Adhyaya 59

Nagsisimula ang kabanata sa pagtatanong ni Yudhiṣṭhira kay Śrī Kṛṣṇa kung ano ang pangalan at katangian ng Ekādaśī sa maliwanag na kalahati ng buwan ng Āśvina. Ipinahayag ni Kṛṣṇa na ito ang Pāpāṃkuśā Ekādaśī, na nakasentro sa pagsamba kay Padmanābha (Viṣṇu), at pinupuri bilang lubhang nakapapawi ng kasalanan at nagbibigay ng kapwa langit at mokṣa. Itinatampok ang Ekādaśī bilang higit pa sa malalaking handog na śrauta; ang Hari-bhakti—pag-aayuno, pagpupuyat sa gabi, at pagluwalhati sa banal na Pangalan—ay itinuturing na ganap na katumbas ng mga tīrtha. Sinasabi ring kahit ang hindi sinasadyang pag-aayuno ay nakahahadlang sa mga parusa ni Yama. Nagbibigay rin ng babala laban sa panlilibak na sektaryan: huwag hamakin ng Vaiṣṇava si Śiva, at huwag laitin ng Śaiva si Viṣṇu, sapagkat ang wastong asal sa debosyon ay bahagi ng espirituwal na tagumpay. Sa wakas, muling pinagtitibay na ang Pāpāṃkuśā ay nagpapalaya sa mga kasalanan at umaakay sa daigdig ni Hari, at binabanggit ang mga bagay na maaaring ipamigay bilang kawanggawa upang madagdagan ang kabutihang-loob.