Adhyaya 233

Sa balangkas ng pagtuturo ni Śiva kay Umā, itinatampok ang Ekādaśī bilang pinakamataas na vrata na pumupuksa sa kapahamakan at kasalanan. Itinaas din ang Dvādaśī bilang lalong minamahal ni Viṣṇu kapag ipinagpapatuloy nang may pananampalataya ang pag-iingat at mapagpuyat, at kapag sinasamba si Puruṣottama sa ikalabindalawang araw kasama ang Tulasī at si Śrī (Lakṣmī). Ang ganitong pagsamba ay sinasabing pumapatid sa gapos ng pagkaalipin at nagkakaloob ng pinakamataas na tahanan ng Panginoon; ang pagpapabaya rito ay inilalarawan bilang panlilinlang ng māyā na humahantong sa makasalanang bunga at pagdurusa. Pagkaraan, lumilipat ang tagpo sa Karagatan ng Gatas (Kṣīra-sāgara), kung saan namamahinga si Viṣṇu sa higaan ni Śeṣa at nagpapakita sa anyong Kūrma. Pinupuri Siya ng mga Deva at humihiling ng biyaya upang matulungan si Śeṣa at ang mga elepanteng tagapagbantay ng mga direksiyon; pumapayag ang Panginoon at inilarawang pinanghahawakan ang daigdig na may pitong kontinente. Sa wakas, iniuugnay ang ganap na mga yogin at ṛṣi sa pagsunod sa utos ni Viṣṇu, at binubuod ang kaluwalhatian ni Kūrma, ang kaugnayan kay Lakṣmī, at ang pagkakasunod ng ritwal na Ekādaśī–Dvādaśī.