नमस्तुभ्यं गंगाधर नमोस्तु ते

Pagpupugay sa Iyo na may balabal na balat ng tigre at nababalutan ng balat ng elepante; pagpupugay sa Iyo na ang katawan ay pinalalamutian ng mga ahas. O Tagapagdala ng Gaṅgā, sa Iyo ako’y yumuyuk—muli’t muli, pagpupugay sa Iyo.

Verse 40

सुपादाय नमस्तेऽस्तु आरक्तचरणाय च । नन्द्यादिगणसेव्याय गणेशाय च ते नमः

Pagpupugay sa Iyo, O may maririkit na mga paa; pagpupugay sa Iyo na mapulang ningning ang mga talampakan. Pagpupugay kay Gaṇeśa, na pinaglilingkuran at sinasamba nina Nandin at ng iba pang mga gaṇa.

Verse 41

इत्यष्टाशीत्यवताराः । इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातेश्वरावतारवर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

Sa gayon inilarawan ang walumpu’t walong avatāra (mga pagpapakita) ni Panginoong Śiva. Dito nagtatapos ang ika-apatnapu’t isang kabanata ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa ikatlong aklat, ang Śatarudra Saṃhitā, na pinamagatang “Paglalarawan sa Avatāra ni Kirāṭeśvara.”

Verse 42

अगुणाय नमस्तेस्तु सगुणाय नमोनमः । अरूपाय सरूपाय सकलायाकलाय च

Pagpupugay sa Iyo na lampas sa lahat ng katangian (nirguṇa), at paulit-ulit na pagpupugay sa Iyo na may mga katangian (saguṇa). Pagpupugay sa Iyo na walang anyo, at sa Iyo na nag-aanyong may anyo; sa Iyo na hayag na Kabuuan, at sa Iyo na di-hayag, ang transendenteng Katotohanan.

Verse 43

नमः किरातरूपाय मदनुग्रहकारिणे । युद्धप्रियाय वीराणां नानालीलानुकारिणे

Pagpupugay sa Panginoon na nag-anyong Kirāta (banal na mangangaso), na nagkakaloob ng biyaya sa akin; na nalulugod sa matuwid na pakikidigma; at na, para sa mga magigiting, nagsasagawa ng sari-saring banal na lila.

Verse 44

यत्किंचिद्दृश्यते रूपन्तत्तेजस्तावकं स्मृतम् । चिद्रूपस्त्वं त्रिलोकेषु रमसेन्वयभेदतः

Anumang anyong nakikita saanman ay nauunawaang mismong liwanag at ningning Mo. Ikaw ay may likas na dalisay na Kamalayan; sa tatlong daigdig Ikaw ay nagpapakita at nagagalak sa sari-saring ugnayan at lahi ng pagkakaugnay.

Verse 45

गुणानान्ते न संख्यास्ति यथा भूरजसामिह । आकाशे तारकाणां हि कणानां वृष्ट्यपामपि

Walang bilang ang mga katangian ng Panginoon, sapagkat walang hanggan ang mga ito—gaya ng mga butil ng alikabok sa lupa na di-mabilang, gaya ng mga bituin sa langit, at gaya rin ng di-mabilang na patak ng ulan.

Verse 46

न ते गुणास्तु संख्यातुं वेदा वै सम्भवन्ति हि । मन्दबुद्धिरहं नाथ वर्णयामि कथम्पुनः

Kahit ang mga Veda ay hindi kayang bilangin ang Iyong mga katangian. O Panginoon, mababa ang aking pag-unawa; paano ko pa mailalarawan Ka?

Verse 47

सोसि योसि नमस्तेऽस्तु कृपां कर्तुमिहार्हसि । दासोहं ते महेशान स्वामी त्वं मे महेश्वर

Ikaw Siya, at Ikaw rin ito—pagpupugay sa Iyo. Ipagkaloob Mo ang Iyong habag dito at ngayon. O Maheśāna, ako’y Iyong lingkod; O Maheśvara, Ikaw lamang ang aking Panginoon at Amo.

Verse 48

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य पुनः प्रोवाच शंकर । सुप्रसन्नतरो भूत्वा विहसन्प्रभुरर्जुनम्

Sinabi ni Nandīśvara: Nang marinig ang kanyang mga salita, muling nagsalita si Śaṅkara. Lalong naging mapagpala ang Panginoon, ngumiti, at kinausap si Arjuna.

Verse 49

शंकर उवाच । वचसा किम्बहूक्तेन शृणुष्व वचनम्मम । शीघ्रं वृणु वरम्पुत्र सर्वन्तच्च ददामि ते

Wika ni Śaṅkara: “Ano pa ang kailangan sa maraming salita? Dinggin mo ang Aking pahayag. Mahal kong anak, pumili ka agad ng isang biyaya; ipagkakaloob Ko sa iyo ang lahat ng iyong hihilingin.”

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तश्चार्जुनस्तेन प्रणिपत्य सदाशिवम् । साञ्जलिर्नतकः प्रेम्णा प्रोवाच गद्गदाक्षरम्

Sabi ni Nandīśvara: Nang masabihan siya nang gayon, yumukod si Arjuna at nagpatirapa kay Sadāśiva. Magkasanib ang mga palad at nakayuko ang ulo sa paggalang, nagsalita siya nang may pag-ibig, nanginginig ang tinig sa damdamin.

Verse 51

अर्जुन उवाच । किं ब्रूयां त्वं च सर्वेषामन्तर्यामितया स्थितः । तथापि वर्णितं मेऽद्य श्रूयतां च त्वया विभो

Wika ni Arjuna: “Ano pa ang masasabi ko, gayong Ikaw ay nananahan sa lahat bilang Panloob na Tagapamahala (Antaryāmin)? Gayunman, O Panginoong sumasaklaw sa lahat, ngayong araw ay nagsalita ako ayon sa aking makakaya; nawa’y pakinggan at tanggapin Mo ito.”

Verse 52

शत्रूणां संकटं यच्च तद्गतन्दर्शनात्तव । ऐहिकीं च परां सिद्धिम्प्राप्नुयां वै तथा कुरु

“Sa pagtanaw ko lamang sa Iyo, nawa’y maalis ang anumang kapighatiang dumapo sa aking mga kaaway; at nawa’y makamtan ko kapwa ang tagumpay sa daigdig at ang pinakamataas na kaganapang espirituwal. Mangyari nawa ito sa Iyong kalooban.”

Verse 53

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं नमस्कृत्य शंकरम्भक्तवत्सलम् । नतस्कन्धोऽर्जुनस्तत्र बद्धाञ्जलिरुपस्थितः

Sabi ni Nandīśvara: “Pagkasabi nito, yumukod si Arjuna at nagbigay-galang kay Śaṅkara, ang laging mapagmahal sa mga deboto. Nakayuko ang balikat sa pagpapakumbaba, tumindig siya roon na magkadikit ang mga palad, taimtim na nasa harap Niya.”

Verse 54

शिवोपि च तथाभूतञ्ज्ञात्वा पाण्डवमर्जुनम् । निजभक्तवरं स्वामी महातुष्टो बभूव ह

Si Śiva man ay nakabatid din, nang makilala si Arjuna ng mga Pāṇḍava na gayong dakila, na siya ang Kanyang pinakadakilang deboto; at ang Panginoon at Guro ay lubhang nalugod.

Verse 55

अस्त्रम्पाशुपतं स्वीयन्दुर्जयं सर्वदाखिलैः । ददौ तस्मै महेशानो वचनश्चेदमब्रवीत्

Pagkaraan, si Maheśāna (Panginoong Śiva), na ipinagkaloob sa kanya ang sariling sandatang Pāśupata—na kailanma’y di magagapi ng alinmang nilalang—ay ibinigay ito at nagsalita ng ganito.

Verse 56

शिव उवाच । स्वं महास्त्रम्मया दत्तन्दुर्जयस्त्वम्भविष्यति । अनेन सर्वशत्रूणां जयकृत्यमवाप्नुहि

Wika ni Śiva: “Ipinagkaloob Ko na sa iyo ang Aking sariling dakilang sandatang makalangit. Sa pamamagitan nito, ikaw ay magiging di-matatalo. Gamit ito, isakatuparan mo ang tagumpay laban sa lahat ng iyong kaaway.”

Verse 57

कृष्णं च कथयिष्यामि साहाय्यन्ते करिष्यति । स वै ममात्मभूतश्च मद्भक्तः कार्य्यकारकः

“Sasabihin Ko rin ang tungkol kay Kṛṣṇa—tutulong siya sa iyo. Tunay, siya’y gaya ng Aking sariling sarili, isang deboto Ko, at isang may kakayahang magsakatuparan ng gawain.”

Verse 58

मत्प्रभावान्भारत त्वं राज्यन्निकण्टकं कुरु । धर्म्यान्नानाविधान्भ्रात्रा कारय त्वं च सर्वदा

O Bhārata, sa pamamagitan ng Aking banal na kapangyarihan, gawin mong walang “tinik” ang iyong kaharian—malaya sa kaguluhan at pagsalungat. At sa tulong ng iyong mga kapatid, ipagawa mo sa lahat ng panahon ang iba’t ibang tungkulin at gawaing matuwid ayon sa dharma.

Verse 59

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा निजहस्तं च धृत्वा शिरसि तस्य सः । पूजितो ह्यर्जुनेनाशु शंकरोन्तरधीयत

Wika ni Nandīśvara: Pagkasabi nito, inilagay ni Śaṅkara ang sarili Niyang kamay sa ulo ni Arjuna. At matapos Siyang sambahin nang marapat ni Arjuna, ang Panginoong Śaṅkara ay agad na naglaho sa paningin.

Verse 60

अथार्जुनः प्रसन्नात्मा प्राप्यास्त्रं च वरं प्रभोः । जगाम स्वाश्रमे मुख्यं स्मरन्भक्त्या गुरुं शिवम्

Pagkaraan nito, si Arjuna, payapa ang kalooban, nang matanggap mula sa Panginoon ang banal na sandata at ang biyaya, ay nagbalik sa kanyang pangunahing ashram—inaalaala nang may debosyon si Śiva, ang Guru.

Verse 61

सर्व्वे ते भ्रातरः प्रीतास्तन्वः प्राणमिवागतम् । मिलित्वा तं सुखं प्रापुर्द्रौपदी चाति सुव्रता

Ang lahat ng magkakapatid ay napuspos ng galak, na wari’y nagbalik sa katawan ang hininga ng buhay. Nang muli nilang makatagpo siya, nakamtan nila ang dakilang ligaya; at si Draupadī, ang lubhang marangal at matatag sa panata, ay nagalak din nang labis.

Verse 62

शिवं परं च सन्तुष्टम्पाण्डवाः सर्व एव हि । नातृप्यन्सर्ववृत्तान्तं श्रुत्वा हर्षमुपागताः

Tunay ngang ang lahat ng Pāṇḍava ay lubos na nasiyahan sa Kataas-taasang Śiva; subalit nang marinig nila ang buong salaysay, hindi sila nabusog dito—bagkus lalo silang napuno ng galak.

Verse 63

आश्रमे पुष्पवृष्टिश्च चन्दनेन समन्विता । पपात सुकरार्थं च तेषाञ्चैव महात्मनाम्

Sa ashram, bumuhos ang ulang bulaklak na may halong mabangong sandal; ito’y bumagsak upang maghandog ng mapalad na kaginhawahan at kabutihan sa mga dakilang kaluluwa roon.

Verse 64

धन्यं च शंकरं चैव नमस्कृत्य शिवम्मुदा । अवधिं चागतं ज्ञात्वा जयश्चैव भविष्यति

Sa galak na pagyukod at pagpupugay kay mapalad na Śaṅkara—si Śiva mismo—at sa pagkabatid na dumating na ang itinakdang hangganan ng pagsubok, ang tagumpay ay tunay na magaganap.

Verse 65

एतस्मिन्नन्तरे कृष्णश्श्रुत्वार्जुनमथागतम् । मेलनाय समायातश्श्रुत्वा सुखमुपागतः

Samantala, si Kṛṣṇa, nang marinig na dumating si Arjuna, ay nagtungo roon upang salubungin siya; at sa pagkarinig ng balita, napuspos siya ng kagalakan.

Verse 66

अतश्चैव मयाख्यातः शंकरः सर्वदुःखहा । स सेव्यते मया नित्यं भवद्भिरपि सेव्यताम्

Kaya nga, ipinahayag ko si Śaṅkara bilang Tagapag-alis ng lahat ng dalamhati. Araw-araw ko Siyang sinasamba; kayo man ay magsamba rin sa Kanya.

Verse 67

इत्युक्तस्ते किराताह्वोवतारश्शंकस्य वै । तं श्रुत्वा श्रावयन्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Ganito inilahad ang pagkakatawang-tao ni Śaṅkara na tinatawag na Kirāta. Sinumang makarinig ng salaysay na ito—o magpakinggan din sa iba—ay magkakamit ng katuparan ng lahat ng ninanais.