Adhyaya 199

Sa udyok ng mga pantas, ipinakilala ni Sūta ang aral ni Saubhari kay Yudhiṣṭhira tungkol sa kadakilaan ng Kāliṇdī (Yamunā) at sa pinakamataas na tīrtha na kaugnay ng Vaikuṇṭha. Lumipat ang salaysay kina Nārada at Parvata sa marikit na gubat ng Khāṇḍava sa pampang ng Kāliṇdī, kung saan tinanong ni Haring Śibi ang pambihirang mga palatandaan ng paghahandog na nakikita sa kagubatan. Isinalaysay ni Nārada na matapos wasakin ni Narasiṃha si Hiraṇyakaśipu at maibalik ang paghahari ni Indra, ninais ni Indra na parangalan si Hari sa pamamagitan ng yajña; itinuro ni Bṛhaspati ang pook na Khāṇḍava–Kāliṇdī. Isinagawa ni Indra ang dakilang sakripisyo, at dumating si Viṣṇu kasama sina Brahmā at Śiva. Sumunod ang papuring teolohikal: ang tatluhang pagpapakita, ang māyā at ang wari’y pagkamarami, at ang bhakti na kapaki-pakinabang sa lahat. Nagtatapos ito sa asal ng bhakti—huwag hamakin ang mga diyos, sumunod sa Veda, at kilalanin ang mga kinikilalang paraan ng debosyon.