Adhyaya 2

Itinatampok ng PP.6.2 ang Badrikāśrama bilang pinakabanal at pinakamarangal sa mga bundok, at inilalarawan ang palagiang pag-iral nina Panginoong Nara–Nārāyaṇa sa tuktok ng Himalaya. Binabanggit ang kanilang dalawang pagpapakita—isang maputi at isang maitim—at itinuturo na ang paglalakbay-pananampalataya (tīrtha-yātrā) ay may dakilang bunga sa espiritu. Ipinapaliwanag din ang takdang panahon ng pagsamba: sa uttarāyaṇa (pag-akyat ng araw sa hilaga) sumisigla ang pūjā, ngunit sa mga buwang natatakpan ng niyebe ay nahahadlangan ang pagsamba hanggang magsimula ang dakṣiṇāyana (pagliko ng araw sa timog). Pinatitindi ang tīrtha-māhātmya sa pag-uugnay sa Alakanandā at sa Gaṅgā, at sa pangakong ang paliligo at darśana rito ay nakapapawi maging ng mabibigat na kasalanan. Sa wakas, nagaganap ang palitan ng biyaya: pinupuri ni Nārāyaṇa si Rudra bilang Panginoon ng Kailāsa at tagapangalaga ng daigdig; at si Rudra nama’y humihiling ng di-matitinag na bhakti at katanyagan bilang mapagpalayang tagapagkaloob sa mga sumasamba. Sa ganito, nagkakaugnay ang pagkakakilanlang ascetiko ni Śiva at ang biyaya ni Viṣṇu sa iisang landas ng paglilinis at pag-ibig sa Diyos.