Adhyaya 82

Tinanong ni Umā (Pārvatī) si Maheśvara (Śiva) tungkol sa mga tanda at kadakilaan ng mga Vaiṣṇava. Ipinapahayag ng kabanata ang kanilang mga katangiang etikal at debosyonal: kalinisan, katotohanan, pagtitiis, kawalang-pagkakapit, pagsisiyasat sa Veda, mabuting pagtanggap sa panauhin, agnihotra, habag, at ang nakikitang mga sagisag ng Vaiṣṇava gaya ng śaṅkha at cakra. Mahigpit ding nagbababala laban sa paninirang-puri sa mga deboto, sapagkat ito’y nagbubunga ng paulit-ulit na kapanganakang mababa at mapanglaw. Pagkaraan, tumutungo ang aral sa arcana: paglikha at pagsamba sa anyo ni Gopāla/Kṛṣṇa na yari sa metal o bato, paggalang sa Śālagrāma at mga batong Dvāravatī, at wastong paglalagay (pratiṣṭhā) ng mga mūrti sa pamamagitan ng mantra ayon sa pamamaraang āgamic at Vedic, kasama ang ṣoḍaśopacāra. Ipinagkakasundo ni Śiva ang teolohiya sa pagsasabing walang pagkakaiba si Viṣṇu at Śiva, at kinokondena ang pagsambang may halong panlilibak na sektaryo. Binabanggit ang mga huwaran—Nārada, Prahlāda, Ambarīṣa, Dhruva—at ang debotong śūdra na si Haridāsa, upang ipakita ang lawak ng bhakti lalo na sa Kali-yuga.