Adhyaya 90

Nagsisimula ang kabanata sa tanong ni Satya/Satyabhāmā kay Śrī Kṛṣṇa: kung ang lahat ng paghahati ng panahon ay anyo ng Panginoon, bakit itinuturing na pinakadakila ang buwang Kārttika, at bakit pinakamamahal ang Ekādaśī? Sumagot si Keśava sa pamamagitan ng paggunita sa isang sinaunang pag-uusap na ipinaliwanag ni Nārada ang natatanging kadakilaan ng Kārttika. Isinalaysay ni Nārada ang krisis: tinalo ng asura na si Śaṅkha (anak ni Sāgara) ang mga deva, inagaw ang mga Veda, at ang mga ito’y nagtago sa mga tubig. Nagtipon sina Brahmā at ang mga diyos at ginising si Viṣṇu sa pamamagitan ng debosyonal na pagdiriwang at pagsamba; pinagkalooban sila ni Viṣṇu ng mga biyaya, itinatag ang mga pagtalima sa Kārttika—ang pagpupuyat mula Āśvina Śukla Ekādaśī hanggang Udbodhinī/Prabodhinī—at nangakong babawiin ang mga Veda sa pagpatay kay Śaṅkha. Ikinakabit ng teksto ang mga gawaing ritwal—pagligo, upacāra, pag-aalay ng ilawan, musika, at pagpupuyat sa gabi—sa paglilinis ng kasalanan, pag-ani ng biyaya ng Diyos, at sa huling pag-abot sa tahanan ni Viṣṇu.