Adhyaya 197

Pagkaraan ng pagpanaw ni Ātmadeva, si Dhundhukārī ay naghasik ng lagim sa kanyang ina hanggang sa ito’y mamatay. Isinagawa ni Gokarṇa ang mga huling ritwal at nagpatuloy sa paglalakbay-dambana, kabilang ang Gayā-śrāddha. Nang magwakas ang masamang buhay ni Dhundhukārī—pinatay siya ng mga babaeng bayaran—siya’y naging preta, pinahihirapan at hindi man lamang makainom ng tubig. Bumalik siya at nagpakita kay Gokarṇa sa nakatatakot na anyo, umamin sa mga kasalanan, at nagsabing hindi sapat ang Gayā-śrāddha upang siya’y mapalaya. Kumonsulta si Gokarṇa sa mga pantas na brāhmaṇa; sila’y nagpuri kay Śrī Sūrya, at inihayag ng Āditya ang lunas: pitong-araw na pagbigkas ng Śrīmad Bhāgavata (saptāha) at ang himnong Vāñchā-Cintāmaṇi. Sa pampang ng ilog Tuṅgabhadrā, isinagawa ni Gokarṇa ang saptāha; sa ikapitong araw, napalaya si Dhundhukārī at umakyat sa Vaikuṇṭha. Sa ikalawang saptāha, nagpakita si Kṛṣṇa at maraming tagapakinig ang umakyat sa Goloka, pinatitingkad na ang pakikinig sa kathā ay pangkalahatang tagapagpalaya.