Adhyaya 200

Inilalarawan ng PP.6.200 ang Indraprastha bilang banal na pook na tila “lahat-ng-tīrtha,” na naitatag sa pamamagitan ng mga yajña ni Indra at masaganang dāna sa biyaya ni Viṣṇu. Maraming kilalang tīrtha ang wari’y ritwal na “itinanim” o inihalintulad sa loob ng rehiyong ito—Prayāga, Kāśī, Śiva-Kāñcī, Gokarṇa, Dvārakā, Kośalā/Madhuvana, Badarī, Haridvāra, Puṣkara, Naimiṣa/Kālañjara—hanggang sa marating ang Nigamodbodhaka, ang tawiran na sinasabing gumigising sa mga Nigama at nagbibigay ng alaala ng mga dating kapanganakan sa pamamagitan ng pagligo. Kalaunan, bumaba si Indra bilang brāhmaṇa na si Viṣṇuśarmā; kasama ang ama niyang si Śivaśarmā, tinalikuran niya ang makamundong buhay at nagbalik sa tīrtha, kung saan sumibol ang pag-alaala sa nakaraang buhay. Sa paligid nito, namatay ang isang Bhilla at isang leon, at dahil sa kapangyarihan ng tīrtha ay nagkamit sila ng makalangit na katawan; inihatid sila ng mga tagapaglingkod ni Hari patungong Vaikuṇṭha. Ipinapakita nito ang diwa ng kabanata: ang kabanalan ng pook at ang bhakti ay humihigit sa uri ng kapanganakan at maging sa mabibigat na kasalanan.