लक्ष्मणक्रोधः सुग्रीवप्रबोधनं च
Lakshmana’s Wrath and the Summoning of Sugriva
सालतालाश्वकर्णांश्च तरसा पातयन्बहून्।पर्यस्यन्गिरिकूटानि द्रुमानन्यांश्च वेगतः।।शिलाश्च शकलीकुर्वन्पद्भ्यां गज इवाशुगः।दूरामेकपदं त्यक्त्वा ययौ कार्यवशाद्द्रुतम्।।
sālatālāśvakarṇāṃś ca tarasā pātayan bahūn |
paryasyan girikūṭāni drumān anyāṃś ca vegataḥ ||
śilāś ca śakalīkurvan padbhyāṃ gaja ivāśugaḥ |
dūrām ekapadaṃ tyaktvā yayau kāryavaśād drutam ||
Dahil sa kagyat na pangangailangan, mabilis na tumakbo si Lakṣmaṇa, marahas na ibinabagsak ang maraming punong sāla, tāla, at aśvakarṇa, at itinatapon ang mga batong taluktok at iba pang mga punò sa kaniyang pagdaraan. Gaya ng isang matuling elepante, dinurog niya ang mga bato sa ilalim ng paa; at sa iisang hakbang ay nalampasan ang malayong layo, nagmamadaling tuparin ang kaniyang gawain.
'Lakshmana rushed on foot speedily, cutting the branches of sala, tala and asvakarna and other trees on the way and forcibly turning and crushing the mountain rocks into pieces with a single foot, like a swift-moving elephant taking long strides, to carry out the task.
Dharma is portrayed as resolute action for a righteous objective: Lakṣmaṇa’s intensity is directed toward fulfilling duty (kārya), not personal gain.
Lakṣmaṇa hastens toward Kiṣkindhā to press Sugrīva to honor his promise to assist Rāma in the search for Sītā.
Kārya-niṣṭhā (task-focused determination): he allows no obstacle to slow him down.