शिवानुकम्पा, ब्रह्मणो निर्भयत्वं च (Śiva’s Compassion and Brahmā’s Fearlessness)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग शिवभक्तवर प्रभो । श्रावितं चरितं शंभोरद्भुतं मंगलायनम्

Sinabi ni Nārada: “O Brahmā, O Vidhe na Lumikha, mapalad na Panginoon, pinakadakila sa mga deboto ni Śiva—ipinarinig mo sa akin ang kamangha-mangha at mapagpalang salaysay ng buhay ni Śambhu (Panginoong Śiva).”

Verse 2

ततः किमभवत्तात कथ्यतां शशिमौलिनः । सत्याश्च चरितं दिव्यं सर्वाघौघविनाशनम्

“Pagkatapos, ano ang nangyari, mahal na kaibigan? Isalaysay mo ang tungkol kay Śiva, ang Panginoong may koronang buwan; at ikuwento rin ang banal na kasaysayan ni Satī—ang sagradong salaysay na pumupuksa sa buong agos ng kasalanan.”

Verse 3

ब्रह्मोवाच । निवृत्ते शंकरे चास्मद्वधाद्भक्तानुकंपिनि । अभवन्निर्भयास्सर्वे सुखिनस्तु प्रसन्नकाः

Wika ni Brahmā: Nang tumigil si Śaṅkara—ang mahabaging tagapagtanggol ng mga deboto—sa pagpatay sa amin, ang lahat ay napawi ang takot; sila’y naging masaya at napuspos ng payapang kasiyahan.

Verse 4

नतस्कंधास्सांजलयः प्रणेमुर्निखिलाश्च ते । तुष्टुवुश्शंकरं भक्त्या चक्रुर्जयरवं मुदा

Nakayuko ang mga balikat at magkadikit ang mga palad sa paggalang, silang lahat ay nagpatirapa. Sa debosyon ay pinuri nila si Śaṅkara, at sa galak ay nagtaas ng sigaw ng tagumpay.

Verse 5

तस्मिन्नेव कालेऽहं प्रसन्नो निर्भयो मुने । अस्तवं शंकरं भक्त्या विविधैश्च शुभस्तवैः

Sa mismong sandaling iyon, O pantas, ako’y naging payapa at walang takot; at sa debosyon ay pinuri ko si Śaṅkara sa iba’t ibang mapalad na himno.

Verse 6

ततस्तुष्टमनाश्शंभुर्बहुलीलाकरः प्रभुः । मुने मां समुवाचेदं सर्वेषां शृण्वतां तदा

Pagkaraan, si Śambhu—ang Kataas-taasang Panginoon na may maraming kamangha-manghang lila—na nalugod sa puso, ay nagsalita sa akin, O pantas, sa sandaling iyon habang ang lahat ay nakikinig.

Verse 7

रुद्र उवाच । ब्रह्मन् तात प्रसन्नोहं निर्भयस्त्वं भवाधुना । स्वशीर्षं स्पृश हस्तेन मदाज्ञां कुर्वसंशयम्

Sinabi ni Rudra: "O Brahma, mahal ko, nalulugod ako sa iyo. Ngayon ay maging malaya ka sa takot. Hawakan mo ang iyong sariling ulo gamit ang iyong kamay, at tuparin ang Aking utos nang walang anumang pag-aalinlangan."

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोर्बहुलीलाकृतः प्रभोः । स्पृशन् स्वं कं तथा भूत्वा प्राणमं वृषभध्वजम्

Wika ni Brahmā: Nang marinig ko ang mga salita ni Śambhu—ang Panginoong naglalaro sa maraming kahima-himalang līlā—hinipo ko ang sarili kong katawan at, naging mapagpakumbaba at payapa, yumukod ako nang may debosyon sa May-bandilang Toro, si Śiva.

Verse 9

यावदेवमहं स्वं कं स्पृशामि निजपाणिना । तावत्तत्र स्थितं सद्यस्तद्रूपवृषवाहनम्

“Habang hinahaplos ko ang sarili kong katawan gamit ang aking kamay, sa gayong sandali rin, agad na naroon at nakatindig ang Panginoong May-bandilang Toro—si Śiva, ang nakasakay sa toro—na nahahayag sa mismong anyong iyon.”

Verse 10

ततो लज्जापरीतांगस्स्थितश्चाहमधोमुखः । इन्द्राद्यैरमरैस्सर्वैस्सुदृष्टस्सर्वतस्स्थितैः

Pagkaraan, nabalot ng matinding hiya ang aking buong pagkatao, at tumayo akong nakayuko ang mukha. Mula sa lahat ng panig, malinaw akong nakita ng lahat ng mga deva—si Indra at ang iba pa—na nakapaligid.

Verse 11

अथाहं लज्जयाविष्टः प्रणिपत्य महेश्वरम् । प्रवोचं संस्तुतिं कृत्वा क्षम्यतां क्षम्यतामिति

Pagkatapos, nababalot ng hiya, nagpatirapa ako sa harap ni Maheshvara. Matapos maghandog ng himno ng papuri, paulit-ulit kong sinabi: “Nawa’y patawarin ako—nawa’y patawarin ako.”

Verse 12

अस्य पापस्य शुध्यर्थं प्रायश्चित्तं वद प्रभो । निग्रहं च तथान्यायं येन पापं प्रयातु मे

“O Panginoon, ipahayag mo sa akin ang pag-aayuno at pagtubos (prāyaścitta) upang luminis ang kasalanang ito. Itakda mo rin ang nararapat na pagpipigil at wastong disiplina, upang lumisan sa akin ang aking kasalanan.”

Verse 13

इत्युक्तस्तु मया शंभुरुवाच प्रणतं हि तम् । सुप्रसन्नतरो भूत्वा सर्वेशो भक्तवत्सलः

Nang masabi ko ito, nagsalita si Śambhu sa taong yaong yumukod sa paggalang. Siya’y naging lubhang mapagpala—ang Panginoon ng lahat, laging mapagmahal sa mga deboto—at saka sumagot.

Verse 14

शंभुरुवाच । अनेनैव स्वरूपेण मदधिष्ठितकेन हि । तपः कुरु प्रसन्नात्मा मदाराधनतत्परः

Wika ni Śambhu: “Sa mismong anyong ito—na tunay na pinamumunuan Ko—magsagawa ka ng pagtitika (tapasya) na may payapang puso, at buong pagtuon sa pagsamba sa Akin.”

Verse 15

ख्यातिं यास्यसि सर्वत्र नाम्ना रुद्रशिरः क्षितौ । साधकः सर्वकृत्यानां तेजोभाजां द्विजन्मनाम्

“Sa daigdig, kikilalanin ka sa lahat ng dako sa pangalang ‘Rudraśiras’. Ikaw ay magiging tagapagpaganap ng lahat ng banal na tungkulin para sa mga dvija na nagliliwanag sa bisa, upang maganap ang kanilang mga ritwal at layon.”

Verse 16

मनुष्याणामिदं कृत्यं यस्माद्वीर्य्यं त्वयाऽधुना । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा विचरिष्यसि भूतले

“Sapagkat ngayon ay naipamalas mo ang kagitingang ito sa usapin ng mga tao, kaya’t ikaw ay isisilang bilang tao at maglalakbay sa ibabaw ng lupa.”

Verse 17

यस्त्वां चानेन रूपेण दृष्ट्वा कौ विचरिष्यति । किमेतद्ब्रह्मणो मूर्ध्नि वदन्निति पुरान्तकः

“Sino, pagkakita sa Iyo sa anyong ito, ang makagagala pa upang humanap ng ibang kanlungan? Ano ito sa tuktok ng ulo ni Brahmā?”—gayon nagsalita si Purāntaka, ang Tagapagwasak ng mga lungsod.

Verse 18

ततस्ते चेष्टितं सर्वं कौतुकाच्छ्रोष्यतीति यः । परदारकृतात्त्यागान्मुक्तिं सद्यस्स यास्यति

Pagkaraan, sinumang may debosyonal na pag-uusisa na makikinig sa buong salaysay ng mga gawa ni Satī—sa pagtalikod sa kasalanang may kaugnayan sa asawa ng iba—ay makakamit ang paglaya (moksha) kaagad.

Verse 19

यथा यथा जनश्चैतत्कृत्यन्ते कीर्तयिष्यति । तथा तथा विशुद्धिस्ते पापस्यास्य भविष्यति

Sa anumang antas na ipahayag at isalaysay ng tao ang banal na pagsasagawa at ritwal na ito, sa gayon ding antas tiyak na lilitaw ang paglilinis niya mula sa kasalanang ito.

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे सती विवाहवर्णनं नाम विंशोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Śiva Mahāpurāṇa—sa ikalawang Rudra-saṃhitā, sa ikalawang bahagi na tinatawag na Satī Khaṇḍa—nagtatapos ang ikadalawampung kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kasal ni Satī.”

Verse 21

एतच्च तव वीर्य्यं हि पतितं वेदिमध्यगम् । कामार्तस्य मया दृष्टं नैतद्धार्यं भविष्यति

“Ang mismong binhi (virya) mo ay nahulog sa gitna ng dambana ng paghahandog. Nakita ko ito, na umusbong mula sa pagnanasa; hindi na ito magiging nararapat na mapanatili o mapasan.”

Verse 22

चतुर्बिन्दुमितं रेतः पतितं यत्क्षितौ तव । तन्मितास्तोयदा व्योम्नि भवेयुः प्रलयंकराः

Ang iyong binhi, na may sukat na apat na patak, ay nahulog sa lupa. Ang mga ulap sa langit na may ganoong sukat ay lilitaw—na magdadala ng pagkagunaw, na tila ang mga puwersa ng pralaya ay pinakilos na.

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवर्षीणां पुरो द्रुतम् । तद्रेतसस्समभवंस्तन्मिताश्च बलाहका

Samantala, sa sandaling iyon, mabilis na lumitaw sa harap ng mga banal na pantas ang mga ulap, na isinilang mula sa banal na binhing iyon (enerhiya) at may sukat na katumbas nito.

Verse 24

संवर्तकस्तथावर्त्तः पुष्करो द्रोण एव च । एते चतुर्विधास्तात महामेघा लयंकराः

Samantaka, Avarta, Pushkara, at Drona—ang mga ito, mahal ko, ay ang apat na dakilang uri ng makapangyarihang ulap, ang mga ahente na nagdadala ng pagkagunaw (laya).

Verse 25

गर्जंतश्चाथ मुचंतस्तोयानीषच्छिवेच्छया । फेलुर्व्योम्नि मुनिश्रेष्ठ तोयदास्ते कदारवाः

Pagkatapos, O pinakamahusay sa mga pantas, ang mga ulap-ulan ay kumulog at naglabas lamang ng kaunting tubig, na tila pinipigilan ng kalooban ni Shiva; at ang mga ulap na iyon ay naanod at nagkawatak-watak sa kalangitan na may magaspang at nakakatakot na dagundong.

Verse 26

तैस्तु संछादिते व्योम्नि सुगर्जद्भिश्च शंकरः । प्रशान्दाक्षायणी देवी भृशं शांतोऽभवद्द्रुतम्

Nang matakpan ng mga iyon ang kalangitan at umalingawngaw ang malalakas na dagundong, si Śaṅkara (Panginoong Śiva) ay lubhang nayanig; subalit si Satī, ang Diyosa at anak ni Dakṣa, na nanatiling payapa, ay mabilis na nagpahinahon sa Kanya nang ganap.

Verse 27

अथ चाहं वीतभयश्शंकरस्या ज्ञया तदा । शेषं वैवाहिकं कर्म समाप्तिमनयं मुने

Pagkaraan, ako’y napawi ang takot; noon, ayon sa utos ni Śaṅkara, aking dinala sa ganap na pagwawakas ang nalalabing mga ritwal ng kasal, O pantas.

Verse 28

पपात पुष्पवृष्टिश्च शिवाशिवशिरस्कयोः । सर्वत्र च मुनिश्रेष्ठ मुदा देवगणोज्झिता

At noon, umulan ng mga bulaklak sa mga ulo nina Śiva at Śivā. At sa lahat ng dako, O pinakadakilang pantas, ang mga pangkat ng mga deva, puspos ng galak, ay nagkalat sa pagdiriwang.

Verse 29

वाद्यमानेषु वाद्येषु गायमानेषु तेषु च । पठत्सु विप्रवर्येषु वादान् भक्त्यान्वितेषु च

Habang tinutugtog ang mga instrumento at inaawit ang mga himno, at habang ang mga pangunahing Brāhmaṇa—puspos ng debosyon—ay bumibigkas ng mga banal na pananalita, nagpatuloy ang mga ritwal sa kapaligirang hitik sa mapitagang pagpupuri.

Verse 30

रंभादिषु पुरंध्रीषु नृत्यमानासु सादरम् । महोत्सवो महानासीद्देवपत्नीषु नारद

O Nārada, nang si Rambhā at ang iba pang mga dalagang makalangit ay sumasayaw nang may mapitagang ligaya, isang dakilang pagdiriwang ang tunay na sumiklab sa hanay ng mga asawa ng mga deva.

Verse 31

अथ कर्मवितानेशः प्रसन्नः परमेश्वरः । प्राह मां प्रांजलिं प्रीत्या लौकिकीं गतिमाश्रितः

Pagkaraan, ang Kataas-taasang Panginoon—tagapamahala ng buong lawak ng mga banal na ritwal—na nalugod at mapagpala, ay nagsalita sa akin na nakatindig na magkasalikop ang mga kamay; sa pag-ibig, ginamit Niya ang karaniwang pananalitang makalupa.

Verse 32

ईश्वर उवाच । हे ब्रह्मन् सुकृतं कर्म सर्वं वैवाहिकं च यत् । प्रसन्नोस्मि त्वमाचार्यो दद्यां ते दक्षिणां च काम्

Wika ni Īśvara (Panginoong Śiva): “O Brahman, ang lahat ng mapalad na tungkulin—ang buong ritwal ng kasal na dapat gawin—ay naisagawa nang wasto. Ako’y nalulugod. Ikaw ang ācārya na namuno sa seremonya; kaya ipagkakaloob Ko sa iyo ang ninanais mong dakṣiṇā.”

Verse 33

याचस्व तां सुरज्येष्ठ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभा । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग नादेयं विद्यते मम

O pinakadakila sa mga diyos, hingin mo siya—kahit napakahirap man makamtan. Magsalita ka agad, O mapalad; sa aking kapangyarihan, wala akong ipagkakait na maibibigay.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्सोहं शंकरस्य कृतांजलिः । मुनेऽवोचं विनीतात्मा प्रणम्येशं मुहुर्मुहुः

Wika ni Brahmā: Nang marinig ko ang mga salita ni Śaṅkara, tumindig ako na magkasalikop ang mga palad. O pantas, sa pusong mapagpakumbaba ay nagsalita ako, at muli’t muli kong iniyukod ang sarili sa Panginoon.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरयोग्योस्म्यहं यदि । तत्कुरु त्वं महेशान सुप्रीत्या यद्वदाम्यहम्

Wika ni Brahmā: “O Panginoon ng mga diyos, kung Ikaw ay nalulugod—at kung ako’y tunay na karapat-dapat tumanggap ng biyaya—kung gayon, O Maheśāna, ipagkaloob Mo nang may pag-ibig ang aking hihilingin.”

Verse 36

अनेनैव तु रूपेण वेद्यामस्यां महेश्वर । त्वया स्थेयं सदैवात्र नृणां पापविशुद्धये

O Maheśvara, sa mismong anyong ito lamang, nawa’y manatili Kang laging nakatatag at makikilala rito, upang malinis ang mga tao sa kasalanan.

Verse 37

येनास्य संनिधौ कृत्वा स्वाश्रमं शशि शेखर । तपः कुर्या विनाशाय स्वपापस्यास्य शंकर

O Śaśi-śekhara, Panginoong may buwan sa tuktok; O Śaṅkara—matapos maitayo ang aking ashram sa mismong kalapitan ng Iyong presensya, nawa’y makapagsagawa ako roon ng tapas upang mapuksa ang sarili kong kasalanan.

Verse 38

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां नक्षत्रे भगदैवते । सूर्यवारे च यो भक्त्या वीक्षेत भुवि मानवः

Kung ang isang tao sa lupa, nang may debosyon, ay makamasid (banal na darśana/pag-iral) sa ikalabintatlong araw (trayodaśī) ng maliwanag na kalahati ng buwan ng Caitra, sa nakṣatra na ang namumunong diyos ay si Bhaga, at ito’y natapat sa Linggo, matatamo niya ang itinakdang kabanalan at bunga.

Verse 39

तदैव तस्य पापानि प्रयांतु हर संक्षयम् । वर्द्धते विपुलं पुण्यं रोगा नश्यंतु सर्वशः

Sa mismong sandaling iyon, nawa’y ang lahat ng kanyang kasalanan ay magmadaling mapuksa sa pamamagitan ni Hara (Śiva). Nawa’y lumago ang saganang kabutihang-loob, at nawa’y ganap na maglaho ang lahat ng karamdaman.

Verse 40

या नारी दुर्भगा वंध्या काणा रूपविवर्जिता । सापि त्वद्दर्शनादेव निर्दोषा संभवेद्ध्रुवम्

Sinumang babae na malas, baog, iisa ang mata, o pinagkaitan ng kagandahan—siya man, sa pagtanaw lamang sa iyo, ay tiyak na magiging malinis, walang kapintasan at dungis.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि स्वात्मसर्वसुखावहम् । तथाऽस्त्विति शिवः प्राह सुप्रसन्नेन चेतसा

Wika ni Brahmā: “Nang marinig Niya ang aking mga salita—mga salitang lubos na nagdudulot ng kagalingan at kagalakan sa sarili—si Śiva, na may pusong lubhang nalulugod, ay sumagot: ‘Mangyari nawa.’”

Verse 42

शिव उवाच । हिताय सर्वलोकस्य वेद्यां तस्यां व्यवस्थितः । स्थास्यामि सहितः पत्न्या सत्या त्वद्वचनाद्विधे

Wika ni Śiva: “Para sa kapakanan ng lahat ng mga daigdig, naitatag sa banal na dambanang iyon, mananatili Ako roon kasama ang Aking maybahay na si Satī—ayon sa iyong salita, O Tagapag-ayos (Brahmā).”

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा भगवांस्तत्र सभार्यो वृषभध्वजः । उवाच वेदिमध्यस्थो मूर्तिं कृत्वांशरूपिणीम्

Wika ni Brahmā: “Pagkasabi nito, ang Mapalad na Panginoon—si Śiva na may watawat na toro—kasama ang Kanyang kabiyak, ay tumindig sa gitna ng dambana at nagsalita, matapos mag-anyong hayag bilang isang bahaging paglalantad ng Kanyang sariling banal na katotohanan.”

Verse 44

ततो दक्षं समामंत्र्य शंकरः परमेश्वरः । पत्न्या सत्या गंतुमना अभूत्स्वजनवत्सलः

Pagkaraan nito, si Śaṅkara, ang Kataas-taasang Panginoon, matapos na maanyayahan nang wasto si Dakṣa, ay nagpasiyang tumungo roon kasama ang kanyang maybahay na si Satī—laging mapagmahal sa sariling mga kamag-anak at kapanalig.

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे दक्षो विनयावनतस्सुधीः । सांजलिर्नतकः प्रीत्या तुष्टाव वृषभध्वजम्

Samantala, ang marunong na si Dakṣa, yumukod sa kababaang-loob; nagdaupang-palad, nagpakumbaba nang may paggalang, at sa mapagmahal na debosyon ay nagpuri kay Panginoong Śiva, na ang watawat ay may sagisag na toro.

Verse 46

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मुनयश्च गणास्तदा । नत्वा संस्तूय विविधं चक्रुर्जयरवं मुदा

Pagkatapos, si Viṣṇu at ang lahat ng mga diyos, kasama ang mga muni at ang mga gaṇa na tagapaglingkod, ay yumukod at nagpuri (kay Śiva) sa sari-saring paraan; at sa galak ay nagtaas sila ng sigaw ng tagumpay.

Verse 47

आरोप्य वृषभे शंभुस्सतीं दक्षाज्ञया मुदा । जगाम हिमवत्प्रस्थं वृषभस्थस्स्वयं प्रभुः

Sa utos ni Dakṣa, masayang iniluklok ni Śambhu si Satī sa ibabaw ng toro; at ang Panginoon mismo, nakasakay rin sa toro, ay naglakbay patungo sa matataas na dako ng Himavat.

Verse 48

अथ सा शंकराभ्यासे सुदती चारुहासिनी । विरेजे वृषभस्था वै चन्द्रांते कालिका यथा

Pagkatapos, siya—may magagandang ngipin at kaaya-ayang ngiti—ay nagningning sa malapit na piling ni Śaṅkara; nakaupo sa toro, siya’y kumislap na tila si Kālīkā sa dulo ng paglalakbay ng buwan.

Verse 49

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मरीच्याद्यास्तथर्षयः । दक्षोपि मोहितश्चासीत्तथान्ये निश्चला जनाः

Si Viṣṇu at ang lahat ng iba pang mga diyos, ang mga rishi na nagsisimula kay Marīci, at maging si Dakṣa mismo ay nalinlang; gayundin, ang iba pang mga tao ay nakatindig na namamangha at hindi makakilos.

Verse 50

केचिद्वाद्यान्वादयन्तो गायंतस्सुस्वरं परे । शिवं शिवयशश्शुद्धमनुजग्मुः शिवं मुदा

May ilan na tumutugtog ng mga instrumento, at ang iba naman ay umaawit nang matamis ang tinig. Sa galak, sinundan nila si Śiva—na ang dalisay na katanyagan ay nagpapabanal—at naglingkod kay Śiva nang may tuwa.

Verse 51

मध्यमार्गाद्विसृष्टो हि दक्षः प्रीत्याथ शम्भुना । वधाम प्राप सगणः शम्भुः प्रेमसमाकुलः

Kaya si Dakṣa—na itinaboy mula sa gitnang landas—ay sumapit sa kanyang kapahamakan. Pagkaraan, si Śambhu, puspos ng pag-ibig, ay dumating doon kasama ang kanyang mga gaṇa.

Verse 52

विसृष्टा अपि विष्ण्वाद्याश्शम्भुना पुनरेव ते । अनुजग्मुश्शिवं भक्त्या सुराः परमया मुदा

Bagaman pinalisan ni Śambhu, ang mga diyos na pinangungunahan ni Viṣṇu ay muling sumunod kay Śiva, sumusunod sa Kanya nang may debosyon at sukdulang galak.

Verse 53

तैस्सर्वैस्सगणैश्शंभुस्सत्यः च स्वस्त्रिया युतः । प्राप स्वं धाम संहृष्टो हिमवद्गिरि शोभितम्

Pagkaraan, si Śambhu—tapat sa Kanyang salita—kasama ang lahat ng gaṇa at kapiling ang sarili Niyang kabiyak, ay masayang nakarating sa Kanyang banal na tahanan, na pinapaganda ng kabundukang Himālaya.

Verse 54

तत्र गत्वाखिलान्देवान्मुनीनपि परांस्तथा । मुदा विसर्जयामास बहु सम्मान्य सादरम्

Pagdating niya roon, buong paggalang niyang pinarangalan ang lahat ng mga deva at ang mga dakilang muni; at sa kagalakan, sila’y pinauwi niya nang may wastong paggalang at maraming tanda ng pagpapahalaga.

Verse 55

शंभुमाभाष्य ते सर्वे विष्ण्वाद्या मुदितानना । स्वंस्वं धाम ययुर्नत्वा स्तुत्वा च मुनयस्सुराः

Matapos kausapin si Śambhu (Panginoong Śiva), silang lahat—si Viṣṇu at ang iba pa—na may masayang mukha ay yumukod, umawit ng mga papuri, at saka umalis patungo sa kani-kanilang tahanan, kasama ang mga muni at mga deva.

Verse 56

शिवोपि मुदितोत्यर्थं स्वपत्न्या दक्षकन्यया । हिमवत्प्रस्थसंस्थो हि विजहार भवानुगः

Si Panginoong Śiva man ay labis na nagalak kasama ang Kanyang sariling kabiyak, ang anak na babae ni Dakṣa. Nanahan Siya sa mga dalisdis ng Himavān at naglaro roon, na kaayon ng mga deboto at ng kautusan ni Bhava (ang Kataas-taasang Panginoon).

Verse 57

ततस्स शंकरस्सत्या सगणस्सूतिकृन्मुने । प्राप स्वं धाम संहृष्टः कैलाशं पर्वतोत्तमम्

Pagkaraan, si Śaṅkara—na tapat sa Kanyang salita—kasama ang Kanyang mga gaṇa, O pantas, ay masayang nakarating sa Kanyang sariling tahanan: ang Kailāsa, ang pinakadakilang bundok.

Verse 58

एतद्वस्सर्वमाख्यातं यथा तस्य पुराऽभवत् । विवाहो वृषयानस्य मनुस्वायंभुवान्तक

Kaya nito, O mga rishi, ang lahat ng ito ay isinalaysay sa inyo nang ayon sa tunay na nangyari noong unang panahon—hanggang sa kasal ni Vṛṣayāna, na naganap sa pagtatapos ng paghahari ni Svāyambhuva Manu.

Verse 59

विवाहसमये यज्ञे प्रारंभे वा शृणोति यः । एतदाख्यानमव्यग्रस्संपूज्य वृषभध्वजम्

Sinumang may di-naliligaw na isip ay sumamba sa Panginoong Śiva na may watawat ng Toro at makinig sa banal na salaysay na ito sa oras ng kasal o sa pagsisimula ng yajña, ay tunay na pinagpapala sa pamamagitan ng pakikinig na iyon.

Verse 60

तस्याऽविघ्नं भवेत्सर्वं कर्म वैवाहिकं च यत् । शुभाख्यमपरं कर्म निर्विघ्नं सर्वदा भवेत्

Dahil sa mapalad na pagsasagawa na iyon, ang bawat gawain—lalo na ang lahat ng ritwal ng kasal—ay nagiging walang balakid. Anumang ibang ritwal na tinatawag na “mapalad” ay nananatiling laging di-nahahadlangan.

Verse 61

कन्या च सुखसौभण्यशीलाचारगुणान्विता । साध्वी स्यात्पुत्रिणी प्रीत्या श्रुत्वाख्यानमिदं शुभम्

Ang isang dalaga na pinagkalooban ng ligaya at magandang kapalaran, at may marangal na pagkatao, wastong asal at mga kabutihan—kapag masayang nakinig sa mapalad na banal na salaysay na ito—ay nagiging isang malinis at debotong babae at pinagpapala ng mga anak na lalaki.