Adhyaya 230

Sa balangkas ng diyalogong Umā–Maheśvara, nagtanong si Pārvatī kung paano pinuksa ni Madhusūdana ang mga rākṣasa at hiniling ang masusing salaysay ng kaluwalhatian ng mga avatāra ni Hari, simula sa Isda at Pagong. Ipinaliwanag ni Śiva ang lohika ng banal na pagpapakita—gaya ng ilaw na nagsisindi ng isa pang ilaw—at ibinukod ang Kataas-taasang Panginoon mula sa Kanyang mga paglalangkap (vyūha/vibhava) at sa Kanyang presensiya sa anyong sinasamba (arcā). Pagkaraan, isinalaysay ang sinaunang lahi: si Marīci ay nagkaanak kay Kaśyapa; mula kay Aditi nagmula ang mga Deva, at mula kay Diti ang makapangyarihang Asura/rākṣasa gaya nina Hayagrīva at Hiraṇyākṣa. Isang demonyo ang umagaw at lumunok sa mga Veda at nagtago sa karagatan, kaya gumuho ang dharma at ang kaayusang varṇāśrama. Pinuri ni Brahmā at ng mga diyos ang Panginoon sa Karagatang Gatas; nag-anyong Matsya ang Panginoon, lumusong sa dagat, pinaslang ang demonyo, ibinalik ang mga Veda kay Brahmā, at bilang Vyāsa ay nilinaw ang mga paghahati ng Veda, pinangalagaan ang mga daigdig, at saka naglaho.