Adhyaya 229

Tinanong ni Pārvatī si Śiva na ipaliwanag ang banal na paglikha at ang mga paglalagwang-tao ng Panginoon. Isinalaysay ni Śiva ang kosmogoniya: sumibol ang mga sangkap, nabuo ang karagatang kosmiko, pumasok si Hari sa yoga-nidrā, at mula sa lotus sa pusod Niya ay lumitaw si Brahmā na nagpugay kay Viṣṇu; saka pinakilos ng Panginoon ang paglikha. Isinama rin ang salaysay ng kapanganakan ni Rudra at ang tungkulin niyang paglusaw, bilang bahagi ni Saṅkarṣaṇa. Ipinahayag ang mga gampanin ni Viṣṇu bilang antaryāmin at inilista ang daśāvatāra. Ang pangunahing aral ay ang paglalarawan ng apat na vyūha—Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, Aniruddha—at ng kani-kanilang mga dakilang dhāma: Vaikuṇṭha, ang mundong “Nitya,” Śvetadvīpa, at Kṣīrasāgara. Sa huli, itinuro na ang pagbigkas ng mantra at ang tanging bhakti ng paglilingkod (dāsya) ang nagkakaloob ng di-pagbabalik na mokṣa, higit sa panandaliang langit.