Adhyaya 40

Tinutukoy ng kabanatang ito ang Ekādaśī sa madilim na kalahati (kṛṣṇa-pakṣa) ng buwan ng Pauṣa bilang Saphalā, at ipinahahayag na ang Ekādaśī ay higit sa mga yajña, paglalakbay-dambana, at iba pang panata. Itinatakda ang pagsamba kay Nārāyaṇa/Hari sa pamamagitan ng mga prutas na naaayon sa panahon—niyog, bunga ng areca, citron, granada, āmalakī at iba pa—kasama ang insenso, mga ilawan, at lalo na ang dīpa-dāna at pagpupuyat sa gabi (jāgara) kasama ng mga Vaiṣṇava. Isinasalaysay ang pagtubos kay Luṃpaka, isang makasalanang prinsipe na pinalayas dahil sa bisyo at paglapastangan, at naging magnanakaw sa gubat. Sa araw ng Saphalā, dahil sa lamig at gutom malapit sa banal na aśvattha na kaugnay ni Vāsudeva, hindi niya sinasadyang nakapagpuyat at naghandog ng mga natipong prutas sa paanan ng puno, na nanalangin para sa ikalulugod ni Hari. Tinanggap ni Viṣṇu ang pagpupuyat at handog bilang tunay na bhakti; isang tinig mula sa langit ang nagkaloob sa kanya ng kaharian at muling dangal. Sa wakas, sinasabi na ang pakikinig, pagbabasa, o pagsasagawa ng Saphalā ay nagdudulot ng dakilang puṇya, na inihahambing sa Rājasūya.