देव्याः क्रोधः शक्तिनिर्माणं च (Devī’s Wrath and the Manifestation of the Śaktis)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् वद महाप्राज्ञ तद्वृत्तान्तेखिले श्रुते । किमकार्षीन्महादेवी श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

Sinabi ni Nārada: “O Brahmā, O dakilang marunong—matapos kong marinig ang buong salaysay ng mga pangyayaring iyon, sabihin mo sa akin nang tunay: ano ang ginawa ni Mahādevī? Nais kong marinig ito ayon sa tattva, sa tunay na prinsipyo.”

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां मुनिशार्दूल कथयाम्यद्य तद्ध्रुवम् । चरितं जगदंबाया यज्जातं तदनंतरम्

Sinabi ni Brahmā: “O tigre sa mga pantas, makinig ka. Ngayon ay isasalaysay ko ang tiyak at tunay—ang banal na kasaysayan ni Jagadambā, ang Ina ng sansinukob, at ang nangyari kaagad pagkatapos.”

Verse 3

मृदंगान्पटहांश्चैव गणाश्चावादयंस्तथा । महोत्सवं तदा चक्रुर्हते तस्मिन्गणाधिपे

Pagkatapos, pinatunog ng mga gaṇa ang mṛdaṅga at paṭaha (mga tambol), at nagdaos sila ng isang dakilang pagdiriwang nang mapatay ang gaṇādhipa, ang pinuno ng mga gaṇa.

Verse 4

शिवोपि तच्छिरश्छित्वा यावद्दुःखमुपाददे । तावच्च गिरिजा देवी चुक्रोधाति मुनीश्वर

O panginoon ng mga pantas, maging si Śiva, matapos putulin ang ulong iyon, ay dumanas ng dalamhati habang nananatili ang pagdurusa; at sa gayon ding tagal, ang Diyosa Girijā (Pārvatī) ay nanatiling lubhang nagngangalit.

Verse 5

किं करोमि क्व गच्छामि हाहादुःखमुपागतम् । कथं दुःखं विनश्येतास्याऽतिदुखं ममाधुना

“Ano ang gagawin ko, at saan ako tutungo? Ay—dumating sa akin ang dalamhati. Paano maglalaho ang pagdadalamhating ito? Sa sandaling ito, isang di-matiis na pighati ang sumaklot sa akin.”

Verse 6

मत्सुतो नाशितश्चाद्य देवेस्सर्वैर्गणैस्तथा । सर्वांस्तान्नाशयिष्यामि प्रलयं वा करोम्यहम्

“Ang aking anak ay napatay ngayon ng lahat ng mga diyos kasama ang kanilang mga pangkat. Kaya wawasakin ko silang lahat; kung hindi man, ako mismo ang magdadala ng Pralaya, ang pagkalusaw ng sanlibutan.”

Verse 7

इत्येवं दुःखिता सा च शक्तीश्शतसहस्रशः । निर्ममे तत्क्षणं क्रुद्धा सर्वलोकमहेश्वरी

Kaya, sa matinding dalamhati, ang Kataas-taasang Diyosa—ang Panginoon ng lahat ng mga daigdig—sa mismong sandaling iyon, sa galit, ay lumikha ng daan-daang libong Śakti, mga banal na kapangyarihan.

Verse 8

निर्मितास्ता नमस्कृत्य जगदंबां शिवां तदा । जाज्वल्यमाना ह्यवदन्मातरादिश्यतामिति

Pagkaraan, ang mga Śakti na nalikha ay yumukod at nagbigay-pugay kay Śivā, ang Ina ng sansinukob; at nagliliyab sa maningning na lakas, sinabi nila: “Ina, iutos Mo—ituro Mo ang dapat gawin.”

Verse 9

तच्छुत्वा शंभुशक्तिस्सा प्रकृतिः क्रोधतत्परा । प्रत्युवाच तु तास्सर्वा महामाया मुनीश्वर

O panginoon ng mga pantas, nang marinig iyon, si Prakṛti—ang mismong Śakti ni Śambhu—ay tumuon sa poot; at si Mahāmāyā ay sumagot sa kanilang lahat.

Verse 10

देव्युवाच । हे शक्तयोऽधुना देव्यो युष्माभिर्मन्निदेशतः । प्रलयश्चात्र कर्त्तव्यो नात्र कार्या विचारणा

Wika ng Diyosa: “O mga banal na Śakti, o mga Diyosa—ngayon, ayon sa aking utos, isagawa ninyo rito ang pralaya, ang pagkalusaw. Wala nang dapat pag-isipan pa sa bagay na ito.”

Verse 11

देवांश्चैव ऋषींश्चैव यक्षराक्षसकांस्तथा । अस्मदीयान्परांश्चैव सख्यो भक्षत वै हठात्

“Mga kaibigan—lamunin ninyo nang buong lakas ang mga deva at ang mga rishi, pati ang mga Yakṣa at Rākṣasa; lamunin ninyo kapwa ang nasa ating panig at ang nasa kabilang panig.”

Verse 12

ब्रह्मोवाच । तदाज्ञप्ताश्च तास्सर्वाश्शक्तयः क्रोधतत्पराः । देवादीनां च सर्वेषां संहारं कर्तुमुद्यताः

Sinabi ni Brahmā: “Nang mautusang gayon, ang lahat ng Śakti—nakatuon sa poot—ay naging handang magsagawa ng paglipol sa lahat, simula sa mga deva.”

Verse 13

यथा च तृणसंहारमनलः कुरुते तथा । एवं ताश्शक्तयस्सर्वास्संहारं कर्तुमुद्यताः

Kung paanong winawasak ng apoy ang dayami, gayon din ang lahat ng Śakti ay naghanda upang magsagawa ng pagkalusaw at paglipol.

Verse 14

गणपो वाथ विष्णुर्वा ब्रह्मा वा शंकरस्तथा । इन्द्रो वा यक्षराजो वा स्कंदो वा सूर्य एव वा

Maging si Gaṇapati, o si Viṣṇu, o si Brahmā, o si Śaṅkara; maging si Indra, o ang hari ng Yakṣa, o si Skanda, o maging ang Araw—walang sinuman ang dapat ituring na hiwalay sa kalooban at pag-aatas ng Kataas-taasang Panginoon.

Verse 15

सर्वेषां चैव संहारं कुर्वंति स्म निरंतरम् । यत्रयत्र तु दृश्येत तत्रतत्रापि शक्तयः

At ang mga Śakti na iyon ay walang tigil na nagsasagawa ng paglalansag (saṃhāra) sa lahat; saan man sila makita, naroon mismo ang mga Śakti, na kumikilos at gumagawa.

Verse 16

कराली कुब्जका खंजा लंबशीर्षा ह्यनेकशः । हस्ते धृत्वा तु देवांश्च मुखे चैवाक्षिपंस्तदा

Pagkaraan, sa sari-saring nakapanghihilakbot na anyo—mabangis, kuba, pilay, at mahaba ang ulo—sinunggaban niya ang mga diyos sa kanyang mga kamay at saka sila inihagis sa kanyang bibig.

Verse 17

तं संहारं तदा दृष्ट्वा हरो ब्रह्मा तथा हरिः । इन्द्रादयोऽखिलाः देवा गणाश्च ऋषयस्तथा

Nang makita ang pagkalusaw (saṃhāra) na iyon, sina Hara, Brahmā, at Hari—gayundin si Indra at lahat ng ibang mga diyos—kasama ang mga Gaṇa at mga Ṛṣi, ay napuno ng pagkamangha at kumilala sa kataas-taasang kapangyarihan ng Panginoon.

Verse 18

किं करिष्यति सा देवी संहारं वाप्यकालतः । इति संशयमापन्ना जीवनाशा हताऽभवत्

“Ano ang gagawin ng Diyosa—magdadala ba siya ng pagwasak bago pa ang takdang panahon?” Sa gayong pag-aalinlangan, nabasag ang kanyang pag-asa na mabuhay.

Verse 19

सर्वे च मिलिताश्चेमे कि कर्त्तव्यं विचिंत्यताम् । एवं विचारयन्तस्ते तूर्णमूचुः परस्परम्

Nagtipon ang lahat ng mga ito—pag-isipan kung ano ang nararapat gawin. Sa gayong pagninilay, mabilis silang nag-usap-usap sa isa’t isa.

Verse 20

यदा च गिरिजा देवी प्रसन्ना हि भवेदिह । तदा चैव भवेत्स्वास्थ्यं नान्यथा कोटियत्नतः

Kapag ang Diyosa na si Girijā (Pārvatī) ay tunay na maging mapagpala rito, saka lamang lilitaw ang kagalingan at ganap na kalusugan; hindi ito mangyayari sa ibang paraan—kahit pa sa milyun-milyong pagsisikap. Sa pananaw ng Śaiva Siddhānta, ang kanyang anugraha (biyaya) ang tiyak na sanhi na nag-aalis ng mga gapos at nagbabalik ng pagkakaisa sa buhay na may katawan.

Verse 21

शिवोपि दुःखमापन्नो लौकिकीं गतिमाश्रितः । मोहयन्सकलांस्तत्र नानालीलाविशारदः

Maging si Panginoong Śiva, na wari’y dinapuan ng dalamhati, ay tumahak doon sa isang asal na sa panlabas ay tila makamundo; at yamang bihasa sa sari-saring banal na paglalaro (līlā), kanyang pinangilabot at pinahilo ang lahat ng naroon.

Verse 22

सर्वेषां चैव देवानां कटिर्भग्ना यदा तदा । शिवा क्रोधमयी साक्षाद्गंतुं न पुर उत्सहेत्

Tuwing nababali ang baywang ng lahat ng mga diyos, noon din si Śivā mismo ay hayagang nagpakita, puspos ng poot, at hindi pinahintulutan ang sinuman na magtungo sa lungsod (kuta); walang nangahas na sumulong.

Verse 23

स्वीयो वा परकीयो वा देवो वा दानवोपि वा । गणो वापि च दिक्पालो यक्षो वा किन्नरो मुनिः

Maging siya’y kamag-anak o dayuhan; maging deva o maging dānava man; maging gaṇa, tagapagbantay ng mga dako, yakṣa, kinnara, o isang muni—sinuman siya, lahat ay dapat maunawaang nasa ilalim ng pangkalahatang pagka-Panginoon ni Śiva at ng abot ng Kanyang biyayang nagbabago.

Verse 24

विष्णुर्वापि तथा ब्रह्मा शंकरश्च तथा प्रभुः । न कश्चिद्गिरिजाग्रे च स्थातुं शक्तोऽभवन्मुने

O pantas, maging si Viṣṇu, gayundin si Brahmā, at maging si Śaṅkara—ang Panginoon—ay wala ni isa ang nakayang tumindig sa tuktok ni Girijā (ang Diyosa), sapagkat napakalakas ng kanyang banal na pagdatal.

Verse 25

जाज्वल्यमानं तत्तेजस्सर्वतोदाहि तेऽखिलाः । दृष्ट्वा भीततरा आसन् सर्वे दूरतरं स्थिताः

Nang makita nila ang naglalagablab na liwanag na sumusunog sa kanila sa lahat ng panig, lalo silang natakot at tumayo pa sa mas malayong dako.

Verse 26

एतस्मिन्समये तत्र नारदो दिव्यदर्शनः । आगतस्त्वं मुने देवगणानां सुखहेतवे

Sa sandaling iyon, doon mismo, dumating si Nārada—na may banal na paningin—O pantas na muni, upang maghatid ng kagalakan at kaginhawahan sa mga pangkat ng mga deva.

Verse 27

ब्रह्माणं मां भवं विष्णुं शंकरं च प्रणम्य साः । समागत्य मिलित्वोचे विचार्य कार्यमेव वा

Pagkaraang magpatirapa kay Brahmā, sa akin, kay Bhava, kay Viṣṇu, at kay Śaṅkara, sila’y nagsama-sama, nagtipon sa kapulungan, at nagsalita—na pinag-iisipan kung anong gawain ang tunay na dapat gawin.

Verse 28

सर्वे संमंत्रयां चक्रुस्त्वया देवा महात्मना । दुःखशांतिः कथं स्याद्वै समूचुस्तत एव ते

Pagkatapos, ang lahat ng mga deva ay sumangguni sa iyo, O dakilang-loob; at mula roon ay nagtanong sila: “Paano nga ba mapapawi at mapatatahimik ang pagdurusa?”

Verse 29

यावच्च गिरिजा देवी कृपां नैव करिष्यति । तावन्नैव सुखं स्याद्वै नात्र कार्या विचारणा

Hangga’t hindi ipinagkakaloob ni Diyosa Girijā ang Kanyang biyaya, hindi lilitaw ang tunay na kaligayahan—wala nang dapat pagtalunan pa.

Verse 30

ऋषयो हि त्वदाद्याश्च गतास्ते वै शिवान्तिकम् । सर्वे प्रसादयामासुः क्रोधशान्त्यै तदा शिवाम्

Tunay nga, ang mga rishi—mula sa iyo—ay nagtungo sa harapan ni Panginoong Śiva. Pagkaraan, upang mapawi ang (Kanyang) poot, silang lahat ay nagsumamo at nagpalugod kay Śivā (Pārvatī), ang Mapagpalang Ina na nagpapalambot at nagpapatahimik sa mabagsik na anyo ni Śiva.

Verse 31

पुनः पुनः प्रणेमुश्च स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकशः । सर्वे प्रसादयन्प्रीत्या प्रोचुर्देवगणाज्ञया

Muli’t muli silang yumuk at nagpatirapa; at sa maraming himno ay nagpuri. Silang lahat, upang mapasaya ang Panginoon sa mapagmahal na debosyon, ay nagsalita ayon sa utos ng mga pangkat ng mga diyos.

Verse 32

सुरर्षय ऊचुः । जगदम्ब नमस्तुभ्यं शिवायै ते नमोस्तु ते । चंडिकायै नमस्तुभ्यं कल्याण्यै ते नमोस्तु ते

Wika ng mga banal na rishi: “O Ina ng sansinukob, pagpupugay sa Iyo. O Śivā, mapalad na kabiyak at kapangyarihan ni Śiva, pagpupugay sa Iyo. O Caṇḍikā, pagpupugay sa Iyo. O Kalyāṇī, ang Mapagpala, pagpupugay sa Iyo.”

Verse 33

आदिशक्तिस्त्वमेवांब सर्वसृष्टिकरी सदा । त्वमेव पालिनी शक्तिस्त्वमेव प्रलयंकरी

O Ina, Ikaw lamang ang Ādi-Śakti, laging sanhi ng lahat ng paglikha. Ikaw lamang ang Śakti na nag-iingat, at Ikaw lamang ang kapangyarihang nagdadala ng pagkalusaw (pralaya).

Verse 34

प्रसन्ना भव देवेशि शांतिं कुरु नमोस्तु ते । सर्वं हि विकलं देवि त्रिजगत्तव कोपतः

O Diyosa, Reyna ng mga diyos, maging mapagpala at ipagkaloob ang kapayapaan—pagpupugay sa Iyo. Tunay, O Devi, ang buong tatlong daigdig ay nagiging magulo at nawawalan ng lakas dahil sa Iyong poot.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुता परा देवी ऋषिभिश्च त्वदादिभिः । क्रुद्धदृष्ट्या तदा ताश्च किंचिन्नोवाच सा शिवा

Sinabi ni Brahmā: Nang mapuri nang gayon ang Kataas-taasang Diyosa ng mga rishi—ninyo at ng iba pa—si Śivā ay tumingin sa kanila nang may galit na titig, at hindi nagsalita ni isang salita.

Verse 36

तदा च ऋषयस्सर्वे नत्वा तच्चरणांबुजम् । पुनरूचुश्शिवां भक्त्या कृतांजलिपुटाश्शनैः

Pagkaraan, ang lahat ng rishi ay yumukod at sumamba sa mga paang tulad ng lotus, at muling nagsalita kay Śivā nang may debosyon; magkasanib ang mga palad sa banal na añjali, marahan at mapagpakumbabang nagsalita.

Verse 37

ऋषय ऊचुः क्षम्यतां देवि संहारो जाय तेऽधुना । तव स्वामी स्थितश्चात्र पश्य पश्य तमंबिके

Sinabi ng mga rishi: “O Devi, patawarin mo kami—ang paglipol ay malapit nang sumibol mula sa Iyo ngayon. Naririto ang Iyong Panginoon; masdan, masdan Siya, O Ambikā.”

Verse 38

वयं के च इमे देवा विष्णुब्रह्मादयस्तथा । प्रजाश्च भवदीयाश्च कृतांजलिपुटाः स्थिताः

“Sino ba kami—at sino ang mga diyos na ito gaya nina Viṣṇu at Brahmā? At ang lahat ng nilalang na sa Iyo rin nabibilang ay naririto, nakatayo na magkasanib ang mga palad sa paggalang.”

Verse 39

क्षंतव्यश्चापराधो वै सर्वेषां परमेश्वरि । सर्वे हि विकलाश्चाद्य शांतिं तेषां शिवे कुरु

O Kataas-taasang Diyosa, patawarin ang mga pagkakasala ng lahat. Sapagkat ngayon ang lahat ay nanghihina at nalugmok sa kakulangan; kaya, O Śivā, ipagkaloob mo sa kanila ang kapayapaan at muling pagbangon.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ऋषयस्सर्वे सुदीनतरमाकुलाः । संतस्थिरे चंडिकाग्रे कृतांजलिपुटास्तदा

Sinabi ni Brahmā: Pagkasabi nito, ang lahat ng mga rishi—lugmok at lalo pang nababalisa—ay tumindig sa harap ni Caṇḍikā, na magkasalikop ang mga kamay sa taimtim na pagsusumamo.

Verse 41

एवं श्रुत्वा वचस्तेषां प्रसन्ना चंडिकाऽभवत् । प्रत्युवाच ऋषींस्तान्वै करुणाविष्टमानसा

Nang marinig ang kanilang mga salita, si Caṇḍikā ay nalugod. Puspos ng habag ang kanyang puso, kaya’t sumagot siya sa mga rishi na yaon.

Verse 42

देव्युवाच । मत्पुत्रो यदि जीवेत तदा संहरणं नहि । यथा हि भवतां मध्ये पूज्योऽयं च भविष्यति

Wika ng Diyosa: “Kung ang aking anak ay mabubuhay, hindi dapat siya agawan ng buhay. Sapagkat sa takdang panahon, sa gitna ninyong lahat, siya man ay magiging karapat-dapat sambahin.”

Verse 43

सर्वाध्यक्षो भवेदद्य यूयं कुरुत तद्यदि । तदा शांतिर्भवेल्लोके नान्यथा सुखमाप्स्यथ

Mula sa araw na ito, magkaroon nawa ng iisang kataas-taasang tagapangasiwa; kung isasagawa ninyo ito, sisilang ang kapayapaan sa daigdig. Kung hindi, hindi ninyo makakamtan ang kaligayahan.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे ऋषयो युष्मदादयः । तेभ्यो देवेभ्य आगत्य सर्वं वृत्तं न्यवेदयन्

Sinabi ni Brahmā: Nang masabihan nang gayon, ang lahat ng mga rishi—simula sa inyo—ay nagtungo sa mga deva; at pagdating doon, isinalaysay nila nang buo ang lahat ng naganap.

Verse 45

ते च सर्वे तथा श्रुत्वा शंकराय न्यवेदयन् । नत्वा प्रांजलयो दीनाः शक्रप्रभृतयस्सुराः

Nang marinig nila iyon, iniulat nilang lahat ang bagay kay Śaṅkara. Ang mga deva—pinangungunahan ni Śakra (Indra)—ay yumukod, magkadikit ang mga palad, at tumayo sa harap Niya na mapagpakumbaba at nababalisa.

Verse 46

प्रोवाचेति सुराञ्छ्रुत्वा शिवश्चापि तथा पुनः । कर्त्तव्यं च तथा सर्वलोकस्वास्थ्यं भवेदिह

Matapos marinig ang mga diyos, sinabi ni Shiva: "Dapat itong gawin para sa ikabubuti ng lahat ng daigdig."

Verse 47

उत्तरस्यां पुनर्यात प्रथमं यो मिलेदिह । तच्छिरश्च समाहृत्य योजनीयं कलेवरे

Pumunta muli sa hilaga. Ang sinumang unang makita—kunin ang kanyang ulo at ikabit ito sa katawan.

Verse 48

ब्रह्मोवाच । ततस्तैस्तत्कृतं सर्वं शिवाज्ञाप्रतिपालकैः । कलेवरं समानीय प्रक्षाल्य विधिवच्च तत्

Sinabi ni Brahma: Pagkatapos, ang lahat ay isinagawa ng mga tapat na tagasunod ni Shiva. Dinala nila ang katawan at hinugasan ito nang maayos.

Verse 49

पूजयित्वा पुनस्ते वै गताश्चोदङ्मुखास्तदा । प्रथमं मिलितस्तत्र हस्ती चाप्येकदंतकः

Pagkatapos muling sumamba, sila’y naglakad na nakaharap sa hilaga. Doon, una nilang nasalubong ang May-ulong Elepante—si Ekadanta (Gaṇeśa).

Verse 50

तच्छिरश्च तदा नीत्वा तत्र तेऽयोजयन् ध्रुवम् । संयोज्य देवतास्सर्वाः शिवं विष्णुं विधिं तदा

Pagkaraan, dinala nila roon ang ulo at matibay na ikinabit sa lugar nito. Noon ding sandali, nagtipon ang lahat ng mga deva—kasama sina Śiva, Viṣṇu, at Vidhī (Brahmā).

Verse 51

प्रणम्य वचनं प्रोचुर्भवदुक्तं कृतं च नः । अनंतरं च तत्कार्यं भवताद्भवशेषितम्

Pagkatapos magpatirapa, sinabi nila: “Ang iniutos Mo ay aming naisakatuparan. Ngayon, O Panginoon, Ikaw nawa ang tumapos sa nalalabing bahagi ng gawaing iyon.”

Verse 52

ब्रह्मोवाच । ततस्ते तु विरेजुश्च पार्षदाश्च सुराः सुखम् । अथ तद्वचनं श्रुत्वा शिवोक्तं पर्यपालयन्

Sinabi ni Brahmā: Pagkaraan nito, ang mga banal na tagapaglingkod at ang mga diyos ay nagningning sa ligaya. Nang marinig ang pahayag ni Śiva, kanilang tapat na isinakatuparan ang itinakda Niya.

Verse 53

ऊचुस्ते च तदा तत्र ब्रह्मविष्णुसुरास्तथा । प्रणम्येशं शिवं देवं स्वप्रभुं गुणवर्जितम्

Pagkatapos, doon mismo, nagsalita sina Brahmā, Viṣṇu, at ang mga diyos—matapos magpatirapa kay Śiva, ang Panginoon, ang kanilang kataas-taasang Guro, na lampas sa mga guṇa.

Verse 54

यस्मात्त्वत्तेजसस्सर्वे वयं जाता महात्मनः । त्वत्तेजस्तत्समायातु वेदमंत्राभियोगतः

O Panginoong may dakilang kaluluwa, sapagkat mula sa banal Mong liwanag kaming lahat ay isinilang. Nawa’y ang liwanag Mong yaon ay magbalik at muling magsanib, sa bisa ng mga mantra ng Veda.

Verse 56

तज्जलस्पर्शमात्रेण चिद्युतो जीवितो द्रुतम् । तदोत्तस्थौ सुप्त इव स बालश्च शिवेच्छया

Sa paghipo lamang ng tubig na iyon, ang batang may kamalayan ay agad na nabuhay muli. Pagkaraan, sa kalooban ni Śiva, siya’y tumindig kaagad, na wari’y nagising mula sa pagkakatulog.

Verse 57

सुभगस्सुन्दरतरो गजवक्त्रस्सुरक्तकः । प्रसन्नवदनश्चातिसुप्रभो ललिताकृतिः

Siya’y lubhang mapalad at napakaganda; may mukhang elepante at kumikislap na mapulang liwanag. Payapa at mapagpala ang anyo ng mukha, nagliliwanag nang higit sa lahat; banayad at kaakit-akit ang anyo—ganyan pinupuri ang Panginoong Gaṇeśa.

Verse 58

तं दृष्ट्वा जीवितं बालं शिवापुत्रं मुनीश्वर । सर्वे मुमुदिरे तत्र सर्वदुःखं क्षयं गतम्

O panginoon ng mga pantas, nang makita ang batang iyon—anak ni Śiva—na muling nabuhay, nagalak ang lahat ng naroon, sapagkat nagwakas ang kanilang buong dalamhati.

Verse 59

देव्यै संदर्शयामासुः सर्वे हर्षसमन्विताः । जीवितं तनयं दृष्ट्वा देवी हृष्टतराभवत्

Silang lahat, puspos ng kagalakan, ay iniharap siya sa Diyosa. Nang makita ng Diyosa na buhay ang kanyang anak, lalo pa siyang nagalak.

Verse 95

इत्येवमभिमंत्रेण मंत्रितं जलमुत्तमम् । स्मृत्वा शिवं समेतास्ते चिक्षिपुस्तत्कलेवरे

Sa gayon, matapos basbasan ang dakilang tubig sa pamamagitan ng gayong mantra, at paggunita kay Panginoong Śiva, silang lahat ay nagtipon at winisikan iyon sa katawan na yaon.