Adhyaya 252

Isinalaysay ni Mahādeva kay Umā ang pinaikling Kṛṣṇa-carita na nagtatapos sa pag-akyat ni Śrī Kṛṣṇa sa Kaniyang sariling dhāma. Pagkamatay ni Kaṃsa, inapi ni Jarāsandha ang mga Yādava; si Kṛṣṇa, kasama sina Bhīma at Arjuna, ay pumasok na nag-anyong mga brāhmaṇa, at sa huli’y napatay si Jarāsandha sa pakikipagbuno at napalaya ang mga haring bihag. Sumunod ang Rājasūya; napatay si Śiśupāla at nakamtan ang mokṣa matapos ang tatlong kapanganakan, at si Dantavaktra man ay napatay at nagsanib kay Hari. Pinagpala ni Kṛṣṇa ang Vraja, nagbalik sa Dvārakā, at pinagkalooban ng kasaganaan ang dukhang kaibigang brāhmaṇa sa pagkain Niya ng pṛthukā. Pagkaraan, binanggit ang kinalabasan sa Kurukṣetra, ang pagbabalik ng mga anak ng isang brāhmaṇa mula sa kaharian ni Nārāyaṇa, ang sumpa sa mga Yādava at ang kanilang pagkalipol sa sarili, ang pagkatusok kay Kṛṣṇa ng isang mangangaso, at ang Kaniyang pag-akyat sa Vaikuṇṭha. Sa phalaśruti, ang pakikinig o pagbigkas ng mga gawa ni Kṛṣṇa at ang pag-awit ng “namaḥ kṛṣṇāya” ay pumupuksa ng kasalanan at nagkakaloob ng pinakamataas na tahanan.