Adhyaya 72

Sa PP.6.72, itinatampok ni Śrī Mahādeva ang Viṣṇu-sahasranāma bilang pangkalahatan at angkop sa Kali-yuga na landas ng kaligtasan. Itinuturo niya na ang araw-araw na pagbigkas ay kapaki-pakinabang sa lahat ng varṇa, at binibigyang-diin ang pagiging bukás sa lahat, lalo na sa mga śūdra; kahit bahagyang pagbigkas ay nagdudulot ng pag-abot sa pinakamataas na tahanan ni Viṣṇu. Iniuugnay ng kabanata ang himno sa wastong ritwal na pagsasaayos (vinyāsa), sa pagtuon ng isip—na huwag bigkasin nang ligaw o abala—at sa pusong mapaglingkod (dāsya-bhāva). Ipinapantay nito ang sahasranāma sa presensya ng lahat ng tīrtha at banal na ilog, at nangangako ng mahabang buhay, kasaganaan, mabuting lahi, at pagkalaya sa mga kapintasan na dulot ng paglalakbay. Sa wakas, ipinahahayag na kahit isang Pangalan ni Viṣṇu na inihandog kasama ng tulasī ay higit pa sa napakalaking gantimpala ng maraming dakilang yajña at sakripisyo.