Adhyaya 79

Sa Kabanata 79, ipinupuri ang Apāmārjanaka bilang isang lubhang kahanga-hangang himno/ritwal ng paglilinis. Itinuturo ni Mahādeva (Śiva) kay Pārvatī, ang “anak ng bundok,” na ang taimtim at nakatuong pagbigkas nito ay lalo nang mabisa para sa putra-kāmanā (pagnanais ng anak na lalaki), at na ang araw-araw na pagbigkas ay tumutupad ng sari-saring layunin. Ipinapakita ang mga bunga ayon sa varṇa: karunungan para sa brāhmaṇa, paghahari para sa kṣatriya, yaman para sa vaiśya, at debosyon para sa śūdra; gayunman, sinasabi ring ang pakikinig at japa ay nagdudulot ng pangkalahatang bhakti sa lahat. Itinatapat ang bisa nito sa Sāma Veda, sinasabing agad nitong winawasak ang kasalanan, at iniuugnay sa mga Vaiṣṇava na pagtalima: isulat sa balat ng birch bilang suot na teksto, maghandog ng tulasī kahit matapos ang isang taludtod, at magsuot ng tulasī-mālā at mga tanda ng Vaiṣṇava (mga marka ng śaṅkha-cakra). Bilang pananggalang, ginagamit ito sa pagpapatahimik ng karamdaman ng mga bata, mga suliraning astral, mga espiritu, lason, at pangingisay. Sa wakas, ipinangako ang pagpasok sa Viṣṇu-loka at ang sukdulang kalayaan (mokṣa), at itinatanghal ang mga bhāgavata bilang tagapagligtas ng buong angkan.