Adhyaya 223

Sa PP.6.223, humihiling si Śaunaka sa kay Sūta ng tagapagliligtas na aral. Isinasalaysay ni Sūta ang turo ni Vasiṣṭha kay Haring Dilīpa, at lalo pang pinalalalim ang salinlahi ng paghahatid: nagtatanong ang mga yogin kay Brahmā; isiniwalat ni Brahmā na tinanggap niya ang lihim mula kay Nārāyaṇa; at ipinasa ni Nārada sa mga pantas ang “hiyas sa mga mantra,” ang mantra ni Lakṣmī–Nārāyaṇa, na itinuturing na pinakamataas na lunas sa saṃsāra. Itinatakda ng kabanata na ang karapat-dapat ay yaong may tanging debosyon at ganap na pagsuko (śaraṇāgati), hindi batay sa varṇa, ngunit ipinagbabawal ang pagtuturo sa walang pananampalataya, mapagmataas, sakim, o walang disiplina. Inilalarawan din ang mga tanda ng pagkakakilanlang Vaiṣṇava at ang wastong dīkṣā: pagpili ng karapat-dapat na guru, pagsamba at ritwal, bilang ng homa (108/1008), nyāsa at mudrā, pagmamarka ng cakra at śaṅkha, abhiṣeka, at mantra-upadeśa. Sa wakas, ipinahahayag na ang pagkanlong kay Nārāyaṇa lamang ang nagdudulot ng mokṣa.