Adhyaya 45

Itinatanghal ng PP.6.45 ang punong Āmalakī (Dhātrī) bilang pangunahing banal na pook ng mga Vaiṣṇava: ang pag-alaala rito, paghipo, at pagsusuot ng bunga o dahon ay nagpaparami ng puṇya. Isinasalaysay ang pinagmulan nito: mula sa isang maningning na patak na lumitaw mula sa bibig/laway ni Brahmā, sumibol ang punong kahanga-hanga; namangha ang mga deva at ṛṣi, at isang Aśarīriṇī Vāk (walang-katawang tinig) ang nagpahayag ng kabanalan nito at ng pagkakakilanlan nito sa walang hanggang Viṣṇu. Pagkatapos, itinuturo ni Viṣṇu ang tamang panahon ng vrata sa maliwanag na kalahati ng Phālguna, lalo na kapag ang Dvādaśī ay tumapat sa Puṣya. Inilalarawan ang pamamaraan: jāgaraṇa (pagpupuyat), pūjā, arghya, pradakṣiṇā, awit at pagbigkas ng mga banal na salaysay, ārati sa bukang-liwayway, at dāna sa mga brāhmaṇa. Paulit-ulit na itinatapat ang bunga ng pagpupuyat sa pag-aalay ng isang libong baka at ipinapangakong hindi mahuhulog mula sa loka ni Viṣṇu, kaya’t ang bhakti at ritwal ay inilalahad bilang mabisang landas sa kaligtasan.