पिप्पलाद-मुनिना पद्मा-विवाहः (Pippalāda’s Marriage to Padmā and the Establishment of Dharma)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ लोके व्यवस्थाय धर्मस्य स्थापनेच्छया । महालीलां चकारेशस्तामहो सन्मुने शृणु

Wika ni Nandīśvara: Pagkaraan, sa pagnanais na itatag ang dharma at ayusin ang daigdig sa wastong kaayusan, isinagawa ng Panginoon ang isang dakilang banal na lila. O marangal na pantas, pakinggan mo ang kahanga-hangang salaysay na iyon.

Verse 2

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं शिवांशां सुमनोहराम्

Minsan, habang ang dakilang muni ay papunta upang maligo sa Puṣpabhadrā, nakita niya si Padmā—isang dalagang bata, lubhang kaakit-akit, na nagtataglay ng bahagi ng banal na kapangyarihan ni Śiva.

Verse 3

तल्लिप्सुस्तत्पितुः स्थानमनरण्यस्य भूपतेः । जगाम भुवनाचारी लोकतत्त्वविचक्षणः

Sa pagnanais na makamtan siya, nagtungo siya sa tahanan ng kanyang ama—ang haring Anaraṇya. Bilang manlalakbay sa mga daigdig at matalas na nakakikilala sa mga simulain ng kaayusang panlipunan, siya’y naglakbay patungo roon.

Verse 4

राजा नराणां तं दृष्ट्वा प्रणम्य च भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

Nang makita Siya, ang hari ng mga tao ay yumukod at nagpatirapa, nanginginig ang puso sa banal na pagkamangha. Naghandog siya ng madhuparka at iba pang parangal, at sumamba nang may tapat na bhakti.

Verse 5

स्नेहात्सर्वं गृहीत्वा स ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किंचिन्निर्वक्तुमक्षमः

Dahil sa pag-ibig, tinanggap ng pantas ang lahat, at saka hiniling ang dalaga. Natahimik ang hari, hindi makapagsambit kahit isang salita.

Verse 6

मुनिः प्रोवाच नृपतिं कन्यां मे देहि भक्तितः । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्येहं त्वया सह

Sinabi ng pantas sa hari: “Ibigay mo sa akin ang iyong anak na babae nang may debosyon. Kung hindi, kasama ka, gagawin kong abo ang lahat ng naririto.”

Verse 7

अथो बभूवुराच्छन्नाः सर्वे राजजनास्तदा । तेजसा पिप्पलादस्य दाधीचस्य महामुने

Pagkaraan, O dakilang pantas, natabingan agad ang lahat ng mga tauhan ng hari, nadaig ng ningning ni Pippalāda, ang maringal na anak ni Dadhīci.

Verse 8

अथ राजा महाभीतो विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यामलंकृताम्पद्मां वृद्धाय मुनये ददौ

Pagkaraan, ang hari, lubhang natakot, ay humagulgol nang paulit-ulit; at ibinigay niya sa matandang pantas ang dalagang si Padmā na pinalamutian ng mga alahas.

Verse 9

पद्मां विवाह्य स मुनिश्शिवांशाम्भूपतेः सुताम् । पिप्पलादो गृहीत्वा तां मुदितः स्वाश्रमं ययौ

Matapos pakasalan si Padmā, anak na babae ni Haring Śivāṃśa—na may bahagi ni Śiva—si Pippalāda na pantas ay isinama siya at masayang bumalik sa sariling āśrama.

Verse 10

तत्र गत्वा मुनिवरो वयसा जर्जरोधिकः । उवाच नार्या स तया तपस्वीनातिलम्पटः

Pagdating doon, ang dakilang muni—lubhang nakayuko at lupaypay dahil sa katandaan—ay nagsalita sa babaeng iyon. Siya’y isang mapag-asetang tapasvin, hindi nahuhumaling sa pita ng pagnanasa.

Verse 11

अथोऽनरण्यकन्या सा सिषेवे भक्तितो मुनिम् । कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीर्नारायणं यथा

Pagkaraan, ang dalagang taga-gubat ay taimtim na naglingkod sa muni—sa gawa, sa isip, at sa salita—gaya ni Lakṣmī na naglilingkod kay Nārāyaṇa.

Verse 12

इत्थं स पिप्पलादो हि शिवांशो मुनिसत्तमः । रेमे तया युवत्या च युवाभूय स्वलीलया

Kaya nga, si Pippalāda—ang pinakadakilang muni at isang bahagi ng pagpapakita ni Śiva—sa pamamagitan ng banal na līlā ay muling naging kabataan, at nagalak kasama ng dalagang iyon, tinatamasa ang kanyang pakikisama.

Verse 13

दश पुत्रा महात्मानो बभूवुस्सुतपस्विनः । मुनेः पितुस्समाः सर्वे पद्मायाः सुखवर्द्धनाः

Sampung anak na lalaki ang isinilang—mga dakilang kaluluwa at hitik sa bunga ng tapas. Lahat sila’y kapantay ng kanilang amang muni sa kabutihang-asal, at naging tagapagpalago ng ligaya at kaginhawahan ni Padmā.

Verse 14

एवं लीलावतारो हि शंकरस्य महाप्रभोः । पिप्पलादो मुनिवरो नानालीलाकरः प्रभुः

Kaya nga, si Pippalāda—ang dakilang muni—ay tunay na isang līlā-avatāra ni Śaṅkara, ang Mahāprabhu, ang Kataas-taasang Panginoon na gumaganap ng sari-saring kamangha-manghang līlā.

Verse 15

येन दत्तो वरः प्रीत्या लोकेभ्यो हि दयालुना । दृष्ट्वा लोके शनेः पीडां सर्वेषामनिवारिणीम्

Siya—mahabagin at mapagkaloob—ay masayang nagkaloob ng isang biyaya sa mga daigdig, matapos makita sa mundo ang pagdurusang dulot ni Śani, isang pahirap na di-maiiwasan ng lahat.

Verse 16

षोडशाब्दावधि नृणां जन्मतो न भवेच्च सा । तथा च शिवभक्तानां सत्यमेतद्धि मे वचः

Mula sa kapanganakan hanggang sa edad na labing-anim, hindi pa ganap na sumisibol sa tao ang buong pananagutan sa kasalanan; gayundin sa mga deboto ni Śiva. Ito ang aking tapat at tunay na salita.

Verse 17

अथानादृत्य मद्वाक्यं कुर्यात्पीडां शनिः क्वचित् । तेषां नृणां तदा स स्याद्भस्मसान्न हि संशयः

Ngunit kung, sa pagwawalang-bahala sa aking salita, si Śani ay minsang magpataw ng pahirap, kung gayon para sa mga taong iyon siya’y magiging gaya ng abo at ipa—walang pag-aalinlangan.

Verse 18

इति तद्भयतस्तात विकृतोपि शनैश्चरः । तेषां न कुरुते पीडां कदाचिद्ग्रहसत्तमः

Kaya nga, mahal na anak, kahit si Śanaiścara (Saturno)—bagaman mabagsik ang anyo—dahil sa takot na iyon ay hindi kailanman nagdudulot ng pighati sa kanila; sapagkat siya ang pinakadakila sa mga graha.

Verse 19

इति लीलामनुष्यस्य पिप्पलादस्य सन्मुने । कथितं सुचरित्रन्ते सर्वकामफलप्रदम्

Kaya nga, O marangal na muni, isinalaysay ko sa iyo ang dakila at banal na kasaysayan ni Pippalāda—ang mapaglarong pagpapakatao ni Śiva—na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng matuwid na hangarin.

Verse 20

गाधिश्च कौशिकश्चैव पिप्पलादो महामुनिः । शनैश्चरकृतां पीडां नाशयन्ति स्मृतास्त्रयः

Sina Gādhi, Kauśika, at ang dakilang muni na si Pippalāda—ang tatlong ito, kapag inalaala, ay nagwawasak ng pighating dulot ni Śanaiścara (Saturn).

Verse 21

पिप्पलादस्य चरितं पद्माचरितसंयुतम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सुभक्त्या भुवि मानवः

Sinumang tao sa lupa, na may tapat na debosyon, na bumabasa o nakikinig man lamang sa banal na salaysay ni Pippalāda—kalakip ang kuwento ni Padma—ay tatanggap ng banal na bunga at gantimpala ng kabutihan.

Verse 22

शनिपीडाविनाशार्थमेतच्चरितमुत्तमम् । यः पठेच्छणुयाद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Ang dakilang banal na salaysay na ito ay para sa pagwasak ng mga pighating dulot ni Śani (Saturno). Sinumang bumibigkas nito—o kahit nakikinig lamang—ay magkakamit ng lahat ng minimithing layon sa biyaya ni Śiva.

Verse 23

धन्यो मुनिवरो ज्ञानी महाशैवः सताम्प्रियः । अस्य पुत्रो महेशानः पिप्पलादाख्य आत्मवान्

Mapalad ang pinakadakilang pantas—marunong, isang Mahāśaiva, at minamahal ng mga banal. Ang kanyang anak ay si Maheśāna, ang may pagpipigil-sa-sarili, na tanyag sa pangalang Pippalāda.

Verse 24

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यं कुग्रहपोषहृत् । सर्वकामप्रदन्तात शिवभक्तिविवर्द्धनम्

Ang salaysay na ito na walang dungis ay nagkakaloob ng langit; inaalis nito ang mga pighating pinalalakas ng masasamang impluwensiya ng mga planeta. Ipinagkakaloob nito ang lahat ng matuwid na hangarin, nagbibigay ng mga biyaya, at nagpapalago ng debosyon kay Panginoong Śiva.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां पिप्पलादावतारचरितवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikadalawampu’t limang kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng buhay at mga gawa ng pagkakatawang-tao na si Pippalāda,” sa ikatlong bahagi ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa Śatarudra Saṃhitā.