Adhyaya 251

Isinasalaysay na si Pauṇḍraka ay nagsagawa ng matinding Śaiva tapasya—labindalawang taon ng pag-aayuno at pagbigkas ng mantra—at sa sukdulan ng puraścaraṇa ay inihandog pa ang lotus ng sarili niyang mata. Nalugod si Śiva at pinagkalooban siya ng anyong kahawig ni Viṣṇu at ng mga sagisag nito. Dahil dito, ipinahayag ni Pauṇḍraka ang sarili bilang “Vāsudeva,” at nalinlang ang marami. Sa pag-uudyok ni Nārada, humarap siya sa tunay na Vāsudeva at nagmartsa patungong Dvārakā kasama ang isang akṣauhiṇī na hukbo. Nilipol ni Śrī Kṛṣṇa ang hukbo, pinutol ang huwad na mga sagisag, at pinugutan si Pauṇḍraka sa pamamagitan ng Sudarśana. Pagkaraan, ang anak niyang si Daṇḍapāṇi ay nagsagawa ng ritong Śaiva upang lumikha ng kṛtyā na papatay kay Kṛṣṇa. Ngunit tinakot at hinabol ito ng Sudarśana pabalik sa Vārāṇasī; doon winasak ng discus ang kṛtyā, pinatay si Daṇḍapāṇi, at sinunog ang Kāśī, bago muling bumalik sa kamay ni Kṛṣṇa.