Adhyaya 48

Itinatampok ng kabanatang ito ang Ekādaśī sa madilim na kalahati ng Vaiśākha bilang Varūthinī, at pinupuri ang kapangyarihan nitong magbigay ng kasaganaan at ng pinakamataas na layon—mokṣa. Sa anyong phalaśruti, sinasabi na ang panatang ito lamang ay sumisira ng mga kasalanan at nag-aalis ng malalalim na dungis na tila saṃskāra; binabanggit ang mga halimbawa ng mga hari tulad nina Māndhātā at Dhuṃdhumāra, at maging ang paglaya ni Śiva mula sa parusang kaugnay ng bungo. Ipinapantay ng teksto ang bunga ng Varūthinī sa matitinding tapas at sa dāna tuwing eklipse. Pagkaraan, tinatalakay ang antas ng mga kaloob—pagkain, linga, at kaalaman—kasama ang mga aral sa dharma: babala laban sa pagsasamantala sa yaman ng isang dalaga at papuri sa kanyā-dāna. Ipinag-uutos ang mga pag-iingat at pag-uugali sa Daśamī, Ekādaśī, at Dvādaśī, na nagtatapos sa pagpupuyat sa gabi at pagsamba kay Madhusūdana. Ang pakikinig o pagbigkas ng salaysay ay ipinangakong magdudulot ng di-nasisirang hantungan at dakilang kapala.