Adhyaya 210

Dalawang nagtalikod-sa-mundo na brāhmaṇa ang naglalakbay na may dalang bungkos ng mga buto upang ilubog sa tubig bilang huling ritwal. Pagdating nila sa pook ng Indraprastha sa pampang ng Yamunā, sila’y natulog. Isang asong naghanap ng pagkain ang kumuha sa telang balot, napunit ito, at ang mga buto’y nahulog sa ilog—di sinasadya ngunit naganap ang paglulubog sa Kośalā tīrtha. Agad na nagpakita si Mukunda sa isang makalangit na vimāna, yumukod at nagbigay-galang sa kanyang guru na si Vedāyana, at nagpahayag na ang kapangyarihan ng tīrtha ang sumira sa kasalanang kaugnay ng paglabag sa guru. Isinalaysay niya na bagaman siya’y napatay ng barbero na si Caṇḍaka at dinala sa Saṃyamanī, ang bisa ng Kośalā ang nagbukas ng landas sa langit. Ikinuwento rin ni Mukunda ang mga yamadūta, ang mga pahirap sa impiyerno gaya ng Raurava, at ang aral ni Yama—batay sa utos ni Brahmā—tungkol sa mabigat na bunga ng pagtataksil sa guru at pagpapabaya sa mga magulang. Sa wakas, iniuugnay ang kanyang paglaya sa dating pagkamapagpatuloy at wastong śrāddha para sa isang panauhing brāhmaṇa, at itinataas ang Kośalā bilang “hari ng mga tīrtha” sa papuri sa Kāliṃdī (Yamunā).