Adhyaya 222

Sa Adhyaya 222 ay isang tīrtha-māhātmya na naglalarawan ng dakilang bisa ng mga banal na pook. Nagsisimula ito sa Kāśī, kung saan ang isang uwak, isang ahas, at isang punong śiṃśapā ay nakamit ang paglaya dahil sa mga kasalanan ng nakaraang kapanganakan na napawi ng munting kabutihan—isang pagtulong at pagliligtas. Ipinapahayag na ang pagpanaw sa gayong kṣetra ay nagdudulot ng pambihirang kalagayan sa kabilang-buhay. Pagkaraan, itinatampok ang Gokarṇa bilang lugar na nagbibigay ng pagkakahawig kay Śiva sa mga namamatay doon, at ang Śiva-Kāñcī kung saan ang tapat na debosyon kay Śiva ay humahantong pa rin sa Vaikuṇṭha. Isinasalaysay ang halimbawa ng isang brāhmaṇa na deboto ni Śiva na pinag-agawan ng mga gaṇa ni Śiva at ng mga tagasunod ni Hari; nalutas ito sa mapayapang pagkakasundo nina Śiva at Viṣṇu. Sa huli, binabanal ang Indraprastha/Śakraprastha sa pampang ng Yamunā (Kāliṇdī): ang paliligo, taunang pradakṣiṇā, at ang pinagmulan ng Bhīma-kuṇḍa ay iniuugnay sa pagkamatay ni Śiśupāla at sa konteksto ng Rājasūya.