Adhyaya 220

Itinatampok ng kabanata ang Prayāga bilang “hari ng mga tīrtha,” na pinagtitibay sa isang makalangit na pangitain. Dumalaw ang Gandharva na si Viśvāvasu sa kapulungan ni Brahmā sa Sumeru at nasaksihan niyang ang Indraprastha/Śakraprastha ay pinararangalan malapit sa trono ni Brahmā, samantalang ang mahahalagang tīrtha ay wari’y mga tagapaglingkod—isang banal na pagmamapa ng mga pook na sagrado ayon sa lapit sa kapangyarihang dibino. Pagkaraan, isinalaysay ang halimbawa ni Mohinī, isang mayamang kurtisan ng Māhiṣmatī. Bagaman nabahiran ng mabibigat na kasalanan, nang siya’y dapuan ng katandaan at takot sa impiyerno, bumaling siya sa dharma sa pamamagitan ng mga gawaing pampubliko at pagkakawanggawa. Ngunit siya’y ipinagkanulo at nasugatan nang malubha sa gubat. Sa huling sandali, nakatagpo niya ang isang Vaikhānasa na may dalang tubig ng Prayāga; nang ibuhos ito sa kanyang mukha, iyon ang naging mapagligtas na ugnay. Muling isinilang siya bilang reyna sa Drāviḍa, at ang salaysay ay tumutuloy patungo sa kuwento ni Hemāṅgī, ipinapakita ang bisa ng tīrtha at ang pagbabagong-kapalaran sa karma at pagkakakilanlang panlipunan at espirituwal.