दक्षयज्ञे मुनिदेवसमागमः / The Gathering of Sages and Gods at Dakṣa’s Sacrifice

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एकदा तु मुने तेन यज्ञः प्रारंभितो महान् । तत्राहूतास्तदा सर्वे दीक्षितेन सुरर्षयः

Wika ni Brahmā: “O pantas, minsan ay sinimulan niya ang isang dakilang yajña. Noon, ang lahat ng mga banal na rishi sa kalangitan ay inanyayahan doon ng dīkṣita, ang itinalagang tagapagganap ng ritwal.”

Verse 2

महर्षयोऽखिलास्तत्र निर्जराश्च समागताः । यद्यज्ञकरणार्थं हि शिवमायाविमोहितः

Doon, nagtipon ang lahat ng dakilang rishi at ang mga diyos na walang kamatayan. Tunay nga, nalinlang ng Māyā ni Śiva, sinimulan niyang isagawa ang paghahandog na yajña.

Verse 3

अगस्त्यः कश्यपोत्रिश्च वामदेवस्तथा भृगुः । दधीचिर्भगवान् व्यासो भारद्वाजोऽथ गौतमः

Naroon sina Agastya, Kaśyapa, Utri, Vāmadeva, at Bhṛgu; ang kagalang-galang na Dadhīci, si Bhagavān Vyāsa, si Bhāradvāja, at gayundin si Gautama—ang mga dakilang rishi na ito’y naroon, mga tagapagtanto ng dharma at deboto ni Śiva.

Verse 4

पैलः पराशरो गर्गो भार्गवः ककुपस्सितः । सुमंतुत्रिककंकाश्च वैशंपायन एव च

Naroon din sina Paila, Parāśara, Garga, Bhārgava, Kakupassita; Sumantu, Trikakaṅka, at gayundin si Vaiśampāyana—ang mga rishi na ito’y naroon at isa-isang binabanggit.

Verse 5

एते चान्ये च बहवो मुनयो हर्षिता ययु । मम पुत्रस्य दक्षस्य सदारास्ससुता मखम्

Ang mga rishi na ito at marami pang ibang muni, na may galak sa puso, ay nagtungo sa mākha (yajña) ng aking anak na si Dakṣa—isang ritwal na dinaluhan ng kanyang mga asawa at sinamahan ng kanyang mga anak na babae.

Verse 6

तथा सर्वे सुरगणा लोकपाला महोदयाः । तथोपनिर्जरास्सर्वे स्वापकारबलान्विताः

Gayundin, naroon ang lahat ng pangkat ng mga diyos at ang mararangal na Tagapangalaga ng mga Daigdig—at pati ang iba pang mga banal na nilalang—bawat isa’y may lakas na angkop sa sariling tungkuling maka-diyos.

Verse 7

सत्यलोकात्समानीतो नुतोहं विश्वकारकः । ससुतस्स परीवारो मूर्तवेदापिसंयुतः

“Mula sa Satyaloka ay dinala rito ako—si Brahmā, ang lumikha ng nahayag na sansinukob—at ako’y nararapat na sinamba, kasama ang aking anak at mga kasama, at may kasunod ding mga Vedang nagkatawang-anyo.”

Verse 8

वैकुंठाच्च तथा विष्णुस्संप्रार्थ्य विविधादरात् । सपार्षदपरीवारस्समानीतो मखं प्रति

Pagkaraan, si Viṣṇu rin ay magalang na pinakiusapan sa Vaikuṇṭha sa iba’t ibang maginoong paraan; at Siya—kasama ang Kanyang mga kasama at buong pangkat—ay dinala sa pook ng paghahandog. Sa pananaw na Śaiva, maging ang mga dakilang diyos ay nakikibahagi sa loob ng hangganan ng banal na ritwal, subalit ang sukdulang bunga ng yajña ay sa huli nakasalalay kay Śiva, ang Panginoon ng lahat.

Verse 9

एवमन्ये समायाता दक्षयज्ञं विमोहिताः । सत्कृतास्तेन दक्षेन सर्वे ते हि दुरात्मना

Gayon din, marami pang iba ang dumating sa paghahandog ni Daksha, naliligaw ang isip. Silang lahat ay pinarangalan ni Daksha—tunay nga, ng yaong masamang-loob.

Verse 10

भवनानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च । त्वष्ट्रा कृतानि दिव्यानि तेभ्यो दत्तानि तेन वै

Ipinagkaloob niya sa kanila ang tunay na makalangit na mga tahanan—mahalaga, maningning, at malalawak—na nilikha mismo ni Tvaṣṭṛ.

Verse 11

तेषु सर्वेषु धिष्ण्येषु यथायोग्यं च संस्थिताः । सन्मानिता अराजंस्ते सकला विष्णुना मया

Sa lahat ng banal na tahanang iyon, sila’y inilagay ayon sa nararapat sa bawat isa. Pinarangalan sa lahat ng paraan ng aking sarili—si Viṣṇu—siláng lahat ay nagsimulang magningning sa karilagan.

Verse 12

वर्त्तमाने महायज्ञे तीर्थे कनखले तदा । ऋत्विजश्च कृतास्तेन भृग्वाद्याश्च तपोधनाः

Noong panahong iyon, habang isinasagawa ang dakilang yajña sa banal na tīrtha ng Kanakhala, itinalaga ni Dakṣa bilang mga ṛtvij (mga paring tagapagpaganap) ang mga mahigpit na rishi—si Bhṛgu at iba pa—na sagana sa espirituwal na bisa.

Verse 13

अधिष्ठाता स्वयं विष्णुस्सह सर्वमरुद्गणैः । अहं तत्राऽभवं ब्रह्मा त्रयीविधिनिदर्शकः

Doon, ang namumunong panginoon ay si Viṣṇu mismo, kasama ang lahat ng pangkat ng mga Marut; at naroon din ako bilang Brahmā, ang nagpapamalas ng mga alituntunin ng tatlong Veda.

Verse 14

तथैव सर्वदिक्पाला द्वारपालाश्च रक्षकाः । सायुधास्सपरीवाराः कुतूहलकरास्सदा

Gayundin, naroon ang lahat ng mga tagapagbantay ng mga dako (dikpāla), ang mga bantay-pinto at mga tagapagtanggol—may sandata at may kasamang mga alalay—laging handa, at patuloy na nagbubunsod ng pagkamangha at banal na pagkatakot.

Verse 15

उपतस्थे स्वयं यज्ञस्सुरूपस्तस्य चाध्वरे । सर्वे महामुनिश्रेष्ठाः स्वयं वेदधराऽभवन्

Sa handog na yaon, ang Yajña mismo ay nagpakita sa marikit na anyo; at ang lahat ng pinakadakilang mga maharishi ay kusang naging mga tagapagdala at tagapangalaga ng mga Veda.

Verse 16

तनूनपादपि निजं चक्रे रूपं सहस्रशः । हविषा ग्रहणायाशु तस्मिन् यज्ञे महोत्सवे

Sa dakilang pagdiriwang ng yajña, si Tanūnapāt ay dagling nag-anyong sarili sa sanlibong paraan, upang tanggapin at makibahagi sa havis, ang mga handog na iniaalay.

Verse 17

अष्टाशीतिसहस्राणि जुह्वति सह ऋत्विजः । उद्गातारश्चतुषष्टि सहस्राणि सुरर्षयः

Kasama ng mga paring tagapagpatupad ng ritwal, walumpu’t walong libo ang naghandog ng mga alay sa banal na apoy; at animnapu’t apat na libong banal na rishi-mang-aawit (udgātṛ) ay sabay-sabay ding umawit at bumigkas.

Verse 18

अध्वर्यवोथ होतारस्तावन्तो नारदादयः । सप्तर्षयस्समा गाथाः कुर्वंति स्म पृथक्पृथक्

Pagkaraan, ang mga paring Adhvaryu at ang mga paring Hotṛ—kasama si Nārada at iba pa—at ang Pitong Ṛṣi, ay nagsimulang bumuo at bumigkas, bawat isa sa kani-kaniyang bahagi, ng magkakatugmang himno ng papuri sa banal na kapulungan.

Verse 19

गंधर्वविद्याधरसिद्धसंघानादित्यसंघान् सगणान् सयज्ञान् । संख्यावरान्नागचरान् समस्तान् वव्रे स दक्षो हि महाध्वरे स्वे

Para sa sarili niyang dakilang paghahandog (mahādhvara), inanyayahan ni Dakṣa ang lahat—ang mga pangkat ng Gandharva, Vidyādhara, at Siddha; ang mga kapisanan ng Āditya; ang iba’t ibang gaṇa at mga tagapaglingkod ng yajña; at maging ang mga pinakadakila sa karamihan ng mga Nāga—tunay na walang iniwan.

Verse 20

द्विजर्षिराजर्षिसुरर्षिसंघा नृपास्समित्राः सचिवास्स सैन्याः । वसुप्रमुख्या गणदेवताश्च सर्वे वृतास्तेन मखोपवेत्त्राः

Ang mga pangkat ng mga pantas na Brāhmaṇa, mga rājārṣi, at mga devarṣi; ang mga hari na kasama ang mga kaibigan, mga tagapayo, at mga hukbo; at ang mga kapisanan ng mga diyos na tagapaglingkod na pinangungunahan ng mga Vasu—lahat sila’y inanyayahan niya bilang mararangal na panauhin sa ritwal ng yajña.

Verse 21

दीक्षायुक्तस्तदा दक्षः कृतकौतुकमंगलः । भार्यया सहितो रेजे कृतस्वस्त्ययनो भृशम्

Noon, si Dakṣa ay tumanggap ng dīkṣā (ritwal na inisiyasyon), at naipagawa ang mga mapagpalang ritong pananggalang at mga seremonyang pagdiriwang; kaya siya’y nagningning nang labis—kasama ang kanyang asawa at ganap na pinagtibay ng mga pagpapalang pangkagalingan.

Verse 22

तस्मिन् यज्ञे वृतश्शंभुर्न दक्षेण दुरात्मना । कपालीति विनिश्चित्य तस्य यज्ञार्हता न हि

Sa paghahandog na iyon, ang masamang-loob na Dakṣa ay hindi nag-anyaya kay Śambhu (Śiva). Sa paghatol niyang, “Siya ay Kapālī, ang tagapagdala ng bungo,” ipinahayag niyang hindi karapat-dapat si Śiva sa bahagi ng handog.

Verse 23

कपालिभार्येति सती दयिता स्वसुतापि च । नाहूता यज्ञविषये दक्षेणागुणदर्शिना

Bagaman si Satī ay minamahal na asawa ni Kapālī (Śiva) at sariling anak din ni Dakṣa, nang dumating ang usapin ng yajña, hindi siya inanyayahan ni Dakṣa—na tanging kapintasan ang nakikita at hindi nakikilala ang tunay na kadakilaan ni Śiva.

Verse 24

एवं प्रवर्तमाने हि दक्षयज्ञे महोत्सवे । स्वकार्यलग्नास्तत्रासन् सर्वे तेऽध्वरसंमताः

Kaya nga, habang nagpapatuloy ang dakilang pagdiriwang na yajña ni Dakṣa, ang lahat ng mga pinahintulutan para sa handog ay nanatili roon, lubos na nakatuon sa kani-kanilang tungkuling pang-ritwal.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरेऽदृष्ट्वा तत्र वै शंकरं प्रभुम् । प्रोद्विग्नमानसश्शैवो दधीचो वाक्यमब्रवीत्

Noon din, nang hindi makita roon ang Panginoong Śaṅkara, ang Śaiva na pantas na si Dadhīci—nababalisa ang kalooban—ay nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 26

दधीच उवाच । सर्वे शृणुत मद्वाक्यं देवर्षिप्रमुखा मुदा । कस्मान्नैवागतश्शंभुरस्मिन् यज्ञे महोत्सवे

Sinabi ni Dadhīca: “Kayong lahat—na pinangungunahan ng mga banal na rishi—pakinggan ninyo nang may galak ang aking mga salita. Bakit hindi man lamang dumating si Śambhu (Panginoong Śiva) sa dakilang pagdiriwang na yajña na ito?”

Verse 27

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे यज्ञप्रारंभो नाम सप्तविंशोऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos ang ika-dalawampu’t pitong kabanata, na pinamagatang “Ang Pagsisimula ng Yajña,” sa ikalawang bahagi (Rudra Saṃhitā) ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa ikalawang sangay na Satī Khaṇḍa.

Verse 28

येनैव सर्वाण्यपि मंगलानि भवंति शंसन्ति महाविपश्चितः । सोऽसौ न दृष्टोऽत्र पुमान् पुराणो वृषध्वजो नीलगलः परेशः

Siya lamang ang pinagmumulan ng lahat ng pagpapala—na walang humpay na pinupuri ng mga dakilang rishi; ngunit Siya, ang Sinaunang Purusha, ang Panginoong may watawat na toro, ang May Asul na Lalamunan, ang Kataas-taasang Tagapamahala, ay hindi man lamang nakikita rito.

Verse 29

अमंगलान्येव च मंगलानि भवंति येनाधिगतानि दक्षः । त्रिपंचकेनाप्यथ मंगलानि भवंति सद्यः परतः पुराणि

Dahil sa Kanya, si Dakṣa ay natutong ituring maging ang di-mabuti bilang mabuti. Gayundin, sa pagbigkas lamang ng ‘tri-pañcaka’ (banal na pormulang tatlo at lima), ang pagpapala ay agad na sumisilang; at pagkaraan, ang sinaunang mga bunga ng kabutihan ay unti-unting nahahayag sa takdang panahon.

Verse 30

तस्मात्त्वयैव कर्तव्यमाह्वानं परमेशितुः । त्वरितं ब्रह्मणा वापि विष्णुना प्रभुविष्णुना

Kaya nararapat na ikaw mismo ang magsagawa ng agarang pag-aanyaya (āvāhana) sa Kataas-taasang Panginoon, si Parameśvara. Gawin mo ito nang mabilis—sa pamamagitan man ni Brahmā o ni Viṣṇu, ang makapangyarihang Panginoong Viṣṇu.

Verse 31

इन्द्रेण लोकपालैश्च द्विजैस्सिद्धैस्सहाधुना । सर्वथाऽऽनयनीयोसौ शंकरो यज्ञपूर्त्तये

Si Indra—kasama ang mga tagapangalaga ng mga daigdig, ang mga dwija (dalawang ulit na isinilang) na mga pantas, ang mga Siddha, at ang mga banal—ay nagpahayag na si Śaṅkara ay dapat dalhin, sa lahat ng paraan, upang ganap na matapos ang paghahandog na yajña.

Verse 32

सर्वैर्भवद्भिर्गंतव्यं यत्र देवो महेश्वरः । दाक्षायण्या समं शम्भुमानयध्वं त्वरान्विताः

“Kayong lahat ay dapat pumunta sa kinaroroonan ng Diyos na si Maheśvara (Mahādeva). Kasama si Dakṣāyaṇī, dalhin si Śambhu rito nang madali, huwag mag-atubili.”

Verse 33

तेन सर्वं पवित्रं स्याच्छम्भुना परमात्मना । अत्रागतेन देवेशास्सांबेन परमात्मना

Sa pamamagitan ni Śambhu, ang Kataas-taasang Sarili (Paramātman), ang lahat ay nagiging banal. Sapagkat ang Panginoon ng mga diyos, ang Kataas-taasang Sarili, ay dumating dito kasama si Ambā, ang Banal na Kabiyak.

Verse 34

यस्य स्मृत्या च नामोक्त्या समग्रं सुकृतं भवेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ह्यानेतव्यो वृषध्वजः

Sa pag-alaala lamang sa Kanya at pagbigkas ng Kanyang Banal na Pangalan, nagiging ganap ang kabuuang ipon ng kabutihang-loob. Kaya sa lahat ng pagsisikap, marapat na anyayahan si Vṛṣadhvaja—si Śiva, ang Panginoong may watawat na may toro—upang dumatal at tanggapin.

Verse 35

समागते शंकरेऽत्र पावनो हि भवेन्मखः । भविष्यत्यन्यथाऽपूर्णः सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

Kapag naririto si Śaṅkara, ang handog na ritwal na ito ay tunay na nagiging nagpapadalisay at pinabanal. Kung hindi, mananatili itong hindi ganap—ito ang katotohanan, at hayagan ko itong sinasabi.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो रोषसमन्वितः । उवाच त्वरितं मूढः प्रहसन्निव दुष्टधीः

Wika ni Brahmā: Nang marinig ni Dakṣa ang mga salitang iyon, napuno siya ng poot at agad na nagsalita. Naliligaw ang isip at masama ang hangarin, nagsalita siya na waring tumatawang nanunuya.

Verse 37

मूलं विष्णुर्देवतानां यत्र धर्मस्सनातनः । समानीतो मया सम्यक् किमूनं यज्ञकर्मणि

“Si Viṣṇu ang ugat ng mga diyos, at sa kanya nananahan ang walang hanggang Dharma. Dinala ko siya rito nang wasto ayon sa ritwal—kaya ano pa ang kulang sa mga gawain ng yajña na ito?”

Verse 38

यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च कर्माणि विविधानि च । प्रतिष्ठितानि सर्वाणि सोऽसौ विष्णुरिहागतः

“Yaong pinagtitibayan ng mga Veda, ng mga yajña, at ng sari-saring itinakdang gawain—ang mismong Viṣṇu na iyon ang dumating dito. (Ngunit sa pananaw na Śaiva, ang mga ritwal na Vedic na ito ay nagiging matatag at ganap lamang kapag nakaayon sa Kataas-taasang Panginoong Śiva, ang panloob na tagapamahala ng lahat.)”

Verse 39

सत्यलोकात्समायातो ब्रह्मा लोकपितामहः । वेदैस्सोपनिषद्भिश्च विविधैरागमैस्सह

Si Brahmā, ang dakilang ninuno ng mga daigdig, ay bumaba mula sa Satyaloka—kasama ang mga Veda, mga Upaniṣad, at sari-saring Āgama (mga pahayag na kasulatan).

Verse 40

तथा सुरगणैस्साकमागतस्सुरराट् स्वयम् । तथा यूयं समायाता ऋषयो वीतकल्मषाः

Gayundin, ang hari ng mga diyos mismo ay dumating kasama ang mga pangkat ng mga deva. Sa gayon din, kayong mga rishi na nalinis sa kasalanan ay nagtipon din dito.

Verse 41

येये यज्ञोचिताश्शांताः पात्रभूतास्समागताः । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञास्सर्वे यूयं दृढव्रताः

Kayong lahat na nagtipon dito—karapat-dapat sa yajña, payapa ang asal, mga karapat-dapat paghandugan, at batid ang tunay na diwa ng Veda at ng mga kahulugan nito—kayo nga ay matitibay sa inyong banal na panata.

Verse 42

अत्रैव च किमस्माकं रुद्रेणापि प्रयोजनम् । कन्या दत्ता मया विप्र ब्रह्मणा नोदितेन हि

“At bukod pa riyan, ano pa ang kailangan natin kay Rudra? O brāhmaṇa, naipagkaloob ko na ang aking anak na babae—tunay nga, sa pag-uudyok ni Brahmā.”

Verse 43

हरोऽकुलीनोसौ विप्र पितृमातृविवर्जितः । भूतप्रेतपिशाचानां पतिरेको दुरत्ययः

O brāhmaṇa, si Hara ay sinasabing walang marangal na angkan at walang ama o ina; Siya lamang ang kakila-kilabot na Panginoon ng mga bhūta, preta, at piśāca—na mahirap madaig.

Verse 44

आत्मसंभावितो मूढ स्तब्धो मौनी समत्सरः । कर्मण्यस्मिन्न योग्योसौ नानीतो हि मयाऽधुना

Siya’y mapagmataas sa sarili, naliligaw sa kamangmangan, naninigas sa pagmamataas, nagbubulag-bulagan sa katahimikan, at mainggitin. Hindi siya karapat-dapat sa banal na ritong ito; kaya hindi ko siya dinala rito ngayon.

Verse 45

तस्मात्त्वमीदृशं वाक्यं पुनर्वाच्यं न हि क्वचित् । सर्वेर्भवद्भिः कर्तव्यो यज्ञो मे सफलो महान्

Kaya huwag na ninyong uulitin kailanman ang gayong mga salita. Sa halip, kayong lahat ay magsagawa ng aking dakilang yajña, upang ito’y maging tunay na mabunga at mapalad.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य दधीचो वाक्यमब्रवीत् । सर्वेषां शृण्वतां देवमुनीनां सारसं युतम्

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ang kanyang mga salita, si Dadhīci ay nagwika ng tugon—isang pananalitang hitik sa diwa—habang ang lahat ng mga banal na rishi ay taimtim na nakikinig.

Verse 47

दधीच उवाच । अयज्ञोयं महाजातो विना तेन शिवेन हि । विनाशोपि विशेषेण ह्यत्र ते हि भविष्यति

Wika ni Dadhīci: “Ang handog na ito ay naging isang dakilang ‘di-paghahandog,’ sapagkat isinagawa ito nang wala ang Panginoong Śiva. Kaya rito, tiyak na darating sa inyo ang isang hayag na pagkapuksa.”

Verse 48

एवमुक्त्वा दधीचोसावेक एव विनिर्गतः । यज्ञवाटाच्च दक्षस्य त्वरितः स्वाश्रमं ययौ

Pagkasabi nito, umalis mag-isa ang pantas na si Dadhīci. Mula sa bakuran ng paghahandog ni Dakṣa, dali-dali siyang bumalik sa sarili niyang ashram.

Verse 49

ततोन्ये शांकरा ये च मुख्याश्शिवमतानुगाः । निर्ययुस्स्वाश्रमान् सद्यश्शापं दत्त्वा तथैव च

Pagkaraan, ang iba pang mararangal na debotong Śaiva—mga pangunahing tagasunod ng aral ni Śiva—ay agad na lumabas mula sa kani-kanilang ashram at gayon din ay nagwika ng sumpa.

Verse 50

मुनौ विनिर्गते तस्मिन् मखादन्येषु दुष्टधीः । शिवद्रोही मुनीन् दक्षः प्रहसन्निदमब्रवीत्

Nang makaalis na ang pantas na iyon at ang iba pa’y lumisan din sa dako ng handog, si Dakṣa—masama ang isip at kaaway ni Śiva—ay tumawa at nagsalita ng mga salitang ito sa mga muni.

Verse 51

दक्ष उवाच । गतः शिवप्रियो विप्रो दधीचो नाम नामतः । अन्ये तथाविधा ये च गतास्ते मम चाध्वरात्

Sinabi ni Dakṣa: “Umalis na ang Brahmin na si Dadhīci—kilala sa kanyang pangalan—na minamahal ng Panginoong Śiva. At ang iba pang katulad niya ay umalis din mula sa aking yajña.”

Verse 52

एतच्छुभतरं जातं संमतं मे हि सर्वथा । सत्यं ब्रवीमि देवेश सुराश्च मुनयस्तथा

“Ito’y tunay na naging lubhang mapalad, at lubos ko itong sinasang-ayunan. O Panginoon ng mga deva, katotohanan ang aking sinasabi—gayundin ang mga diyos at ang mga muni.”

Verse 53

विनष्टचित्ता मंदाश्च मिथ्यावादरताः खलाः । वेदबाह्या दुराचारास्त्याज्यास्ते मखकर्मणि

Yaong ang isip ay wasak, mapurol, nalulugod sa kasinungalingan at mapanira—nasa labas ng landas ng Veda at may masamang asal—sila’y dapat ibukod sa mga ritong yajña at tungkuling pang-ritwal.

Verse 54

वेदवादरता यूयं सर्वे विष्णुपुरोगमाः । यज्ञं मे सफलं विप्रास्सुराः कुर्वंतु माऽचिरम्

Kayong lahat ay tapat sa mga kautusang Veda, na si Viṣṇu ang nangunguna sa inyo. O mga brāhmaṇa, nawa’y gawin ng mga deva na maging mabunga at matagumpay ang aking yajña sa lalong madaling panahon.

Verse 55

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य शिवमायाविमोहिताः । यन्मखे देवयजनं चक्रुस्सर्वे सुरर्षयः

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ang mga salitang iyon, ang lahat ng mga deva at banal na rishi—nalinlang ng māyā ni Śiva—ay nagsagawa ng pagsamba sa mga diyos sa loob ng yajña na iyon.

Verse 56

इति तन्मखशापो हि वर्णितो मे मुनीश्वर । यज्ञविध्वंसयोगोपि प्रोच्यते शृणु सादरम्

Kaya nga, O pinakadakila sa mga pantas, inilarawan ko na sa iyo ang sumpang kaugnay ng yajña. Ngayon ay ipaliliwanag ko rin—makinig nang may paggalang—ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayaring naghatid sa pagwasak ng yajña na iyon.