Adhyaya 41

Tinanong ni Yudhiṣṭhira si Śrī Kṛṣṇa tungkol sa Ekādaśī ng maliwanag na kalahati ng Pauṣa. Ipinahayag ni Kṛṣṇa na ito ay ang Putradā Ekādaśī, ang pinakamataas na panatang sumisira ng kasalanan, na ang namumunong Panginoon ay si Nārāyaṇa/Keśava. Lumipat ang aral sa isang salaysay na may balangkas: si Haring Suketumān, nagdurusa sa kawalan ng anak at sa pangambang mapabayaan ang tungkulin sa mga pitṛ, iniwan ang mga aliw at naglakbay sa gubat. Sa gitna ng masidhing paglalarawan ng ilang, narating niya ang isang banal na lawa na may mga āśrama at nakatagpo ang mga pantas na nagpakilalang Viśvedevas. Ipinabatid nila na ang araw ay Putradā Ekādaśī at itinuro ang wastong pagsasagawa ng vrata at ang pāraṇa. Sinunod ng hari ang panata; pagbalik niya, naglihi ang reyna at nagsilang ng maningning na anak. Nagtatapos ang kabanata sa pangakong magkakaloob ito ng anak at langit sa tapat na tagasunod, at ang pakikinig o pagbasa nito ay may kapantay na bunga ng Agniṣṭoma.